Оваа поетска збирка претставува лирски запис за животот во малото село Склитрон (Зелениче) во Западна Македонија (Грција) и за патувањето на иселувањето во новата татковина, Канада. Преку сеќавањата, местото и копнежот, овие песни им оддаваат почит на луѓето и на секојдневните мигови што обликуваа една генерација.
Напишана од Козма Јотис, оваа збирка го зачувува гласот на селскиот живот и искуството на напуштање на родниот крај — пренесувајќи го минатото напред додека се гради нов живот во туѓина.
ПРОЛОГ
Песните на оваа веб-страница
Имаат за цел да ги овековечат сеќавањата
Тие создаваат миг во времето
И влеваат чувство на носталгија
Оние напишани за да нѐ потсетат
На други времиња
Стари пријатели, стари маала
И заборавени чувства
Да нѐ насмеат и да нѐ расплачат
И да воскликнеме од радост
Оваа книга е исто така
Потсетник на фактот
Дека кога растевме
Многу од приказните што ги слушавме
Беа нешто повеќе од обични приказни
Тие беа доживеани искуства
Од нашите семејства
Искуства што ги обликуваа
Не само нивните вредности
Туку и нивниот карактер
Како и
Овие песни ќе бидат
Приказни и искуства
Што ќе се пренесат на следната генерација
И ќе помогнат да се зацврсти
Трајната врска меѓу бабата/дедото и внукот
Кога ќе умре некој селанец— пријател, родител или брат— тогаш почнуваме длабоко да мислиме: зошто се караме, пријатели? Телефонот ѕвони рано— кој ли е, кој ли е сега? Веста е тажна: денес умрел тој и тој. Веста и понатаму се шири додека сите не слушнат— уште еден селанец си замина од овој град. И младо и старо се собира во лутиот студ, да застане пред безживотното тело и да го каже последното ...
Смртта слезе одозгора пред да падне ноќта. Немаше опашка—само крилја, како мало ангелче. Му реков, те молам, имам уште многу да сторам— направи ми ја оваа услуга, не сакам уште да умрам. „Смртта“, ми рече, „на телото е само нов почеток за душата. Ние двајцата ќе одиме на друго место— таму лежи твојот вечен живот.“ Настојував, молев да почека, да останам уште малку. Сега кога дојде пролетта, не ...
Не гледам што сум станал. Другите ме гледаат со чудење, а јас верувам дека сум останал ист низ сѐ што поминало. И кога се простуваме, и го јадеме житото, сите почнуваме да се прашуваме— кој ќе биде следниот?
Во овој наш привремен живот, Бог ни исцртал пат: некој минува лесно и брзо, друг како ден фрлан од бура. Иако почетокот ти изгледа лесен и брз, никогаш не оставај ја скромноста; нека ти остане патот исправен, зашто благодарноста мора да го води срцето. Во виорот на овој живот, никогаш не губи ја храброста, за да можеш да се спасиш од злото пред да дојде бродоломот. Стрмни угорници и надолници ќе ...
Кога би можел да напишам две убави песни, ќе им ги посветев на оние на кои им се восхитував— на тие две убави цвеќиња. Секое утро ги галев пред да одам на работа, а тие, како птица во лет, ми даваа крилја. И навечер, кога се враќав со уморни крилја, трчаа кон мене, ги прегрнував, и летав од радост. А кога ќе дојдеше пролетта и ќе ги отвореа ливчињата, пчелите грижливо кружеа околу нив на своите ...
Беше месец јули, внуците беа дојдени, шаторчињата им беа наместени, прстињата им гореа. Секој седеше во свој агол, разговараа електронски, и одвреме-навреме се смееја. Едниот пушташе твитови, другиот правеше бип-бип, пораки оттука, твитови оттаму. Главчињата наведнати, прстињата во оган, ни збор не се слушаше. Се обидов да ги прашам што сакаат да јадат, за да одам да пазарам пред да огладнат. Без ...
Да бев бистра вода во златни каналчиња, за да си го измиеш белото вратче, моја петпати убава гарденијо. Да си го измиеш лицето, златно-русата коса, од сета твоја убавина и сонцето би потемнело. Само да ми дозволеше да ти ја погалам златната коса, само да можев да те маѓепсам како што ме маѓепсува твојата убавина. Како младо калемче да се враснам длабоко во твоето срце, за и јас да бидам мал дел ...
Под расцутениот бадем, во свежиот здив на пролетта, врз свилени чаршафи спиеше Антула. Спиеше и сонуваше— три млади момчиња играа околу неа, љубовно ѝ се додворуваа. Првиот ѝ подари расцутена гранка и мал украс. Вториот ѝ подари златник и златен прстен. Третиот ѝ шепна на уво— немаше украс да ѝ даде. Нежно се наведна и ја бакна во црвените усни. Убавата Антула слатко се препушти на љубовта; во ...
Пишуваме за минатото зашто иднината не ја знаеме. Сегашноста бргу минува, а неа… мора да ја негуваме. Кога ќе се сетам на родителите, имаа толку многу да раскажат. Јас бев зафатен со обврските, и многу нешта пропуштив. Сега имам време, но нив ги нема за да ги прашам. Споменот што го оставија ќе биде мојата единствена задача. Затоа ги пишувам овие скапоцени редови накратко. Сега е време да ги ...
Божик, како што го паметам, многу, многу одамна: оние студени декемвриски денови со штотуку паднат снег. Црковните камбани ѕвонеа и одѕвонуваа низ целото село. Сончевите зраци блескаа, а ние се чувствувавме благословени. Ги имав мајка ми и татко ми, моите две сестри и јас, баба Ката, нашата баба— се чувствував како да сум на врвот. Не добивавме божикни подароци, немавме ни божикно дрво; се имавме ...
