Беше месец јули,
внуците беа дојдени,
шаторчињата им беа наместени,
прстињата им гореа.
Секој седеше во свој агол,
разговараа електронски,
и одвреме-навреме се смееја.
Едниот пушташе твитови,
другиот правеше бип-бип,
пораки оттука,
твитови оттаму.
Главчињата наведнати,
прстињата во оган,
ни збор не се слушаше.
Се обидов да ги прашам
што сакаат да јадат,
за да одам да пазарам
пред да огладнат.
Без да ги кренат главите,
ми кажаа што сакаат,
а јас право на пазар,
ја наполнив количката—
многу макарони со сос,
и разни мали овошја.
Додека пазарев за ручек
внатре во продавницата,
одеднаш снема струја,
и падна тишина.
Отидовме да платиме—
касите не се отвораа.
Дојде техничарот
и ги отвори на рака.
Имаше три каси
и три млади девојки,
сите собрани кај една,
стуткани како сардини.
Сите почнаа да паничат,
не знаеја што да прават,
се збунија со кусурот
и почнаа да губат разум.
Управникот дотрча
и тој да биде присутен,
сите ми изгледаа
како да имаат десет години.
Нивните „нуклеарни“ прсти
повеќе не исфрлаа оган,
целиот свет викаше,
ушите им ѕвонеа.
Моливи и тетратки крај нив
за да пресметаат,
да ни го избројат кусурот—
а ни тоа не го знаеја.
Како што изгледа,
во ова наше општество,
ако немаме струја,
сите сме однесени.
Господ нека ни е на помош—
само да не снема струја,
за нашите внуци
секогаш да имаат топол оброк.