Оваа поетска збирка претставува лирски запис за животот во малото село Склитрон (Зелениче) во Западна Македонија (Грција) и за патувањето на иселувањето во новата татковина, Канада. Преку сеќавањата, местото и копнежот, овие песни им оддаваат почит на луѓето и на секојдневните мигови што обликуваа една генерација.
Напишана од Козма Јотис, оваа збирка го зачувува гласот на селскиот живот и искуството на напуштање на родниот крај — пренесувајќи го минатото напред додека се гради нов живот во туѓина.
ПРОЛОГ
Песните на оваа веб-страница
Имаат за цел да ги овековечат сеќавањата
Тие создаваат миг во времето
И влеваат чувство на носталгија
Оние напишани за да нѐ потсетат
На други времиња
Стари пријатели, стари маала
И заборавени чувства
Да нѐ насмеат и да нѐ расплачат
И да воскликнеме од радост
Оваа книга е исто така
Потсетник на фактот
Дека кога растевме
Многу од приказните што ги слушавме
Беа нешто повеќе од обични приказни
Тие беа доживеани искуства
Од нашите семејства
Искуства што ги обликуваа
Не само нивните вредности
Туку и нивниот карактер
Како и
Овие песни ќе бидат
Приказни и искуства
Што ќе се пренесат на следната генерација
И ќе помогнат да се зацврсти
Трајната врска меѓу бабата/дедото и внукот
Кога бев мало момче, празна лименка ми беше омилената играчка. Ќе ја врзев за домашно направено јаже и ќе ја влечев по калдрмата. Едно утро, кога се разбудив, видов дека лименката ми е украдена. Му реков на татко ми да побрза, зашто ја слушав како се тркала. Сега, кога имам седумдесет години и го пишувам ова на мојот iPad, се прашувам: кое беше тоа мало момче? Ова не може да биде истиот свет.
Моето прво возење со автобус, еден летен ден: тргнавме во одморалиште, без никакво одложување. Сите бевме слаби деца, полни со амбиција, подготвени за секој напад, но сите неисхранети. Се искачивме на високата планина, воздухот беше толку свеж. Одморалиштето имаше голема чешма и беше оградено со жичена мрежа. Јадевме четирипати на ден, убаво подготвена храна. Секој имаше своја чинија— животот ќе ...
Еден жежок летен ден, беше месец јули, внуците дојдоа да си играат, носејќи си ја сета опрема. Секој седна во својот агол, со паметниот телефон в рака. Се чувствував како туѓинец, се обидував да сфатам и разберам. Едниот правеше бип-бип оттука, другиот пушташе твитови оттаму. Сите пријатни звуци што ги слушав беа нова музика за моите уши. Разговараа меѓу себе без да кажат ни збор. Одвреме-навреме ...
Да бев добар пастир и да имав стадо овци, сите ќе ги чував и водев, јагнињата ќе ги задржев. Ќе ги носев на грб, толку ранливи, а силни, безбедни во тркалезното трло, без разлика дали се црни или бели. Далеку од сите касапи од селата и градовите, и од гладните паразити, месојадци и шутови. Ќе ги гледав како трчаат низ мојата зелена ливада, заштитени од зајаци и песови во мојот мал штит. А вие, ...
Столбот на домот— тоа треба да биде таткото, оној што го држи сводот како никој друг. Како што столбот старее и насекаде се појавуваат пукнатини, тој веќе ја нема старата сила, па бара помош од мајката. За да ја носат тежината на покривот, потребни се двајцата заедно. Навистина си требаат еден на друг, сега повеќе од кога и да е.
Среќа е да ги слушаш децата како си играат во топол летен ден, и да гледаш како им се отвора златниот час, толку невини и весели. Да ја видиш среќата на нивните лица, како неуморно трчаат наоколу; без разлика на боја или потекло, сите веднаш се зближуваат.
