Божик, како што го паметам,
многу, многу одамна:
оние студени декемвриски денови
со штотуку паднат снег.
Црковните камбани ѕвонеа
и одѕвонуваа низ целото село.
Сончевите зраци блескаа,
а ние се чувствувавме благословени.
Ги имав мајка ми и татко ми,
моите две сестри и јас,
баба Ката, нашата баба—
се чувствував како да сум на врвот.
Не добивавме божикни подароци,
немавме ни божикно дрво;
се имавме еден со друг,
и тоа навистина беше доволно.
Луѓето доаѓаа на гости
и си разменуваа желби.
Печката на дрва жареше,
а ние младите слушавме.
Ја поставувавме тркалезната софра на подот
и сите се собиравме да јадеме.
Како никогаш дотогаш,
бевме благословени што имавме месо.
Така го паметам
нашиот некогашен Божик,
оној студен, снежен декември—
о време, колку бргу помина.