Кога ќе умре некој селанец—
пријател, родител или брат—
тогаш почнуваме длабоко да мислиме:
зошто се караме, пријатели?
Телефонот ѕвони рано—
кој ли е, кој ли е сега?
Веста е тажна:
денес умрел тој и тој.
Веста и понатаму се шири
додека сите не слушнат—
уште еден селанец си замина
од овој град.
И младо и старо се собира
во лутиот студ,
да застане пред безживотното тело
и да го каже последното збогум.
Душата ќе му полета
кон височините над селото
пред да оди да почине
во Божјите раце.
Сега се собираме само
во вакви прилики;
никаде на друго место не се гледаме
освен во вакви мигови.
Чии се сите овие деца?
почнуваме сите да се прашуваме.
Толку далеку сме се растуриле
низ овој град.
Кој е оној старец
со белата коса,
што оди со бастун?