Смртта слезе одозгора
пред да падне ноќта.
Немаше опашка—само крилја,
како мало ангелче.
Му реков, те молам,
имам уште многу да сторам—
направи ми ја оваа услуга,
не сакам уште да умрам.
„Смртта“, ми рече, „на телото
е само нов почеток за душата.
Ние двајцата ќе одиме на друго место—
таму лежи твојот вечен живот.“
Настојував, молев да почека,
да останам уште малку.
Сега кога дојде пролетта,
не сакам да влезам в земја.
„Насекаде има војна“,
ми рече малото ангелче,
„имам и кај други да одам—
размисли малку за ова.“
„Не ми е грижа каде одиш,
само остави ме уште малку да живеам.
Ти, како ангел што ме сака,
остави ме зад себе.“
„Но тоа не може“, рече,
„имам наредби.
Подобро моли му се на Бога—
ќе го имаш мојот благослов.“
„Што ќе ми е благослов“, реков,
ако треба да умрам?
Во телото нема ништо да почувствувам—
на што тогаш ќе се радувам?“
„На небото ќе се радуваш
само со својата душа,
и тоа ќе биде вечно—
телото повеќе не ти треба.“
Тогаш дојде Архангелот
и му рече на ангелчето,
„Дојди—и Евангелос умира,
побрзај сега.“
Кога широко ги отворив очите,
бурата беше поминала,
и ги слушнав птиците како пеат—
Боже мој… уште не ми било време.