Овој запис сѐ уште не е преведен на македонски, затоа е прикажан на англиски.
Прелистајте Означено со „Family and Generations“ од архивата, библиотеката и збирките на Канадското македонско наследствено друштво.
Двајца браќа од Канада еден ден решија за последен пат да одат да го видат далечното село. Имаа неколку мали ниви и едно парче земја. „Ќе ги продадеме“, рекоа двајцата, „и ќе се напиеме ракија додека можеме.“ Ги оставија куферите во хотелот и тргнаа пеш надолу. Му се јавија некому на мобилен да кажат дека стигнале во селото. Застанаа пред старата куќа со отворени усти од чудење— покривот што ...
Долу се појави камена плоча, таму во дворот еден ден. Двајцата лукаво се погледнаа— и едниот веднаш го грабна железниот лост. Едниот креваше со лостот, другиот удираше со тешката алатка. Албанците гледаа и се чудеа: „Што бараат овде овие двајца будали?“ Бараа скриени златници да им ги дадат на децата и внуците. Но наместо злато под каменот, најдоа стомна со грав. Седнаа и се напија, како целиот ...
Каде одиш, тажен мој, низ овие тесни сокаци? Зошто си туѓинец, печалбару мој, со солзи на лицето? Каде беше толку долго, та нѐ беше заборавил— пак да ја видиш зелената планина, да се напиеш вода од изворот? Да прошеташ низ селото, пак да си ги видиш роднините— каде беше толку долго? Што те задржуваше далеку? Додека одеше по патот, ги слушна малите деца како велат: „Кој е оној старец со толку ...
Синоќа сонував, и пак се најдов во селото. Сите родители беа таму, сите предци и роднини. И нашите деца беа таму, заедно со внуците. Игравме на ридото рака под рака, како во старите години. Сите се прегрнавме со солзи во очите. Се сетивме на сѐ од порано— на страстите од минатото. А таму двајца браќа, сега веќе старци, кои со години не се виделе, пак се расправаа за земјата. „Како сон е“, реков ...
Последниот пат кога отидов во селото, да се простам со оние што ги знаев, и од истрошеното татково наследство да го продадам малкуто што можеше— Нашата мала дедовска куќа, плевната сега падната и гола, и ниската дворна ограда, некогаш градена со пот и грижа. Слегов во дворот како грлото да ми се затвори— ме стегна длабоко однатре, како да се давам во тешка ноќ. Грмушки и трње го полнеа дворот, го ...
Нејзините три сина заминаа во туѓина. Едниот отиде во Канада, другиот во Австралија, а третиот, најмладиот, отиде во Германија. Годините беа тешки во нивната убава татковина. Го оставаш своето место кога немаш надеж. Браќата се разделија, а и малите братучеди. Мајка им остана сама, скитајќи по нивите. Со еден пар позајмени волови ја работеше земјата, заедно со постариот брат кој исто останал сам. ...
Кога би можел да напишам две убави песни, ќе им ги посветев на оние на кои им се восхитував— на тие две убави цвеќиња. Секое утро ги галев пред да одам на работа, а тие, како птица во лет, ми даваа крилја. И навечер, кога се враќав со уморни крилја, трчаа кон мене, ги прегрнував, и летав од радост. А кога ќе дојдеше пролетта и ќе ги отвореа ливчињата, пчелите грижливо кружеа околу нив на своите ...
Беше месец јули, внуците беа дојдени, шаторчињата им беа наместени, прстињата им гореа. Секој седеше во свој агол, разговараа електронски, и одвреме-навреме се смееја. Едниот пушташе твитови, другиот правеше бип-бип, пораки оттука, твитови оттаму. Главчињата наведнати, прстињата во оган, ни збор не се слушаше. Се обидов да ги прашам што сакаат да јадат, за да одам да пазарам пред да огладнат. Без ...
Пишуваме за минатото зашто иднината не ја знаеме. Сегашноста бргу минува, а неа… мора да ја негуваме. Кога ќе се сетам на родителите, имаа толку многу да раскажат. Јас бев зафатен со обврските, и многу нешта пропуштив. Сега имам време, но нив ги нема за да ги прашам. Споменот што го оставија ќе биде мојата единствена задача. Затоа ги пишувам овие скапоцени редови накратко. Сега е време да ги ...
Божик, како што го паметам, многу, многу одамна: оние студени декемвриски денови со штотуку паднат снег. Црковните камбани ѕвонеа и одѕвонуваа низ целото село. Сончевите зраци блескаа, а ние се чувствувавме благословени. Ги имав мајка ми и татко ми, моите две сестри и јас, баба Ката, нашата баба— се чувствував како да сум на врвот. Не добивавме божикни подароци, немавме ни божикно дрво; се имавме ...
