Последниот пат кога отидов во селото,
да се простам со оние што ги знаев,
и од истрошеното татково наследство
да го продадам малкуто што можеше—
Нашата мала дедовска куќа,
плевната сега падната и гола,
и ниската дворна ограда,
некогаш градена со пот и грижа.
Слегов во дворот
како грлото да ми се затвори—
ме стегна длабоко однатре,
како да се давам во тешка ноќ.
Грмушки и трње го полнеа дворот,
го беа обраснале целото место.
Некогаш одѕвонуваше од детски гласови
и родителска љубовна прегратка.
Пред да заминам во туѓина,
уште како мало момче,
таму засадив орев
со радост во таа тврдоглава почва.
Секое утро го полевав,
за бргу да порасне.
Никогаш немаше да го оставам да се исуши—
сигурно ќе дадеше плод.
Расчистив мало патче
што водеше до дрвото,
легнав под неговите гранки,
а тие ме завиткаа.
За миг ме зеде сонот
во длабочината на тишината,
и сонував дека пак сум дете
во нашиот ранет двор.
„Зошто ме остави?“ рече дрвото,
„те нема толку многу години.
Сега други ми ги тресат гранките,
и без грижа ми ги кршат рацете.
Што најде во туѓина
што ти изгледаше толку светло и убаво?
Погледни околу себе“, рече,
„оваа судбина се роди од негрижа.“
Еден орев ме удри по челото—
одеднаш се разбудив.
Барав некого наоколу—
но немаше никој.
За внатрешноста на куќата
немам што да кажам—
во местото каде што се родив
тој ден не можев да влезам.
Можеби е подобро
што никогаш не влегов—
ќе ја паметам како што ја оставив
пред да кажам збогум.
И така си заминав
за последен пат тој ден,
од наследството што ми беше дадено—
сега паднато во распаѓање.