Каде одиш, тажен мој,
низ овие тесни сокаци?
Зошто си туѓинец, печалбару мој,
со солзи на лицето?
Каде беше толку долго,
та нѐ беше заборавил—
пак да ја видиш зелената планина,
да се напиеш вода од изворот?
Да прошеташ низ селото,
пак да си ги видиш роднините—
каде беше толку долго?
Што те задржуваше далеку?
Додека одеше по патот,
ги слушна малите деца како велат:
„Кој е оној старец
со толку малку коса?“
Се сети дека во ова село
некогаш го живеел животот.
Копнееше по голтка вода—
но чешмата ја немаше.
Се сеќаваше, пред да замине,
каде живееја сите роднини.
Потрча да ги најде—
но сите беа починале.
Единственото што сѐ уште го познаваше,
што воопшто не се сменило,
беа зелените планини
што го обиколуваа селото како ѕид.
Ја наведна уморната глава
и тргна како да си оди,
кога во самракот што згаснуваше
виде како се отвора дворна порта.
„Дојди, печалбару мој“,
повика мек и близок глас,
„одмори тука само миг,
напиј се вода, смири го стравот.“
Се погледнаа во очи—
и во нив ги видоа родителите.
„Ах! Јас сум—твојата сестра!“ извика таа,
и двајцата се скршија во заедничка тага.