Долу се појави камена плоча,
таму во дворот еден ден.
Двајцата лукаво се погледнаа—
и едниот веднаш го грабна железниот лост.
Едниот креваше со лостот,
другиот удираше со тешката алатка.
Албанците гледаа и се чудеа:
„Што бараат овде овие двајца будали?“
Бараа скриени златници
да им ги дадат на децата и внуците.
Но наместо злато под каменот,
најдоа стомна со грав.
Седнаа и се напија,
како целиот свет да им е виновен—
другите јадат златни богатства,
а за нив пак чорба од грав.
Го прашаа селскиот претседател:
„Што стана со нашите нивички?“
„Со прераспределбата на земјата“, рече,
„роднините ви ги зедоа приносите.“
Поминаа крај селската црква
да запалат две свеќи и да се помолат,
и се сетија на старите времиња
кога таму беа деца.
Стоеја неподвижни
да ја кажат тивката молитва,
да ѝ се заблагодарат на Невестата Неневестна
што животот добро се однесол со нив.
Тогаш видоа силуета—
жена облечена во црно.
Тоа беше мајка им,
одамна починатата вдовица, се враќаше.
„Мајко!“ извикаа двајцата браќа,
и потрчаа силно да ја прегрнат—
но таа исчезна пред нив
пред да стигнат до неа.
Небото светна од молња,
прозорчињата заблескаа,
а двајцата браќа видоа
три свеќи како горат сами.
Почнаа да се искачуваат нагоре
токму пред ноќниот мрак.
Тоа беше нивната последна вечер таму—
таа ноќ сон не им дојде.
До доцна јадеа и пиеја
во дуќанчињата на Паспали,
се простија со сите—
и никогаш повеќе не се вратија.