Овој запис сѐ уште не е преведен на македонски, затоа е прикажан на англиски.
Прелистајте Означено со „Grief and Remembrance“ од архивата, библиотеката и збирките на Канадското македонско наследствено друштво.
Последниот здив на еден партизан Пред зората на Велика среда, борејќи се во битката кај Лија, му зборувале за слободата. Телото му се струполи врз земјата, но веќе не чувствуваше болка. Душата му се одвои од телото, невидлива, гледаше одозгора. Додека залутаните куршуми летаа, веќе не можеа да му ја допрат душата. Беше еден од тие залудни денови, како чамец без весла. Виде безброј деца како ...
Камбаната свечено ѕвони, Есента четириесет и деветтата. Војната заврши, Но нашето село се смали. Многу деца беа убиени, Други исчезнаа. Напуштени куќи, Куќи во урнатини. Деца ги загубија мајките, Ги загубија другарите; Безброј непогребани тела Лежат по планините и ридовите. Се вративме во селото, Во нашите убави маала, Пак да спиеме во своите домови, За да ни зараснат раните. Една рана никогаш не ...
Едно септемвриско утро, Денот блескаше од сонце. Селото беше полно со луѓе, Како секој друг ден. Сите мажи се собраа Кај ќошето на Мишле, Не се шегуваа многу — Голема грижа им тежеше. Дедо Митос седеше Под својот прозорец, Радувајќи се со соселаните, Заедно со внукот. Овчичките пасеа По планинската падина; Ѕвончињата им се слушаа Како музика за ушите. Говедарот се приближуваше До Цернец со ...
Четворица пријатели од селото, Се сретнаа во „Маргарета“, И си направија сопствен дом, Каде што понекогаш живееја десетмина. За појадок, ни кажуваа, Требало да се јадат корнфлекс. Отидовме и купивме, Уверени дека убаво ќе се најадеме. Донесовме дома огромна кутија, Покриена со многу букви; Имаше дури и мали црвени дамки — Изгледаа како јагоди. Сипавме многу млеко, Чекајќи да набабрат; Ги удавивме ...
Тело без душа Не може веќе да прави добро. Кога ќе згасне последниот здив, Не може веќе ни зло да стори. Соништата на малото дете Сега останаа назад. Гледај сега да преживееш— И остави добрина зад себе. Еден нежен збор— Ќе го чуваш со години. Но изговорените сурови зборови Ќе ги паметиш довека. Куршумот што го слушаш Не е оној што те убива. Куршумот што ќе те убие— Никогаш не го слушаш.
Долу се појави камена плоча, таму во дворот еден ден. Двајцата лукаво се погледнаа— и едниот веднаш го грабна железниот лост. Едниот креваше со лостот, другиот удираше со тешката алатка. Албанците гледаа и се чудеа: „Што бараат овде овие двајца будали?“ Бараа скриени златници да им ги дадат на децата и внуците. Но наместо злато под каменот, најдоа стомна со грав. Седнаа и се напија, како целиот ...
Каде одиш, тажен мој, низ овие тесни сокаци? Зошто си туѓинец, печалбару мој, со солзи на лицето? Каде беше толку долго, та нѐ беше заборавил— пак да ја видиш зелената планина, да се напиеш вода од изворот? Да прошеташ низ селото, пак да си ги видиш роднините— каде беше толку долго? Што те задржуваше далеку? Додека одеше по патот, ги слушна малите деца како велат: „Кој е оној старец со толку ...
Нејзините три сина заминаа во туѓина. Едниот отиде во Канада, другиот во Австралија, а третиот, најмладиот, отиде во Германија. Годините беа тешки во нивната убава татковина. Го оставаш своето место кога немаш надеж. Браќата се разделија, а и малите братучеди. Мајка им остана сама, скитајќи по нивите. Со еден пар позајмени волови ја работеше земјата, заедно со постариот брат кој исто останал сам. ...
Кога ќе умре некој селанец— пријател, родител или брат— тогаш почнуваме длабоко да мислиме: зошто се караме, пријатели? Телефонот ѕвони рано— кој ли е, кој ли е сега? Веста е тажна: денес умрел тој и тој. Веста и понатаму се шири додека сите не слушнат— уште еден селанец си замина од овој град. И младо и старо се собира во лутиот студ, да застане пред безживотното тело и да го каже последното ...
Смртта слезе одозгора пред да падне ноќта. Немаше опашка—само крилја, како мало ангелче. Му реков, те молам, имам уште многу да сторам— направи ми ја оваа услуга, не сакам уште да умрам. „Смртта“, ми рече, „на телото е само нов почеток за душата. Ние двајцата ќе одиме на друго место— таму лежи твојот вечен живот.“ Настојував, молев да почека, да останам уште малку. Сега кога дојде пролетта, не ...
