Патси Сајдер — „ПЛАНИНАРОТ“
Планинарот со својата атлетска убавина и своето златно срце тргнува рано наутро кон планините.
Прелистајте Означено со „Aspassia Bossata - Patsy Sider“ од архивата, библиотеката и збирките на Канадското македонско наследствено друштво.
Планинарот со својата атлетска убавина и своето златно срце тргнува рано наутро кон планините.
Песна за планината над родното село и за тоа што значи да се гледа оддалеку.
На лицето на татко ми беа насликани радоста и стравот во времињата кога го држеше радиото блиску до увото, слушајќи македонски песни.
Песна посветена на мајката на поетесата.
Канадските граѓани од Лерин, кои живеат во слободниот свет на Канада... Кога го посетуваат моето родно место, градот Лерин... На моите роднини и мои познаници, за мене лично, им го велат следново. „Срам да ѝ е, таа ги мрази Грците, зборува на македонски јазик... И оди во македонска црква...“ Моето наследство е македонско... Јас не гледам срам во тоа... Македонскиот јазик е еден од јазиците на Господ...
Не бевме запознаени со македонското наследство... Причината беше, грчките власти го криеја од нас. Во грчките училишта, нѐ учеа на грчки јазик... И го обвинуваа нашиот јазик, македонскиот јазик. Нѐ навредуваа и физички нѐ малтретираа, нас Македонците... И ја преплавија нашата македонска земја со грчки бегалци. Ги урнаа македонските цркви... А Македонците беа испратени во прогонство или затвори...
Тоа македонско девојче имаше седум години... И учеше во Петтото државно училиште во Лерин. На одмор наставничката ја испрати дома да земе пари... За да ја плати школарината на рати. На пат назад кон училиште девојчето задоцни... И влезе на прсти во училницата. Одеднаш наставничката... Ја зграпчи за коса. Со дебелиот стап, ја удри по главата. Девојчето почувствува вртоглавица...
Во македонските села на Егејот одекнуваа срцепарателни крици. Грчките бунтовници од топлата прегратка на мајката го грабаа детето. Невини ангели беспомошни со исплашени души... Се прашуваа едни со други „Што ќе се случи со нас?“ Без чевли, без храна... Премрзнати без нежноста на мајката... Планини, клисури истражувани без пауза... Планини, клисури оставаа зад себе без враќање.
Таа припаѓаше на средната класа... Имаше сопруг и шест деца. Нејзиниот сопруг како и секогаш беше во македонските села во Лерин. Работеше таму, сликаше. Таа беше дома во кревет болна... Имаше висока температура и болки во стомакот. И тој ден, како и секогаш, вратата се отвори со клоца... Влегоа грчки полицајци, и ги гледаа со омраза. Нејзините деца, како секое утро, се молеа на Господ во таа минута...
Песна за животот на село пред раселувањето.