Моето прво возење со автобус,
еден летен ден:
тргнавме во одморалиште,
без никакво одложување.
Сите бевме слаби деца,
полни со амбиција,
подготвени за секој напад,
но сите неисхранети.
Се искачивме на високата планина,
воздухот беше толку свеж.
Одморалиштето имаше голема чешма
и беше оградено со жичена мрежа.
Јадевме четирипати на ден,
убаво подготвена храна.
Секој имаше своја чинија—
животот ќе беше многу убав.
По неколку дена
почнаа да ни недостигаат мајките,
слободата на нашето мало село,
нашите сестри и браќа.
Слободата, како што ја паметам,
беше како птица во својот прв лет;
тешко ни беше да се откажеме од неа,
секоја ноќ плачевме.
Сета таа добра храна
што никогаш порано не сме ја виделе
не можеше да ја надмине слободата
што ни ја чуваше нашето мало село.
И така решивме да избегаме,
секој ден имавме план.
Кога мракот ќе паднеше врз планината,
пак се вовлекувавме во креветите на кат.
Антони не гледаше добро ноќе,
јас бев преплашен без светлина,
Коста се плашеше од височини,
а Стамати секогаш беше целиот во убоди од комарци.
Набргу дојде време да си одиме дома—
ни изгледаше како вечност,
а траеше само две недели.