Овој запис сѐ уште не е преведен на македонски, затоа е прикажан на англиски.
Прелистајте Означено со „Music and Dance“ од архивата, библиотеката и збирките на Канадското македонско наследствено друштво.
Пријателите дојдоа да ме видат Од големиот раздвижен град. „Зошто седиш вака?“ рекоа, „Ќе омалаксаш и ќе ти се сврти.“ Една ноќ ме поведоа со нив Да трчаме по девојките; Но браќата нѐ забележаа, И се разбегавме по сокаците. Ме вратија на утринската светлина, Право во кујната; Во пет и пол почна денот, И секојдневието продолжи. Таму работевме заедно, Тешки часови во кујната; И додека малку ...
Драг патриотски дух и Мајка на народот... Многу деца емигрираа од тебе со длабоко жалење... Во нивните нови земји, јазици и надежи... Без разлика на оддалеченоста; ниедно дете никогаш не ја заборава својата Мајка. Со песна ти ја храниш душата на твојот народ... Како кога пееше на Илинден... Тој ден народот се крена за да каже... Ние не сме Бугари, Грци или Срби, ние сме Македонци. Мајко Македонијо, слатка пејачко на песни... Те молиме, испеј ни песна за денес...
Неделни утра во катедралата Saint Clement Ohrid Верниците се собираат во црковното светилиште Таму, традиционалните византиски фрески на таванот и ѕидовите го прикажуваат Раѓањето, Животот, Смртта и Воскресението на нашиот Господ Исус во чиј спомен се слави причесната служба...
На 7 септември 1894 година, во македонскиот град Радовиш, на сиромашниот продавач на месо Дафе Антонов и неговата сопруга Гона им се родил син. Го крстиле Христо, а бидејќи сите го викале Христо Дафев (Дафевиот Христо), тоа име го задржал и во подоцнежните години. Христо бил болежливо, но талентирано дете. На шест години тргнал на училиште и бил исклучително добар ученик, но поради здравјето морал да го прекине школувањето... Младиот Христо не умеел да учи без да се напрега; на сѐ му пристапувал премногу ревносно. На седум години почнал да свири на флејта. Татко му не можел да си дозволи музички инструмент, па Христо „позајмил“ 15 турски парички од скромната заштеда на татко му и се здружил со едно соседско момче, кое исто така вложило 15 парички, за да купат мандолина. Една недела ја чувал Христо, а следната неговиот другар. Еден ден мајка му го испратила момчето на таванот да донесе нешто. Таму, меѓу предметите оставени од еден вујко што заминал во Канада, Христо нашол виолина! Ја наштимал. Го повлекол гудалото. И таму, на прашливиот таван, заборавајќи зошто се качил, Дафевиот Христо уште при првиот обид отсвирил позната македонска мелодија. Немало никакво сомнение: музиката била неговиот повик. Иако биле сиромашни, неговите родители решиле да направат сѐ што можат за да му помогнат.
На 23-тото годишно собрание на Canadian Macedonian Historical Society (CMHS), претседателот Tony Markovsky му оддаде почит на наследството на Gotse Delchev и го нагласи мандатот на организацијата да го зачува македонското наследство преку проекти за дигитално архивирање и ажурирања на веб-страницата. Најзначајните моменти од годината ја вклучија успешната дигитализација на две децении интервјуа и гостинското предавање на реномираниот етнограф Martin Koenig, кој разговараше за неговата соработка со Smithsonian Institution за зачувување на традиционалната македонска музика и народни ора од 1960-тите години. Гледајќи кон иднината, Tony Markovsky ја објави долгорочната цел за основање на постојан Canadian Macedonian Museum/Cultural Centre, истовремено охрабрувајќи ја заедницата да донира за да ги поддржи тековните напори на Martin Koenig за зачувување на наследството.
Васил Пацко е роден во селото Желево, Македонија, на 28 ноември 1907 година, на Доне и Софија (родена Хаџипавле) Пацко. Меѓу браќата и сестрите беа Елинка (починала во детството), Луис, Зоја и Алекс. Како момче, свиреше музика со својот татко и со помладите браќа.
На лицето на татко ми беа насликани радоста и стравот во времињата кога го држеше радиото блиску до увото, слушајќи македонски песни.
Канадско-македонското историско друштво ја започна својата серија предавања за 2005 година со презентацијата на д-р Кети Димитриевски, „Македонија... Ем баба, ем невеста“, во која македонската историја беше разгледана преку развојот на народната музика. Поаѓајќи од своето докторско истражување од 2001 година, д-р Димитриевски истакна дека, бидејќи формалното образование на македонски јазик било попречувано до средината на 20 век, изворните песни служеле како главен устен архив на колективната меморија на народот и ги бележеле вековните борби и радости. Со ретки снимки од легендарни пејачи како Васка Илиева и Александар Сариевски, настанот заврши со дружење покрај планински чај, истакнувајќи ја клучната улога на усните преданија во зачувувањето на идентитетот низ македонската дијаспора.
Продуциран и напишан од Џон Еванс, „Македонија: внатрешниот оган“ (Macedonia: The Fire Within) е потресен краток документарен филм што ги истражува издржливоста и културниот опстанок на македонскиот народ. Објавен во дигитална форма на 15 февруари 2015 година, по едно значајно свечено прикажување во 2004 година, филмот ја претставува Македонија како непобитна нација и камен-темелник на европската историја што истраала низ вековите репресија и негирање. Истакнувајќи ги моќните симболи на орото, здравецот и ѕвездата, Еванс го прикажува духовниот „багаж“ што дијаспората го понела во Северна Америка, каде што ја пронашла културната слобода да процвета. На крајот, документарниот филм служи и како почит кон предците што обезбедиле иднина во Канада и како повик за акција до помладите генерации да го негуваат „внатрешниот оган“ и да го чуваат своето трајно наследство.
Мултикултурниот фестивал „Карабрам“, Брамптон, Онтарио, 2004 година. Канадско-македонското историско друштво учествуваше на „Карабрам“, мултикултурниот фестивал во Брамптон, од 9 до 11 јули 2004 година. Црквата „Св. Илија“ го спонзорираше и го организираше овој прекрасен павилјон...
