Пријателите дојдоа да ме видат
Од големиот раздвижен град.
„Зошто седиш вака?“ рекоа,
„Ќе омалаксаш и ќе ти се сврти.“
Една ноќ ме поведоа со нив
Да трчаме по девојките;
Но браќата нѐ забележаа,
И се разбегавме по сокаците.
Ме вратија на утринската светлина,
Право во кујната;
Во пет и пол почна денот,
И секојдневието продолжи.
Таму работевме заедно,
Тешки часови во кујната;
И додека малку зборувавме и се смеевме,
Ме фати страшен глад.
Јадев и јадев ненаситно,
И скришно и пред сите;
Ништо не можеше да ме насити,
Иако бев мал и слабичок.
Тогаш се сетив на мајка ми
Која со љубов ме молеше:
„Јади, Кузи, мило дете“, велеше,
Срцето ја болеше за мене.
Секогаш ме советуваше,
Никогаш да не заборавам—
Колку и да ме мачи животот,
Да останам на правиот пат.
Во збунувачкиот лавиринт на животот
Не смееш да ја загубиш нишката;
Внимавај да не се загубиш себеси,
Промисли го секој чекор.
А кога ќе се разбудиш сосема сам
И сам ќе легнеш,
Во туѓа земја бргу дознаваш
Колку навистина бргу растеш.
Сменивме толку различни работи,
Со безброј препораки;
Често одевме во „Маргарета“,
Каде што Анастас нѐ потстрижуваше.
Таму една ноќ повторно сретнав
Стар и драг пријател;
Го знаев од селските денови,
Со радост се прегрнавме.
Составивме оркестар од петмина,
Пет момчиња заедно;
Во „Сирос“ трошевме сѐ што ќе спечалевме,
Нашето вечно собиралиште.