Canadian Macedonian Heritage Society Canadian Macedonian Heritage Society Станете член!

Овој запис сѐ уште не е преведен на македонски, затоа е прикажан на англиски.

Означено со „Ageing“

Прелистајте Означено со „Ageing“ од архивата, библиотеката и збирките на Канадското македонско наследствено друштво.

Американецот — Втор дел

А староста тешко го притисна Пред и да забележи; И непосредно пред разденување Повторно тргна кон селото. Педесет години го немаше, Веќе никого не познаваше; Сите години минати во Америка Не му донесоа ништо. Се најде сам во своето село, Не знаејќи што да прави; „Како сиромав што се родив“, рече, „Така сиромав и ќе умрам.“ Едно утро во амбулантата Стоеше една постара жена; Сѐ уште беше убава, Сѐ ...

СЛОБОДНИ МИСЛИ

Тело без душа Не може веќе да прави добро. Кога ќе згасне последниот здив, Не може веќе ни зло да стори. Соништата на малото дете Сега останаа назад. Гледај сега да преживееш— И остави добрина зад себе. Еден нежен збор— Ќе го чуваш со години. Но изговорените сурови зборови Ќе ги паметиш довека. Куршумот што го слушаш Не е оној што те убива. Куршумот што ќе те убие— Никогаш не го слушаш.

Краток преглед на нашиот живот во Канада

Од селото пристигнавме На Блур и Маргарета . Таму се најдовме И живеевме по десетмина заедно. Создадовме мала колонија, Печалбарско гнездо во туѓина. Семејствата доаѓаа едно по едно— Со старците и малите деца. Колонијата сѐ повеќе се полнеше, Маргарета се прелеваше. Нашето село полека се празнеше Додека луѓето заминуваа по десетмина. Семејствата стануваа поголеми, И немаше место за сите. Селските ...

Нашите деца

„Жено, се јавија по телефон— доаѓаат малечките. Подготви го меленото месо, ќе правиме ќофтиња.“ Едното сака зелник со праз, другото со спанаќ. Убави црвени пиперки— нив ќе ги полниме. Потоа расчистивме малку простор за никој да не се повреди. Бабата лета од радост а дедото оди по неа. „Излези сега од кујната, оди донеси го виното и големата тепсија за зелникот со сирење.“ Дедото ги носи ...

Старците

Во една мала продавница за крофни , како што ја викаме овде, се собираат секоја сабота да зборуваат за милото село. Едниот едвај слуша, другиот го загубил умот, сите сега со снежнобели коси, со седумдесет години зад себе. Едниот има шеќерна болест, рацете му се тресат, а другиот, крупен и тежок, постојано оди во нужник. Едниот мисли дека е најмудар, зборува за Вијагра. „Прекрасно нешто!“ вели ...

Моето старо село

Поминаа многу години и побелевме и остаревме. Нашето убаво село никогаш не го заборавивме. Зелено село, мој Зелениче, не си како што беше некогаш. Толку многу ти се смени лицето додека бевме далеку од тебе. Се сеќаваме на вечерите кога улиците се полнеа со деца, а стариците на столчињата седеа заедно и си зборуваа. Твоите калдрмисани патишта сега се покриени со асфалт, а со столбовите на ...

Кога мајката остаре

Нејзините три сина заминаа во туѓина. Едниот отиде во Канада, другиот во Австралија, а третиот, најмладиот, отиде во Германија. Годините беа тешки во нивната убава татковина. Го оставаш своето место кога немаш надеж. Браќата се разделија, а и малите братучеди. Мајка им остана сама, скитајќи по нивите. Со еден пар позајмени волови ја работеше земјата, заедно со постариот брат кој исто останал сам. ...

Последното збогум

Кога ќе умре некој селанец— пријател, родител или брат— тогаш почнуваме длабоко да мислиме: зошто се караме, пријатели? Телефонот ѕвони рано— кој ли е, кој ли е сега? Веста е тажна: денес умрел тој и тој. Веста и понатаму се шири додека сите не слушнат— уште еден селанец си замина од овој град. И младо и старо се собира во лутиот студ, да застане пред безживотното тело и да го каже последното ...

И телото му трепери

Не гледам што сум станал. Другите ме гледаат со чудење, а јас верувам дека сум останал ист низ сѐ што поминало. И кога се простуваме, и го јадеме житото, сите почнуваме да се прашуваме— кој ќе биде следниот?

Овој наш привремен живот

Во овој наш привремен живот, Бог ни исцртал пат: некој минува лесно и брзо, друг како ден фрлан од бура. Иако почетокот ти изгледа лесен и брз, никогаш не оставај ја скромноста; нека ти остане патот исправен, зашто благодарноста мора да го води срцето. Во виорот на овој живот, никогаш не губи ја храброста, за да можеш да се спасиш од злото пред да дојде бродоломот. Стрмни угорници и надолници ќе ...