Во една мала продавница за крофни,
како што ја викаме овде,
се собираат секоја сабота
да зборуваат за милото село.
Едниот едвај слуша,
другиот го загубил умот,
сите сега со снежнобели коси,
со седумдесет години зад себе.
Едниот има шеќерна болест,
рацете му се тресат,
а другиот, крупен и тежок,
постојано оди во нужник.
Едниот мисли дека е најмудар,
зборува за Вијагра.
„Прекрасно нешто!“ вели глувиот старец,
„И јас сум бил на Нијагара!“
Зборуваат за убави млади девојки
и за долгите одежди на попот.
„А јас имам и пиперки“, вели,
„и многу голем праз!“ се фали глувиот.
Не гледаат во каква состојба се,
а се фалат со љубовни подвизи.
Ги забораваат имињата на внуците
додека стомаците им се тресат и играат.
Тогаш минуваат две убави девојки,
и одеднаш тие замолчуваат,
со отворени усти зјапаат,
а очите тргнуваат по нив.
Минувајќи сосема близу,
едната весело вели: „Добро утро!“
Старецот се обидува да одговори—
протезата ненадејно му паѓа.
Се ближеше пладне,
и ги фати глад.
Секој му помогна на другиот да стане
и полека тргнаа.
Едниот одеше наведнат,
плашејќи се да не се сопне.
Другиот гледаше нагоре во семафорот
чекајќи зелено да му ја запре жалбата.
„Ќе ме одведеш ли на другата страна,
за да не го загубам патот?“
„А јас ќе те вратам пак—
денес нема да те одбијам.“
И така одат ваму-таму,
двајцата старци шетаат.
Се ближеше три часот,
а тие сѐ уште талкаа по сокаците.