Улогата и функцијата на македонската поезија во Канада го претставува најдиректниот начин на изразување на духот на стариот свет опкружен со условите со кои се соочува во новиот свет. Овој генезис започна пред повеќе од 100 години кога првите Македонци почнаа да мигрираат во Канада. Историските околности развија вистински канадско-македонски поетски наратив што Канадско-македонското историско друштво ви го претставува вам, на читателот. Избраните песни се само примерок од некои од делата на канадски граѓани со македонско потекло.
Spero Thompson е соработник и автор во Македонското поетско и литературно друштво „Браќа Миладиновци“ при Македонската православна катедрала „Свети Климент Охридски“ во Торонто, Онтарио.
Patsy Sider-Aspassia Bossota е авторка на пет стихозбирки со наслов „Дневник на една душа“ (1998), „Искра од пепелта“ (1998), „Помеѓу два света“ (2000), „Радоста на правдата“ (2003), „Забранета култура“ (2006), збирка раскази со наслов „Чудесна градина“ (2009) и авторка на многу други песни и раскази. Песни од „Помеѓу два света“ се приложени за ваше читање.
Тие чекорат по стапките на првите претставници на современата македонска литература од почетокот на XIX век. Меѓу нив се Јоаким Крчовски, Кирил Пејчиновиќ, Димитар и Константин Миладинов, Григор Прличев и Рајко Жинзифов. Таа понатаму се развиваше во XX век преку Војдан Чернодрински, Никола Киров - Мајски и Атанас Раздолов. Потоа развојот на македонската книжевност продолжи со Кочо Рацин, кој се смета за основоположник на современата македонска литература.
Првата повоена генерација македонски поети ги опфаќа Блаже Конески, Ацо Шопов, Славко Јаневски, Владо Малески и Коле Чашуле. Новата генерација македонски писатели се појави во раните 1950-ти години, вклучувајќи ги меѓу другите Гане Тодоровски, Матеја Матевски, Димитар Солев, Анте Поповски, Борис Вишински и Симон Дракул. По нив следуваа Живко Чинго, Петре М. Андреевски, Радован Павловски, Јован Котески и многу други.
Од малечок го сакав Ова село Во неговите вади пораснав Играјќи си во водата А кога сонцето ќе излезеше Зад планината Бос, но среќен Го пречекував А кога зората тивко ќе се разденеше На крајот од селото Почнуваше еден бескраен Летен ден Јадевме леб и сол Но, како мали деца, Не баравме ништо Ја имавме слободата Јавајќи го моето мало магаренце Во свежиот двор Ја викавме Афрула И сите ѝ се восхитуваа ...
На четврти март го напуштив селото И отидов во Атина Оттаму требаше да дојдам овде И убаво да си поминам Кабината ми беше долу, во длабочината На Queen Frederica Јас и уште тројца Затворени како глувци Застанавме во Неапол Тоа беше првата станица Дотаму добро си поминувавме Уште не нѐ беше удрило сознанието Кога го минавме Гибралтар На отворено море Малкумина останавме на нозе Сѐ се наполни со ...
Стануваш туѓинец во своето место Туѓинец и во туѓа земја Ни ги сменија имињата Па личат на кутии „За да добиеш дозвола за работа“, Ми вели еден вујко Старите мора да ги сменат Пред сѐ, имињата Илјада горе-долу во касичката Ме викаа Бокс Не ми пречеше многу И онака немав да останам Првата работа во Канада Миење садови, цели планини Требаа многу тури работа „За да соберам три илјади“ „Каков ...
По шесто одделение Мислите ни беа во селското шеталиште Во неделната облека Да украдеме по некој поглед Девојките, рака под рака Едната во црвено, другата во сино Не знаевме дали нѐ маѓепсуваат Или ни се потсмеваат По толку многу прошетки Девојките веќе не нѐ маѓепсуваа Нѐ маѓепсуваше мирисот од фурната И по џебовите баравме драхми И како лисицата Пред зеленото грозје Ги свртевме мислите на друго ...
Разговарав со еден мој пријател Ми вели дека не може да спие Му го убиле кученцето И длабоко тагува по него „Го чував како мало дете“, рече „Да не капе, да не се намокри Го изнесував секое утро Пред уште сонцето да изгрее Никогаш не ме навреди Никогаш не ми одврати Само ме гледаше в очи И мавташе со опашката Камо да знаев дали еден ден Пак ќе се сретнеме Дали и тие одат таму горе Во другиот ...
Млада жена ткаеше Со бел конец на разбојот Носеше црн фустан И мрачна ѝ беше иднината Зошто конецот ти е бел А облеката црна По мајка ли тагуваш Или по стариот татко Не тагувам по мајка ми Ниту по татко ми Младоста ми поцрне И плачам дење и ноќе Брзо ти минува младоста Времето лесно се лизга Соблечи ја црната облека За да ти помине тагата По првата љубов тагувам По мојот млад јунак Коњот му се ...
Во Грандишта три млади моми Камилица береа. Слушнаа громови Пред сонцето да зајде. На сртот на Елео молсна, Во Сребрено загрме, Во Зеленич дожд врнеше, А Гурло не можеше да го собере. Дождот засили, Камењата почнаа да се тркалаат, Поројот надојде и збесна, Ги поплави сите ниви. Се искачија на една падина, Обидувајќи се да се спасат, Но планината се урна врз нив И не можеа да побегнат. „Поштеди ...
Пролетта четириесет и осмата Но немаше славење. Во селото не се печеа јагниња Оние што останаа Сакаа само мир Трчаа таму каде што мораа За да го заштитат Она што преостанало И сѐ уште беше нивно Многу малолетни деца Останаа во селото Други останаа сираци Без никаква цел Трчаа како гонети птици По патишта и ниви Во износена стара облека Искината од грмушките Ги чуваа децата Како сите да беа нивни ...
Непосредно пред полноќ, во една летна ноќ, прозорците ни подотворени, а сепак не се слушаше ни збор. Од спротивната планина се креваше месечината. Во сокакот се појави сенка крај пазариштето. Се слушнаа забрзани чекори што одеа кон реката. Некој беше отишол да ја доведе Баба Герака, акушерката. Породилните болки ја фатија мајката, а таа си ја кажа молитвата. Не посакуваше ништо друго освен детето ...
Последниот здив на еден партизан Пред зората на Велика среда, борејќи се во битката кај Лија, му зборувале за слободата. Телото му се струполи врз земјата, но веќе не чувствуваше болка. Душата му се одвои од телото, невидлива, гледаше одозгора. Додека залутаните куршуми летаа, веќе не можеа да му ја допрат душата. Беше еден од тие залудни денови, како чамец без весла. Виде безброј деца како ...
