Пролетта четириесет и осмата
Но немаше славење.
Во селото не се печеа јагниња
Оние што останаа
Сакаа само мир
Трчаа таму каде што мораа
За да го заштитат
Она што преостанало
И сѐ уште беше нивно
Многу малолетни деца
Останаа во селото
Други останаа сираци
Без никаква цел
Трчаа како гонети птици
По патишта и ниви
Во износена стара облека
Искината од грмушките
Ги чуваа децата
Како сите да беа нивни
Тие беа нивната иднина
Единствената утеха
Пет деца излегоа
Како што излегуваа секој ден
Да си играат далеку
На свежиот воздух
Со камења нишанеа
Една голема нагазна мина
Играа врз неа
Врз нејзиното железно тело
Поминуваше селанецот Динкас
Беше постар од нив
„Бегајте бргу оттука!
Вратете се во селото!“
Но попладнето ние,
Опседнати и решителни,
Без никој друг да знае,
Почнавме повторно
Но малиот Христос,
Кој беше отишол по нужда,
Како што Бог морал да посака,
Се спаси
Тогаш Ѓоргакис,
Кој беше малку посилен,
Зеде голем камен
И го фрли кон чкрапалото
Мината експлодира
И целото село се затресе
Низ целиот крај
Прозорците се искршија од ударот
Зад стеблото на оревот
Каде што се беше скрил Христакис
Веднаш го погоди шрапнел
Беше ранет во главата
Го пребаруваше своето мало тело
Со ситните раце
Не знаејќи дали е цел
Или и тој растргнат
Трчаше низ селото
Врескајќи како полудено дете
„Кажете ми, ве молам,
Мртов сум или жив?“
Се врати да види
Што им се случило на другите деца
Ѓоргакис беше исчезнал
Од телото не останало ништо
Погледна нагоре во гранките
Утроба, детско месо
Крв врз земјата
И едно тело свртено со лицето надолу
Го преврте малото тело
Но лицето го немаше
Го крена во рацете
Токму пред последниот здив
Му недостигаше едната нога
Заедно со панталоните
Умре во неговите раце
Другата ножичка потреперуваше
„Зошто, мој Димитраки,
Ми го направи ова?“
Плачеше и викаше
Со неизлечлива тага
Христос и Костас,
Кои беа подалеку,
Нивните мајки ги собраа
Расфрланите делови во скутниците
Ужас го обзеде момчето
Пред сонцето да зајде
Побегна горе во планината
Мислејќи дека е виновно
Отиде да се скрие во воденицата
Три дни и три ноќи
Си месеше груб леб за јадење
И тоа сакаше да умре
Црви му ја нападнаа главата
Таму каде што беше раната
Ноќе го најдоа во планината
И го вратија во селото
Тие мали деца
Растргнати на илјада парчиња
Нивните душички таму горе
Станаа ангели
И оттогаш тоа дете
Се сеќава на ужасниот ден
Во сон трепери и тагува