Непосредно пред полноќ,
во една летна ноќ,
прозорците ни подотворени,
а сепак не се слушаше ни збор.
Од спротивната планина
се креваше месечината.
Во сокакот се појави сенка
крај пазариштето.
Се слушнаа забрзани чекори
што одеа кон реката.
Некој беше отишол да ја доведе
Баба Герака, акушерката.
Породилните болки ја фатија мајката,
а таа си ја кажа молитвата.
Не посакуваше ништо друго
освен детето да ѝ се роди живо и здраво.
Баба Герака пристигна
и ги испрати сите мажи надвор;
остана само мајката на родилката,
а внесоа и две светилки.
Непосредно пред зората,
врз беспрекорно бел чаршаф,
се слушна ситен плач —
се роди машко дете.
Додека чекаа едно бебе,
едно силно детенце,
на свет дојде уште едно —
и тоа беше машко.
На првиот ден на земјата,
во зората на нивниот живот,
нека им биде блага судбината,
нека им биде наклонета непознатата иднина.
По маалото се делеа слатки лебови,
„Да се живи“, велеа сите.
Децата собираа ситни драхми,
а целата природа се радуваше.
Помалиот го нарекоа Теодорос,
другиот Панајотис.
Целото село им се восхитуваше —
беа први во класот.
Што имаше едниот, го делеше,
како едно тело да беа.
Ништо не можеше да ги раздели
во овој живот.
Пораснаа високи и убави
како кипариси,
а сите селски девојки
се караа за нив двајца.
Во селото го чекаа Велигден;
целата земја ќе славеше.
Сите велеа
дека воената бура завршила.
Само што селото здивна
по маката на светската војна,
од планината се слушнаа минофрлачи —
сртот светкаше од оган.
Немир се рашири
низ целото село.
Младо момче беше убиено
горе во планината.
Го убиле партизаните
додека ги пасел овците;
му го зеле стадото
заедно со коњот.
Една ноќ партизаните дојдоа
во кафеаната на Астиотис.
Одведоа осум момчиња,
меѓу нив и Панајотис.
Теодорос и други момчиња
работеа во Аминтајо,
живееја во визба
за да спечалат костум за Велигден.
Кога се вратија во селото
доцна во ноќта,
не видоа никого по улиците —
само длабока темнина.
„Каде е Панајотис, мајко,
да одам да го најдам?“
„Партизаните го зедоа, чедо мое,
во таа проклета војна.“
Помина некое време,
а Теодорос стана војник.
Мајка му му даде јасмин
никогаш да не изгуби храброст.
Го ставија во пешадијата,
на првата борбена линија.
Не мислеше на ништо друго
освен да не го убие Панајотис.
Наутро партизаните заминуваа,
војниците пристигнуваа.
„На чија страна си, жено?
Ги храниш бунтовниците со пченкарен леб.“
Бунтовниците го зедоа едното дете;
другото стана војник.
Срцето ми плаче за Теодорис,
плаче и за Панајотис.