Овој запис сѐ уште не е преведен на македонски, затоа е прикажан на англиски.
Прелистајте Означено со „Food Traditions“ од архивата, библиотеката и збирките на Канадското македонско наследствено друштво.
Во секоја куќа во селото Имаше бунар. Кај некои беше поплиток, Кај други тонеше во длабока темнина. Водата не ја пиевме, Ниту ја стававме во јадењето. Со неа само ги миевме нозете, И го полевавме дворот. Лете беше студена, И внатре ги спуштавме лубениците. Зиме беше млака; Со неа ги поевме магарињата. А во некои, како што велат, Имало дури и пијавици. Често ги користеле За младите девојки да ...
Пред да дојдат коледарските песни и длабокиот зимски студ, ги колевме прасињата во секој двор. Правевме џумаринки * и свежо пржено месо, делејќи по малку со целото маало. А потоа колбасите — колку беа вкусни! Со праз и миризливи тревки, со добро зачинето мелено месо. Ги закачувавме да се сушат на една дрвена прачка; кучето наше ги чуваше за друг да не ги земе. Една ноќ еден другар рече: „Деца, ...
Четворица пријатели од селото, Се сретнаа во „Маргарета“, И си направија сопствен дом, Каде што понекогаш живееја десетмина. За појадок, ни кажуваа, Требало да се јадат корнфлекс. Отидовме и купивме, Уверени дека убаво ќе се најадеме. Донесовме дома огромна кутија, Покриена со многу букви; Имаше дури и мали црвени дамки — Изгледаа како јагоди. Сипавме многу млеко, Чекајќи да набабрат; Ги удавивме ...
„Жено, се јавија по телефон— доаѓаат малечките. Подготви го меленото месо, ќе правиме ќофтиња.“ Едното сака зелник со праз, другото со спанаќ. Убави црвени пиперки— нив ќе ги полниме. Потоа расчистивме малку простор за никој да не се повреди. Бабата лета од радост а дедото оди по неа. „Излези сега од кујната, оди донеси го виното и големата тепсија за зелникот со сирење.“ Дедото ги носи ...
Мултикултурниот фестивал „Карабрам“, Брамптон, Онтарио, 2004 година. Канадско-македонското историско друштво учествуваше на „Карабрам“, мултикултурниот фестивал во Брамптон, од 9 до 11 јули 2004 година. Црквата „Св. Илија“ го спонзорираше и го организираше овој прекрасен павилјон...
На предавањето што Канадско-македонското историско друштво (КМИД) го организираше на 20 октомври 1996 година, Ники Алексиу трогателно ја претстави „бабата“ како средиштен столб на традиционалниот македонски живот. Со лични анегдоти и историски контекст, таа покажа како бабите биле емоционалното јадро на семејството, првите воспитувачки и умешни управителки на домот. Настанот понуди редок увид во автентичните кулинарски практики — од рачната изработка на глинени садови до чувањето диви планински печурки и домашни сирења — и во начелото ништо да не се фрла, вкоренето во љубовта и заедничкиот опстанок. Предавањето беше силен повик да се зачуваат овие матријархални традиции, прикажувајќи ја бабата не само како лик од минатото, туку и како жив корен на културниот континуитет на идните поколенија.
Демонстрацијата за правење зелник во 1993 година во Канадско-македонскиот дом (Canadian Macedonian Place) беше значаен културен собир, кој ја претстави сложената, заедничка уметност на традиционалното македонско тесто. Предводен од постарите членови на заедницата, настанот ја истакна техничката вештина потребна за рачно валање кори тенки како хартија—честопати наредени и до 30 листа—за да се создаде препознатливата ронлива текстура на солената пита. Учесниците прикажаа разни полнежи, вклучувајќи традиционално зелје и сирење, потенцирајќи го препознатливиот наборен раб што го определува вистинскиот зелник. Освен кулинарската поука, настанот дејствуваше како „жив архив“, зачувувајќи го трудоинтензивното наследство за македонската дијаспора и обезбедувајќи дека филозофијата на заедничкото подготвување храна останува во средиштето на нивниот идентитет.
