Овој запис сѐ уште не е преведен на македонски, затоа е прикажан на англиски.
Прелистајте Означено со „Women's Lives“ од архивата, библиотеката и збирките на Канадското македонско наследствено друштво.
Пол Басил (Тупурковски) бил роден во селото Ошчима, во Егејска Македонија, во 1908 година. Неговиот татко Васил бил убиен од Турците на млада возраст, а неговата мајка Султана морала сама да ги одгледа неговиот брат Спиро, најмалиот брат Мичо и сестрите Велија, Сандра, Елена и Илинка. Мајка му била убиена од Германците за време на Втората светска војна.
Во знак на признание за нејзиното исклучително граѓанско водство и неуморната посветеност на зачувувањето на наследството, Канадско-македонското историско друштво (КМИД) ѝ оддава почит на поранешната претседателка Вирџинија Еванс по повод доделувањето на престижниот Дијамантски јубилеен медал на кралицата Елизабета Втора. Наградата ја одбележува нејзината повеќедецениска служба во документирањето на македонско-канадската историја и значајниот придонес кон културното ткиво на Канада. Преку застапувањето, добротворната работа и раководењето, Вирџинија одигра клучна улога во зајакнувањето на угледот на КМИД и во продлабочувањето на разбирањето на наследството на заедницата. Ова признание е сведоштво за нејзината непоколеблива јавна служба и трајното влијание врз македонската заедница и пошироката канадска јавност.
Васа Еванс е одлучна да изгради дом за постарите македонски луѓе, инспирирана од Господ. Канада е нејзиниот слободен свет.
Нејзиниот средношколски живот беше неподнослив. Гимназискиот професор сакаше да и’ го скрши моралот.
Сатирична песна за скржавост и за заедницата.
На предавањето што Канадско-македонското историско друштво (КМИД) го организираше на 20 октомври 1996 година, Ники Алексиу трогателно ја претстави „бабата“ како средиштен столб на традиционалниот македонски живот. Со лични анегдоти и историски контекст, таа покажа како бабите биле емоционалното јадро на семејството, првите воспитувачки и умешни управителки на домот. Настанот понуди редок увид во автентичните кулинарски практики — од рачната изработка на глинени садови до чувањето диви планински печурки и домашни сирења — и во начелото ништо да не се фрла, вкоренето во љубовта и заедничкиот опстанок. Предавањето беше силен повик да се зачуваат овие матријархални традиции, прикажувајќи ја бабата не само како лик од минатото, туку и како жив корен на културниот континуитет на идните поколенија.
Изложбата "Од бабиниот сандак со прикја" (From Baba's Hope Chest) (1995) беше монументално достигнување за Канадско-македонското историско друштво (Canadian Macedonian Historical Society), родена од визијата на просветителката Ани Вуд и оживеана од посветениот одбор од 19 члена. Овој тим неуморно работеше три години за да обезбеди јавно финансирање и да соработува со Музејот за текстил (Museum for Textiles) за да подготви професионална изложба на над 1.500 документирани дела од македонската текстилна уметност. Документирајќи усни сведоштва и фотографирајќи семејни реликвии од приватни домови низ Канада, проектот создаде „мост кон сеќавањето“ што ги издигна традиционалните селски занаети во престижен јавен галериски простор. Културното влијание на изложбата беше толку длабоко што дури ја инспирираше есенската колекција на реномираната модна креаторка Мерилин Брукс, успешно докажувајќи дека приватните богатства на македонските „баби“ се суштински конци во ткаенината на мултикултурниот идентитет на Канада.
Демонстрацијата за правење зелник во 1993 година во Канадско-македонскиот дом (Canadian Macedonian Place) беше значаен културен собир, кој ја претстави сложената, заедничка уметност на традиционалното македонско тесто. Предводен од постарите членови на заедницата, настанот ја истакна техничката вештина потребна за рачно валање кори тенки како хартија—честопати наредени и до 30 листа—за да се создаде препознатливата ронлива текстура на солената пита. Учесниците прикажаа разни полнежи, вклучувајќи традиционално зелје и сирење, потенцирајќи го препознатливиот наборен раб што го определува вистинскиот зелник. Освен кулинарската поука, настанот дејствуваше како „жив архив“, зачувувајќи го трудоинтензивното наследство за македонската дијаспора и обезбедувајќи дека филозофијата на заедничкото подготвување храна останува во средиштето на нивниот идентитет.
