Во ова значајно предавање од 1993 година, д-р Ендрју Росос дава научно испитување на 150-годишната еволуција на македонскиот национализам, нагласувајќи го неговиот уникатен развој во непријателско опкружување на спротивставени балкански интереси и отомански теократски ограничувања. Тој наведува четири клучни фази на националното будење—од првичниот отпор против грчката црковна хегемонија до формалното воспоставување на македонската држава по Втората светска војна—истовремено истакнувајќи ја "институционалната бездомност" предизвикана од недостигот на независна црква. Средишен во неговата теза е концептот на "нашизмот", народна селска идеологија што зачувала посебен македонски идентитет преку народните традиции и заедничкиот говор, ефективно изолирајќи го населението од странските обиди за асимилација. На крајот, Росос ги побива тврдењата дека Македонија е вештачка творба од 20 век, наместо тоа тврдејќи дека нејзиниот суверенитет е тешко извојуван резултат на упорна, органска борба за самоопределување и меѓународно признавање.