Пете и Мери Кондоф
Семејна историја: Пете и Мери Кондоф.
Овој запис сѐ уште не е преведен на македонски, затоа е прикажан на англиски.
Означено со „Toronto“
Прелистајте Означено со „Toronto“ од архивата, библиотеката и збирките на Канадското македонско наследствено друштво.
Канада 150 — предавање на Едит Џорџ
По повод 150-годишнината на Канада, Едит Џорџ одржа впечатливо предавање во кое ја испреплете историјата на македонското доселување со локалната природна историја. Таа го поврза сопственото наследство — особено патот на нејзиниот дедо од селото Желево и неговата значајна улога во изградбата на Македонската православна катедрала „Св. Климент Охридски“ во Торонто — со 350-годишната приказна на еден голем црвен даб во нејзината населба. Поврзувајќи едно древно дрво во Охрид со заштитените стари дрвја во Канада, Џорџ ја нагласи итната потреба од зачувување на шумите и употребата на „Прирачникот за заштитени стари дрвја“ на Советот за урбани шуми на Онтарио. Настанот, збогатен и со патриотски музички изведби и иселеничка поезија, покажа дека заштитата на природните знаменитости е важен начин да се зачуваат усните преданија и човечките истории на заедницата.
Дамјанов, Пандо и Гена
Дедо Пандо Дамјанов Стојанчин се иселил од Македонија/Турција во Торонто во 1914 година, а околу шест години подоцна по него дошла баба Гена Николова Чунгарова. Татко ми и неговите браќа и сестри биле родени на улицата Марија во Торонто. Дедо Наум Киру се иселил од Македонија/Грција во Торонто во 1922 година, а во 1932 година по него дошле баба Лена Папајоану Киру и мајка ми. Мајка ми била родена во Желево, додека нејзините двајца помлади браќа биле родени во Торонто.
Прославуваме 25 години, 1991–2016
Друштвото одбележа четврт век работа со гала вечер во Торонто.
Алекс Гигеров: Едно оро!
Една недела во септември, Канадско-македонското историско друштво на Универзитетот во Торонто го приреди настанот „Заедно, Алекс... уште еднаш!“ во чест на извонредниот живот и наследство на д-р Алекс Гигеров. Беа претставени неговите повеќестрани придонеси како филозоф, историчар, адвокат по кривично право и уметник, со изложба на неговите живописни слики и примероци од книгата „Македонските чорапи на баба“. Семејството, пријателите и истакнатите гости, меѓу кои неговиот син — уметникот Андре Хејнс — и судијата Бери Стјуарт, споделија трогателни приказни за интелектуалната енергија на Алекс, неговото страсно застапување на македонскиот идентитет и неговите посебни „правила за живот“, со кои ги поттикнувал другите да живеат смело и да бараат правда. Прославата заврши со традиционално оро, олицетворувајќи ја неговата животна филозофија на „заедно“ — заедништво — и верувањето дека животот треба да се живее со боја, музика и верност кон сопствените корени.
Пол и Зорка Басил
Пол Басил (Тупурковски) бил роден во селото Ошчима, во Егејска Македонија, во 1908 година. Неговиот татко Васил бил убиен од Турците на млада возраст, а неговата мајка Султана морала сама да ги одгледа неговиот брат Спиро, најмалиот брат Мичо и сестрите Велија, Сандра, Елена и Илинка. Мајка му била убиена од Германците за време на Втората светска војна.
Крис Дафев
На 7 септември 1894 година, во македонскиот град Радовиш, на сиромашниот продавач на месо Дафе Антонов и неговата сопруга Гона им се родил син. Го крстиле Христо, а бидејќи сите го викале Христо Дафев (Дафевиот Христо), тоа име го задржал и во подоцнежните години. Христо бил болежливо, но талентирано дете. На шест години тргнал на училиште и бил исклучително добар ученик, но поради здравјето морал да го прекине школувањето... Младиот Христо не умеел да учи без да се напрега; на сѐ му пристапувал премногу ревносно. На седум години почнал да свири на флејта. Татко му не можел да си дозволи музички инструмент, па Христо „позајмил“ 15 турски парички од скромната заштеда на татко му и се здружил со едно соседско момче, кое исто така вложило 15 парички, за да купат мандолина. Една недела ја чувал Христо, а следната неговиот другар. Еден ден мајка му го испратила момчето на таванот да донесе нешто. Таму, меѓу предметите оставени од еден вујко што заминал во Канада, Христо нашол виолина! Ја наштимал. Го повлекол гудалото. И таму, на прашливиот таван, заборавајќи зошто се качил, Дафевиот Христо уште при првиот обид отсвирил позната македонска мелодија. Немало никакво сомнение: музиката била неговиот повик. Иако биле сиромашни, неговите родители решиле да направат сѐ што можат за да му помогнат.
Печалбари, доселеници и трајно наследство: Во спомен на д-р Лилијан Петров
Првата годишна прослава на македонското доселување во Канада беше срдечна почит кон покојната д-р Лилијан Петров, пионерка во науката што ја посвети кариерата на документирање и потврдување на посебниот идентитет на македонските доселеници во Онтарио. Семејството, колегите и водачите на заедницата споделија приказни за нејзината брилијантност, остроумност и непокорност, како и за нејзиното успешно спротивставување на политичките притисоци македонското наследство да се подведе под соседни етнички определби. Со темелното дело „Печалбари и доселеници“ и со работата во Мултикултурното историско друштво на Онтарио, Петров стана најмеродавен глас за раните македонски печалбари и создаде историско наследство што Канадско-македонското историско друштво настојува да го чува преку оваа редовна спомен-програма.
