Од нашето потекло во рајската градина, човекот има близок однос со дрвјата.
Размислувајќи за нашата група писатели, Македонското поетско друштво „Браќа Миладиновци“, ми текна дека многу личиме на дрво, на дрво на литературата
Како дрво имаме четири дела, корени, стебло, гранки и лисја. Исто така како израз на животот произведуваме плодови (нашите списи)
Што се однесува до нашиот род, ние сме од видот Македонски даб. Ова го велам затоа што археологијата откри дека златните круни пронајдени во гробницата на кралот Филип во Пела биле изработени од златари во форма на венец од дабови лисја. Ова нѐ наведува да веруваме дека хералдичкото дрво на македонското кралство бил дабот.
Ние, исто така, може да мислиме дека нашето општество на писатели колективно е како побожниот човек спомнат во Псалм 1, кој е спореден „со дрво“ дрво цврсто засадено покрај водни потоци, кое го дава својот плод во своето време.

Храната што му е потребна на ова дрво на книжевноста, како и сите дрвја, доаѓа преку неговите корени. Ги зема минералите и водата од почвата во која е засадено, пренесувајќи ги низ стеблото за да ги нахрани гранките кои пак даваат лисја (нашите песни и списи) Важно е да се разбере дека храната за ова дрво потекнува од македонскиот јазик и култура.

КОРЕНИ; Да разгледаме; Македонската книжевност е составена од песни, раскази и напеви кои му даваат живот на ова дрво. Во Канада ги донесоа многуте бранови на дијаспората кои од Македонија слетаа на овие брегови на Канада. Тие ги посеаа овие семиња во нова земја додека се интегрираа во нова култура и учеа нов јазик цело време имајќи на ум кои се и од каде доаѓаат.
Ова дрво е засадено овде во Канада од доселеници од Македонија и почвата во која е засадено е секојдневната гужва на животот што се среќава во нова земја и јазик. Настојувајќи да го задржат мајчиниот јазик и култура, тие извлекуваа храна од своите корени и почнаа да пишуваат за својата љубов, патриотизам и носталгија кон татковината. Тие го правеа тоа во песни, раскази и напеви со формирање групи на истомисленици обично во црковната заедница, што доведе до читање на банкети и објавување песни и приказни, овде и подоцна во самата Македонија.
Корените на ова дрво на литературата пораснаа длабоко и се раширија додека овие доселеници и сега нивните деца родени овде почнаа да пишуваат чувајќи го својот јазик и култура живи во спомен на нивната сакана татковина Македонија. Богатата храна што ги крепела нивните корени во канадската почва била нивниот македонски јазик и култура која била изразена на нивниот мајчин јазик, а потоа и од неколкумина како мене на англиски јазик, со што го збогатиле пишувањето за македонски теми. Зачувувањето на овие списи (за „првите дојденци и нивното правење место за нас“) е работа и цел на Историските друштва, како што е нашето.

СТЕБЛОТО; како што корените на дрвото не се видливи со голо око, истото важи и за корените на ова дрво на книжевноста. Она што е видливо се стеблото, гранките и листовите на ова дрво.
Стеблото е најголемиот дел од дрвото. Стеблото на нашето дрво на литературата е заедно целото друштво и неговото членство на Македонското поетско друштво Браќа Миладиновци. Сите членови минати и сегашни.
Заеднички од нашите корени (македонскиот јазик и култура) храната поминува низ стеблото за да ја нахрани секоја поединечна гранка (поет) со богатото и живо наследство на нашата историја и култура и христијанската религија.

ГРАНКИ; гранките на ова дрво на литературата го претставуваат секој поединечен писател. Како во дрвото нема две слични гранки, некои се силни и дебели, а други се тенки и еластични. Сепак, секоја гранка (член) е од еднаква важност и е неопходна за целината на дрвото, давајќи рамнотежа и форма.
Секој член ја покажува својата индивидуална личност, во своето пишување додека останува дел од заедничката цел, нашата љубов кон Македонија.
Некои гранки (индивидуални поети) се откинати од ова дрво на литературата со текот на времето и животните бури. Сепак, нивните места каде што порано растеле се обележани со лузни на ова дрво и нивното сеќавање се одржувало со објавувањето на нивните лисја (песни)
Од посветлата страна, има нови гранки (членови) кои растат за да го одржат ова дрво на литературата во здрава состојба на живот.

ЛИСЈА; Тие ги претставуваат нашите песни и проза кои растат (од внатре во секој поединечен член) од гранката како резултат на неговиот или нејзиниот израз на мислата сега забележана во печат. Секоја песна по еден лист.
Некои гранки имаат многу лисја, други малку, но овие листови се со еднаква вредност и треба да се земат предвид според квалитетот, а не според квантитетот.
Листовите се средство за препознавање на различни дрвја. Набљудувањето (читањето на песната) ќе даде доказ дека е македонска мисла и израз од гранка (член) на Браќата Миладиновци Македонско друштво на поети.
Како што листовите се разликуваат по големина и боја, така и овие песни се разликуваат по темата, чувството и содржината. Повеќето се напишани на македонски јазик за Македонците. Некои сега се пишуваат на англиски за да се отвори македонската литература за оние кои преферираат англиски без разлика на културата.

ОВОШЈЕ; Плодот на дабово дрво доаѓа во вид на плод — желад. Од него може да израсне ново дрво.
Плодот на ова дрво на литературата (Поетското друштво „Браќа Миладиновци“) е годишна антологија на песни објавена како природна жетва на мислата и изразот од умот на оваа група поети. Тие пишуваат за нивната љубов кон македонските работи како што се доживуваат овде во Канада. Таа има капацитет да се репродуцира со литература од истиот род преку будење на понови, помлади поети, како и задоволување на сеќавањата на синовите и ќерките на Првите дојденци.

Дојдете, одвојте време да седнете под сенката под гранките и лисјата на ова дрво на литературата што е живо и расте во катедралата Свети Климент Охридски во градот Торонто, Канада.
Уживајте во плодот на ова дрво. Благословете се читајќи ги овие македонски песни од нашата култура.

Како заклучок, зошто мажите и жените од сите националности пишуваат за својата историја, татковини, јазик, култура, но најважното од својот народ?
Размислете за мрачната вистина напишана од апостол Петар 1:23......
Луѓето се како трева, нивната убавина (достигнувања) е како цвет во полето
Тревата венее (и умира) и цветот избледува (и паѓа)
но словото Господово останува засекогаш.
Пишувањето е да се зачува споменот на нашите дедовци и татковци кои ни го всадиле „илинденскиот дух“ и саканиот македонски народ, големи и мали кои некогаш биле овде, а сега ги нема.
Ние сме Македонци
Живее Македонија, живеат Македонците