Пол Басил (Тупурковски) бил роден во селото Ошчима, во Егејска Македонија, во 1908 година. Неговиот татко Васил бил убиен од Турците на млада возраст, а неговата мајка Султана морала сама да ги одгледа неговиот брат Спиро, најмалиот брат Мичо и сестрите Велија, Сандра, Елена и Илинка. Мајка му била убиена од Германците за време на Втората светска војна.
Свадба во Ошчима околу 1920-тите години
Пол Басил (во средина), братучедот Петре (лево) и соселанецот Тане од Ошчима (десно)
Пол дошол во Канада во 1930 година, на 20-годишна возраст, за да му се придружи на својот постар брат Спиро.
Еден братучед му дал работа во својот ресторан, а Пол ја започнал својата кариера како угостител позајмувајќи 500 долари — по 10 долари од роднини и пријатели. Истата година отворил сопствен ресторан. Во 1937 година го отворил ресторанот „Басил“ на раскрсницата на улиците Блур и Батерст и го водел петнаесет години заедно со своите содружници, братот Спиро и братучедот Питер Аргирис.
Кога Канадската национална изложба повторно се отворила по Втората светска војна, тој десет години водел голем ресторан спроти главната трибина, во кој секојдневно се служеле по 5.000 луѓе.
Ресторанот на Канадската национална изложба, отворен по Втората светска војна
Десет години бил единствениот концесионер на Канадската радиодифузна корпорација и нејзините различни подружници.
Кафулето на Канадската радиодифузна корпорација
Персоналот на Канадската радиодифузна корпорација
Во 1952 година го основал „Полс Ранч Хаус“ на раскрсницата на Блур и Шерборн и го водел 24 часа дневно. Кога соседниот објект изгорел во пожар, во 1965 година ја основал таверната „Олд Спејн“, која подоцна ја продал за да се пензионира.
Улица Блур Ист бр. 403
Ќерката Тања во ресторанот „Ранч Хаус“
Таверната „Олд Спејн“, улица Блур Ист бр. 401
Пензионирањето едноставно не им одговарало на Пол и Зорка. Во 1982 година тој ја поттикнал сопругата да ја отвори продавницата „Бабас Дели“ на раскрсницата на Кенеди Роуд и Елсмер во Скарборо, за да останат активни и да подготвуваат и продаваат бурек на пошироката канадска јавност.
Пол бил еден од основачите на Канадското здружение на ресторани и негов делегат во Здружението за вонредни мерки на Торонто во 1965 година; бил еден од основачите на Клубот за момчиња „Св. Албан“, член на масонскиот ред, еден од основачите на Македонската православна катедрала „Св. Климент Охридски“ и прв потпретседател на нашата црква. Владата на Македонија ги признала неговите заслуги за македонската заедница во Канада со златен медалјон.
Во 1991 година Пол починал, оставајќи ги да тагуваат неговата сопруга Зорка, со која бил во брак 49 години, ќерките Стар и Тања, синот Марк и петте внуци Карлос, Артур, Тамара, Џесика и Кара, неговата снаа Дота Тупурковска и многубројните внуци и внуки. ЗОРКА БАСИЛ (Погончева).
ЗОРКА БАСИЛ (Јанкова Погончева)
Зорка Басил (Јанкова Погончева) била родена на 5 декември 1921 година во Софија, Бугарија, од родителите Јанко и Султана Погончеви од селото Загоричани во Егејска Македонија. Нејзиниот татко Јанко, заедно со својот татко Константин и братот Стерјо, поседувал и водел продавница за мешовита стока во Истанбул, Турција. Како последица од Балканските војни биле протерани од Турција и побегнале во Бугарија. Живееле во Софија, каде што се родиле Зорка и нејзиниот помлад брат Боб. Нејзиниот постар брат Методи бил роден во Загоричани.
Во 1919 година, за да избега од немирите на Балканот, нејзиниот татко Јанко се доселил во Канада во потрага по подобар живот. Во 1924 година го повикал своето семејство и тие се населиле во Нијагарини Водопади, Онтарио. Животот за доселеничкото семејство бил тежок и финансиски и културно, но тие истрајале. Зорка одела на училиште, завршила петгодишна академска програма, а потоа и посебна едногодишна деловна програма.
Во тоа време таа достигнала степен на образование што не бил вообичаен меѓу доселеничките. На училиште особено се истакнувала во јазиците — англискиот, францускиот и латинскиот. Била членка на женската кошаркарска екипа, која три години по ред го освојувала првенството на Централно Онтарио.
Во завршната година од академското образование била секретарка на ученичкиот совет, а учениците ја избрале за најистакната сестрана девојка на годината од списокот со имиња предложени од наставниците. Откако ја завршила интензивната година на деловни студии, работела во компанијата „Гаранти Траст“ и била првата жена со странско презиме вработена во банка. Повеќето деца на доселеници морале да ги англицизираат имињата за да најдат работа.
Во 1942 година се омажила за Пол, кого го запознала во Торонто на свадбата на еден пријател. Се населиле во Торонто и уште од самиот почеток на бракот работеле рамо до рамо како тим. Започнале со мал ресторан наречен „Басил“ на раскрсницата на Блур и Батерст, заедно со неговиот брат Спиро и братучедот Питер Аргирис како содружници.
Потоа самостојно ги основале рестораните „Полс Ранч Хаус“ и „Олд Спејн“ на раскрсницата на Блур и Шерборн. Неколку години, заедно со нејзиниот брат Боб, воделе една голема и една средно голема концесија на Канадската национална изложба, кога таа првпат повторно се отворила по војната.
Неколку години Пол и Зорка ги воделе угостителските концесии во Канадската радиодифузна корпорација на улицата Џарвис и во нејзините подружници. Во првите години од основањето на црквата, Зорка доброволно работела како секретарка на основачите и свештениците на „Св. Климент“. Била членка и на црковниот одбор и на женскиот помошен комитет. Кога бинго за првпат почнало да се одржува во црковната сала за собирање средства, таа редовно волонтирала заедно со ќерка си Тања на неделното бинго. Неколку години учествувала и на фестивалот „Караван“.
Била благајничка и на Комитетот за помош при поплави и на Комитетот за помош по Скопскиот земјотрес. Заедно со сопругот Пол, во повеќе наврати добила признанија од Македонија за нивниот придонес кон нашата заедница.
Зорка служела три години во Канадскиот консултативен совет за мултикултурализам, од неговото основање во 1970-тите. Повеќе години била и членка на Советот за народни уметности на Метрополитен Торонто и на Комисијата на либералните жени.
Петнаесет години имала тезга на пазарот „Сент Лоренс“, каде што продавала бурек, домашни колачи и торти. Од основањето на Канадското македонско историско друштво во 1991 година па до денес, таа давала значајна помош во неговата работа.
Пазарот „Сент Лоренс“
Таа има три деца — ќерките Стар и Тања и синот Марк — и пет внуци: Карлос, Артур, Тамара, Џесика и Кара.