Нејзините три сина
заминаа во туѓина.
Едниот отиде во Канада,
другиот во Австралија,
а третиот, најмладиот,
отиде во Германија.
Годините беа тешки
во нивната убава татковина.
Го оставаш своето место
кога немаш надеж.
Браќата се разделија,
а и малите братучеди.
Мајка им остана сама,
скитајќи по нивите.
Со еден пар позајмени волови
ја работеше земјата,
заедно со постариот брат
кој исто останал сам.
Одржуваа врска со телеграми:
„Што ќе правиме со мајка?“
Во селото имаше само старци,
а црковната камбана без крај биеше.
„Оној во Австралија е предалеку“,
рекоа. „Мајка нема да издржи.“
Патувањето ќе биде претешко,
а неговата куќа премала.
Оној во Германија беше поблиску,
но трошоците му беа превисоки.
Живееше суров живот во туѓина,
со многу деца за хранење.
Третиот, оној во Канада,
длабоко ја сакаше мајка си.
„Но студот таму е лут“, рече,
„старицата нема да го преживее.“
Мајка им престана да пишува
многу, многу долго.
Рацете почнаа да ѝ се тресат—
веќе беше ослепела.
Најпосле сите тројца решија
да одат да ја посетат,
и да ја искористат можноста
да го поделат она што ќе им припадне.
Кој ќе ја земеше мајката
ќе добиеше поголем дел.
Кога пристигнаа во селото,
камбаната тажно биеше.
Ги полази морница:
„Боже… умрела ли мајка?“
Беа поминале многу години—
не познаваа никого.
Многу куќи се беа урнале,
другите стоеја во урнатини.
Кога стигнаа дома,
селаните сите во црно—
само што ја беа испуштиле.
Ја бакнаа… веќе замината.