Ги најдов моите предци,
И запалив мали свеќи
Со солзи во очите.
Им прошепотив неколку зборови —
Иако нашите ковчиња
Можеби почиваат во туѓа земја,
Сите души пак ќе ни се сретнат.
Тројца пријатели дојдоа во селото
Од далечната Канада.
Се собиравме во кафеаната
И ги минувавме деновите во радост.
Четворица ергени дојдоа заедно,
А си заминаа оженети мажи;
Се чинеше дека сите четворица
Сме излегле победници.
Во меѓувреме, во соседното село
Растеа млади девојки;
Цел ден работеа низ маки
И јадеа слатки парчиња баклава.
А навечер во селото,
По главниот пат,
Девојките разиграно довикуваа,
А момчињата ги гледаа како гозба.
Ние четворица млади момци шетавме
Како богати Американци во туѓина,
Барајќи вредна домаќинка
Што ниедна друга не може да ја надмине.
Мене среќата ми беше
Да се оженам со милата Марија;
Длабоко се сакавме
И заедно изградивме дом.
Направивме традиционална свадба,
Го поканивме целото село —
Со гозба, песна и оро
Што го исполнуваа воздухот со радост.
Потоа се најдовме во Канада
Среде зима;
А животот на Марика таму
Беше како анемона на ветрот.
Безгрижно ги оставивме родителите,
Велејќи: „Само уште десет години.“
Ветивме дека бргу ќе се вратиме,
Но животната борба нѐ задржа.
Кога повторно се населивме во Канада
Пак во срцето на зимата,
Студот беше лут и продорен —
Почнавме од ништо.
Отидовме да пазариме во Итон,
Да купиме лажици и виљушки,
Почнувајќи ново домаќинство
Среде бескраен снег.
И двајцата работевме напорно,
Како и сите други,
И секогаш велевме дека еден ден
Ќе се вратиме во селото.
Три семејства живееја заедно
Во мали и скромни куќи;
Секогаш си помагавме
И ги делевме радостите и копнежите.