Двајца браќа од Канада
еден ден решија
за последен пат да одат
да го видат далечното село.
Имаа неколку мали ниви
и едно парче земја.
„Ќе ги продадеме“, рекоа двајцата,
„и ќе се напиеме ракија додека можеме.“
Ги оставија куферите во хотелот
и тргнаа пеш надолу.
Му се јавија некому на мобилен
да кажат дека стигнале во селото.
Застанаа пред старата куќа
со отворени усти од чудење—
покривот што некогаш стоеше високо
сега лежеше на земја пред нив.
Поминаа двајца Албанци
и прашаа дали треба помош.
„Покривот се урнал“, рекоа,
„па се плашиме дека куќата не може да се продаде.“
„Не грижете се за покривот“, рекоа тие,
„тој дел денес не е важен.
Самите камења вредат добри пари—
во нив е вредноста“, велат.
Така почнаа да ги редат
и внимателно направија два купа:
еден голем, еден мал—
„еден за мене, другиот за делење.“
Ги наредија камењата високо,
Албанците облечени во црно,
но и со куповите што ги направија
парите пак немаше да стигнат.