Еден жежок летен ден,
беше месец јули,
внуците дојдоа да си играат,
носејќи си ја сета опрема.
Секој седна во својот агол,
со паметниот телефон в рака.
Се чувствував како туѓинец,
се обидував да сфатам и разберам.
Едниот правеше бип-бип оттука,
другиот пушташе твитови оттаму.
Сите пријатни звуци што ги слушав
беа нова музика за моите уши.
Разговараа меѓу себе
без да кажат ни збор.
Одвреме-навреме ќе се насмевнеа,
па пак ќе се вратеа во својот свет.
Се обидов да им го привлечам вниманието,
но залудно.
Маѓепсани од овој изум,
неправедни им беа моите зборови.
И така отидов на пазар
по макарони со сирење.
Тоа ми стана вообичаена навика,
единствен начин да им угодам.
Додека пазарев,
снема струја.
Една силна молња пукна,
и сѐ се стемни.
Кога се обидовме да ја платиме храната,
касите не работеа.
Сите млади волшебници
не знаеја како да ни вратат кусур.
Немаа доволно прсти
за да ги пресметаат сите бројки.
Сета таа магија отиде во пламен—
ох, каква мака, каква мака!