Мајко, сите момчиња
Заминуваат далеку.
Одат да бараат работа —
Сите се по пристаништата.
И јас морам да заминам некаде,
Каде и да ме однесе судбината,
Бидејќи Божја волја беше
Да ме направи нивни заштитник.
„Каде ќе ме оставиш, сине,
Со три мали девојчиња?“
„Токму затоа морам да одам, мајко —
Не барам дворци.
Овде во близина нема работа.
Дај ми го целиот свој благослов;
Морам да заминам далеку
За да ги омажам сестрите.“
Бараше на секој начин,
Но сиот труд беше залуден,
А времето и понатаму минуваше
Без ниту една надеж.
Најстарата сестра
Наполни седумнаесет години —
Убава црнокоса девојка
Со долга црна коса.
Татко им беше исчезнал
Во војната од четириесеттата.
Не знаеја дали бил убиен,
Но го немаше засекогаш.
Многу момчиња во туѓина,
Кои го загубиле државјанството,
Бараа девојки од татковината
За да создадат семејство.
Идните младоженци
Испраќаа фотографии;
Ќе земеа невеста без мираз —
Која девојка ќе прифатеше.
Ја прашаа црнокосата,
Убавата Уранија,
Дали сака да се омажи
И да се жртвува.
„Ако прифати Уранија,
Во нејзини раце е
Да нѐ спаси сите
Од оваа беда.“
„Каде ќе ме испратиш, мајко,
Толку млада, во туѓина?
Фотографијата сигурно му е стара —
Можеби сега е старец.
Јас сакам еден Ромиос,
Убаво младо момче;
И тој е од нашето село,
И ќе ме земе без мираз.“
Очите ѝ се наполнија со солзи,
Убавината ѝ згасна во самракот;
Се струполи крај мајка си
И солзите слободно ѝ потекоа.
Следното утро во зори,
Целото село татнеше од веста:
Уранија ја однел да се венчаат
Оној што го сакаше.