Бомби паѓаа врз селото,
Камбаната биеше,
Митралезите косеа сѐ,
А една мајка плачеше.
„Пувóло, пувóло“,
Викаше едно мало дете —
Но мајка му разбра
Дека мисли на митралез.
Ноќта беше тешка;
Во темните визби,
Боси и гладни,
Се криеја сите малечки.
Во една ваква црна ноќ,
Партизаните влегоа во дворот,
Барајќи да го најдат
Најстарото дете.
„Палај тука, палај тамо“,
Велеа борците,
„Овде долу нема никој“,
Додека мајките плачеа.
Го најдоа скриен
Во еден орман,
Како трепери под ќебето
Што го покриваше.
„Да немате малку леб?“
Прашаа партизаните.
„Ова ќе биде храна
И за вашето дете.“
Мајка му плачеше,
Плачеа и малите браќа и сестри,
А тие исчезнаа
Во тесните сокаци.
„Во оваа куќа“, велеа,
„Живеат четири момчиња.“
Мајка им го губеше умот
Од тага и грижа.
„Бабо, каде се децата?
Каде ги скри?“
„Две се уште премногу мали,
Другите заминаа во планината.“
Ноќта се претвори во зора,
И се слушна повик.
Телалот нѐ извести
Сите да се собереме таму.
Се собраа жени и деца,
Немоќни и старци —
Но сите храбри момчиња
Никаде ги немаше.
Таму ни кажаа
Што ќе се случи:
За два дни и две ноќи,
Никој да не остане во селото.
Ужас се рашири низ селото —
Страв, трепет и паника.
Грабаа што можеа
И го носеа на грб.
Малото училишно ѕвонче
Престана да ѕвони,
И нашето мало село
Почна да го боли.
А пред да стигнеме до Црна Вода,
Ги свртевме главите назад,
И му рековме на пустото село
Дека еден ден пак ќе се вратиме.