Разговарав со еден мој пријател
Ми вели дека не може да спие
Му го убиле кученцето
И длабоко тагува по него
„Го чував како мало дете“, рече
„Да не капе, да не се намокри
Го изнесував секое утро
Пред уште сонцето да изгрее
Никогаш не ме навреди
Никогаш не ми одврати
Само ме гледаше в очи
И мавташе со опашката
Камо да знаев дали еден ден
Пак ќе се сретнеме
Дали и тие одат таму горе
Во другиот живот“
Пријателе, сега ме потсети
На детските години
Повторно ми отвори стари рани
Од пред толку години
И ние некогаш имавме куче
Што многу го сакавме
Го викавме Мурцос
И сите му се восхитуваа
Наутро го чуваше лозјето
Навечер, домот
Како да сме му кажале
Што навистина му припаѓа
Едно утро, кога се раздени,
Не се појави во нашиот двор
Целото лето помина
А него го немаше со нас
Една дождлива ноќ
Во почетокот на ноември
Ги слушнавме дедо и баба
Како нешто да им се случило
„Станувајте, деца!“ викаа
„Си го најде стопанот!“
Мурцос се врати од далеку
Со жица околу вратот
Радоста ни беше голема
Никогаш нема да ја заборавам
Иако годините ме однесоа
Нема да дозволам да избледи
Го видов дедо Лексо како плаче
Со црни, горчливи солзи
Воздивнуваше додека ги кажуваше
Овие тажни зборови:
„Каква радост почувствувавме
Кога кучето ни се врати
Замислете само да беше
Нашето дете што се враќа“
„Каде си, мој Јанис, врати се
Мој сакан сине
Знам дека никогаш нема да се појавиш
Но јас ќе дојдам да те најдам“
Јанис беше загинал
Во војната од четириесеттата
Помагајќи му на соборец да избега
Зад една колиба
Беше наредник во војската
Во студот го испушти последниот здив
Зад себе остави жена и мало дете
Родители и три браќа и сестри