Млада жена ткаеше
Со бел конец на разбојот
Носеше црн фустан
И мрачна ѝ беше иднината
Зошто конецот ти е бел
А облеката црна
По мајка ли тагуваш
Или по стариот татко
Не тагувам по мајка ми
Ниту по татко ми
Младоста ми поцрне
И плачам дење и ноќе
Брзо ти минува младоста
Времето лесно се лизга
Соблечи ја црната облека
За да ти помине тагата
По првата љубов тагувам
По мојот млад јунак
Коњот му се врати сам
Без својот јавач
На седлото успеал
Да ми го напише името
Со крв од својата вена
Ми вели: „Мажи се, срце мое
Не чекај ме, мила моја,
Да се вратам
Претешка ми е раната
Тука ќе издивнам
За слободата е
Нашиот долг кон татковината
Да се бориме како ѕверови
Без прашање и без страв“