Растеа три сестри,
Чесни, скромни и убави;
Целото село им се восхитуваше,
Секогаш трите заедно.
Ги советуваа никогаш да не заборават,
Ако сакаат добро да се зборува за нив,
Грижливо да си ја чуваат честа
За да најдат достојни мажи.
Имаа мала скромна куќа
Со низок мал двор,
Ситно парче земја
И една мала крава.
Сестрите израснаа во големи убавици,
Гордост на целото село;
Стројнички доаѓаа во бранови,
Старици влегуваа и излегуваа.
Најстарата сестра
Се викаше Елпиники;
Втората беше Венети,
А најмалата Афродита.
Селскиот обичај беше
Најстарата прва да се омажи;
Така Елпиники ја побара
Едно убаво момче.
Следуваше скромна свршувачка—
Ќе ја земеше без мираз.
Тимиос му беше името,
Имаше кобила и мазга.
Со години останаа свршени;
Секоја вечер доаѓаше на гости.
Го послужуваа со вино и мезе,
Иако маслото беше ретко, а парите малку.
„Ако сакате свадба“, рече младоженецот,
„Мора да ја добијам и нивата.“
Кутриот татко се согласи,
За ќерка му да не остане немажена.
Се ближеше свадбениот ден—
Еве го младоженецот на кобилата:
„Свадба нема да има“, рече,
„Ако не ја добијам и кравата.“
И сватовите го прифатија тоа,
Се согласија да ја дадат кравата;
Без ни најмал приговор
Ја натоварија кобилата со мираз.
Целото село се собра
Да ја види невестата;
Свештеникот дојде со света вода
Да ги благослови венците.
Тапаните силно биеја,
А зурлите пискаа;
Кобилата беше натоварена со мираз,
А невестата одеше зад неа.
Ја облекоа малата крава
Во невестински фустан,
Со бел превез врз главата,
И ја поведоа зад кобилата.
„Еј! Ова ли е невестата?“
Налутено извика младоженецот.
„Ова не е Елпиники!“
„За вол каков што си ти“,
Гласно викна таткото,
„Токму ваква невеста заслужуваш!“
Свештеникот побегна да се скрие,
Бегајќи да си ја спаси главата—
Никогаш порано не го замолиле
Да венча четириножна невеста.