А староста тешко го притисна
Пред и да забележи;
И непосредно пред разденување
Повторно тргна кон селото.
Педесет години го немаше,
Веќе никого не познаваше;
Сите години минати во Америка
Не му донесоа ништо.
Се најде сам во своето село,
Не знаејќи што да прави;
„Како сиромав што се родив“, рече,
„Така сиромав и ќе умрам.“
Едно утро во амбулантата
Стоеше една постара жена;
Сѐ уште беше убава,
Сѐ уште блага и мила.
Погледите одеднаш им се сретнаа,
И двајцата ги полази морница;
Пак се погледнаа
Без да кажат ни збор.
Тогаш старицата заплака,
Усните ѝ трепереа;
Старецот полека стана
И ѝ го подаде шамивчето.
„Која си ти, мила старице,
Со солзи во очите?
Ми го скрши срцево
На илјада парчиња.“
„Јас сум твојата свршеница,
Твојата прва љубов—
Онаа на која ѝ велеше дека ја сакаш
И да живеете само од леб и сол.“
Ги прекрсти растреперените раце,
Цврсто држејќи го бастунот;
Солзи му паѓаа од очите
Врз убавиот костум.
И двајцата останале невенчани,
Без деца и внуци;
Но сега беше предоцна—
Годините веќе поминале.