Еден остарен ерген
Се врати во своето село;
Половина век беше поминал
Во потрага по самиот себе.
Се сопнуваше на уморните нозе,
Потпрен на долг бастун;
Годините му ги однесоа забите,
Но носеше убав костум.
Седна во кафеаната
И речиси не кажа ни збор;
Мислеше на одамна минатите години,
Скриен во еден агол.
Куќите му изгледаа толку ниски,
Како од векови наназад;
Сокачињата и натаму тесни,
А плевните стоеја празни.
Некогаш млад, висок и убав,
Го напуштил родното место;
Заробен како заложник,
Полека се загубил себеси.
Животот во туѓина го заслепил,
Живеел без грижи;
Една убавица го маѓепсала,
А старата татковина била заборавена.
Многу млади девојки запознал,
Само за да му минува времето;
Но ниту еднаш не поверувал
Дека се загубил себеси.
Една убава Американка,
Во светлоцрвен фустан—
Решил да се ожени со неа.