Едно септемвриско утро,
Денот блескаше од сонце.
Селото беше полно со луѓе,
Како секој друг ден.
Сите мажи се собраа
Кај ќошето на Мишле,
Не се шегуваа многу —
Голема грижа им тежеше.
Дедо Митос седеше
Под својот прозорец,
Радувајќи се со соселаните,
Заедно со внукот.
Овчичките пасеа
По планинската падина;
Ѕвончињата им се слушаа
Како музика за ушите.
Говедарот се приближуваше
До Цернец со стадото,
Додека домаќинките подготвуваа
Нешто за вечера.
Дуваше тивко ветре;
Се ближеше пладне.
Убаво беше во селото,
Како второ лето.
Коњските коли татнеа
По калдрмисаните улици;
Брзаа да ја соберат жетвата —
Компири и детелина.
Детски гласови се слушаа
Во секое сокаче,
Неуморно потскокнуваа,
Невини мали суштества.
Тогаш одеднаш се слушна
Рафал од митралез.
Од претходните пати знаеја
Дека ќе следуваат топовите.
Мирот се скрши
Уште еднаш,
И со голема прибраност
Ги собраа сите деца.
Сите трчаа кон домовите
Барајќи засолниште,
Пред гранатите да го погодат селото,
За да се скријат.
А едно деветгодишно девојче,
Кое беше отишло кај баба си,
Го немаше дома,
И семејството обезуми.
Баба Лена имаше претчувство
Но не можеше да го објасни.
Трипати ја предупреди
Пред да ја испрати:
„Кати моја, те молам,
За зло да не те најде —
За твое добро ти велам,
Не поминувај кај ќошето на Мишле.
Оди покрај куќата на Мама Гафа
И скриј се таму.“
Стигна до дворната порта,
Но таа беше затворена.
Се провлече одоздола да се скрие
И ја повика баба си,
Но сите веќе беа влегле внатре;
Никој немаше крај неа.
Шест топови пукаа
Низ целото маало
Сѐ додека не го погодија
Ќошето на Мишле.
Тогаш падна седмата граната
Крај ќошето,
Експлодира во една плевна,
И направи голем пустош.
Загина Мито Стоикос,
И Тасос, неговиот внук;
И Динкас Куѓос,
Заедно со својот коњ.
И коларот од Ксино Неро,
Кој само си ја вршеше работата —
Таму му било пишано
Да ја сретне смртта.
Плач, пискот и паника —
Тага го преплави селото.
Тоа прекрасно утро
Заврши во историска жалост.
И младо и старо трчаше
Да види што се случило;
Беа сведоци на неправеден бес
Што го скрши мирот.
Тоа е тажен дел
Од она време,
И му се молиме на Бога
Вечен да им биде споменот.