Од малечок го сакав
Ова село
Во неговите вади пораснав
Играјќи си во водата
А кога сонцето ќе излезеше
Зад планината
Бос, но среќен
Го пречекував
А кога зората тивко ќе се разденеше
На крајот од селото
Почнуваше еден бескраен
Летен ден
Јадевме леб и сол
Но, како мали деца,
Не баравме ништо
Ја имавме слободата
Јавајќи го моето мало магаренце
Во свежиот двор
Ја викавме Афрула
И сите ѝ се восхитуваа
Леб, сирење и мев со вино
Во нашиот зелен двор
Тргнувавме кон пасиштето
Таму ќе имаше многу деца
Деновите беа бескрајни
И толку драгоцени
А кога сонцето ќе се наведнеше
И тие завршуваа
И селските сокачиња
Се полнеа со деца
Само под месечевата светлина
Игравме Нормандија
Се ближеше септември
И душите ни трепереа
На слободата ѝ доаѓаше крајот
Кон буквите, деца
Се враќавме во училниците
Имавме многу за кажување
Тагувавме по летото
И зборувавме, зборувавме
Почнуваа првите дождови
Но не заборававме
Да ги земеме книгите
И по едно дрво за печката
И пред да се свестам
Пристигнаа коледарските песни
На гајдата фрлавме парички
И славевме цела ноќ
Потоа дојде Божик
И Новата година
Студот нѐ притискаше
Среде длабоката зима
Но ние не запиравме
Продолжувавме да славиме
Немавме многу пари
Но бевме богати со добро друштво
Одевме со коњите
Да ги пречекаме свирачите
Три тајфи со инструменти
Три дни и три ноќи игравме
Доаѓаше карневалот
Повторно во селото
Тоа беше Ѓумпурос
Не ни требаше лекар
Сурова зима во селото
Печката таму во кафеаната
Навечер, седенки со предење за девојките
А момчињата слушаа од дворовите
Беше месец февруари
И недела во црквата
Почнуваше пролетта
И работата тргнуваше одново
Јас, со еден мој другар,
Се бевме качиле во планината
Без да забележиме
Навистина се загубивме
Се ближеа испитите
И тоа ми беше последната година
Само дванаесет години имавме
А веќе се сметавме за големи
Чешел, огледало и коса
Правевме патец, деца
Мислевме дека знаеме многу
Се правевме умни пред помалите
Дворот татнеше од гласови
Имав родители и две сестри
И една многу побожна баба
Ја сакавме од срце
И еден таков ден
Се слушна писок
Умре нашата добра баба
Ја зеде црната земја
Годините минуваа убаво
Камо да беа вечни
Едната сестра се омажи
И замина некое време во туѓина
Малото стана многу
Двајца недостигаа во дворот
Над селото се разлеа
Зората на иселувањето
И како што многумина заминуваа
По подобар живот
И јас решив
Да го оставам селото зад себе
Веќе беше март
И децата беа дошле
А пред да осамне
Третиот го немаше во дворот
Но не заминувам за долго
За да не опусти дворот
Не плачи, мила мајко
Туѓината нема да ме измами
Нема да те оставам сама
Како што останаа другите
Ќе спечалам малку пари
И пак ќе се вратам
Одејќи по селскиот пат
Се поздравив со сите
„Среќен пат“, ми велеа
„Поздрави ги сите“
Фрлив бело шамивче
За пак да се вратам
Никого не заборавив
Во маката на туѓината
Од селото се најдов
Во големиот град
Не познавав никого
Никому не му беше грижа
И одеднаш се најдов
На лакот од бродот
Ѝ мавтав на мајка ми
Која остана сама
Мојот младешки ум
За миг се заборави
Дека ја оставив мајка ми
Да ја испие горчината
Зад себе го оставив
Мојот стар живот
Пред себе гледав само
Широко, отворено море