Кога бев само мало дете.
Една вечер седев крај вратата,
дворот диво расцветан,
а насекаде зелена трева.
Оддалеку допираа гласови—
луѓето си ги полеваа градините.
Сигурно беше ноќ со полна месечина;
темјанушките цветаа во воздухот.
Ноќната утка жално викаше,
како да беше ранета.
Ѕвездите блескаа високо на небото
како обесен дијамантски превез.
Од врвот на планината
почна да се крева месечината.
Го осветли целото село
како Божји фенер на небото.
Ја прашав месечината
да ми каже што гледа—
дали во целата природа постои
место поубаво од ова.
Ти што си толку високо
и го гледаш светот долу,
кога патуваш на другата страна,
како изгледаат другите места?
Каде и да одиш по оваа земја,
што и да добиеш,
животот што си го живеел како дете
никогаш нема да го заборавиш.
Сега кога сум во Канада,
во големиот пренатрупан град,
малку ѕвезди се појавуваат на небото—
само месечината сожаливо свети.
Една вечер седев крај вратата
заедно со мојот мал внук.
Ѝ се восхитувавме на убавата ноќ
гледајќи ја малата светла месечина.
„Дедо, таму каде што си пораснал“,
ме прашува малото дете,
„кој живее таму денес,
и како изгледа куќата?“
Кога бев мало момче
ја прашував месечината—
ајде сега да ја прашаме заедно
да ни ја исполни оваа мала желба.
Меки облаци полека поминаа
и ја покрија малата месечина,
но таа колебливо ни одговори
и набргу ни кажа за куќата.
„Грмушки и трње го полнат дворот“,
рече малата месечина.
„Покривот сега се урива,
а внатре денес живеат Албанци.“
Дедото тешко голтна,
како да беше горчлив отров,
и ги избриша замаглените очи
со малото бело шамивче.
„Не плачи, мил дедо“,
рече малиот внук.
„Ќе останеме заедно—
јас ќе ни изградам друга куќа.“