Драга Македонијо, земјо на планини
Земјо на села
Си познала војни, окупации
Горчливи црковни борби и културни грабежи.
Татковино на мојот татко
И на неговите татковци пред него
По наследство ти си моја баба
А по дух сме роднини.
Иако моите очи никогаш не те виделе
Ниту моите нозе оделе по твојата земја
Ти го давам ова ветување, Бабо Македонијо
Еден ден ќе застанам на твојата почва.
Татко ми се иселил на петнаесетгодишна возраст
Од тебе, неговиот сакан „стар крај“
Во нова земја, кон нов јазик и среќа
Каде самиот целосно ќе се вложи.
Овој млад македонски даб
Дошол во земјата на јаворот
Пуштил длабоки корени, станал Канаѓанец
Но во срцето секогаш останал Македонец.
Ми раскажуваше за детството во Ошчима
За овците, волците, мечките
За неговиот татко Танас, кој патувал далеку
И неговата мајка Дина, толку нежна и добра.
Ме учеше за Турците и Илинден
За комитите, храбри и смели мажи
За топлите и убави лета
За долгите и студени зими.
Чувајќи го наследството, радосно свиреше на виолина
Во неделните вечери со оркестарот
Додека играчите на орото
Ја оживуваа суштината на селото
Станувајќи едно, фатени за раце.
Неговиот карактер, јазик, музика
И жестоката македонска гордост ме натераа да сфатам
Дека, иако сум Канаѓанец, во себе сум Македонец.
По раѓање, Канада е мојата земја, толку убава,
Толку дарежлива и културно слободна
Канаѓанец сум и горд сум што сум Канаѓанец
Како поет, татко ми ме научи на тоа.
Македонија ја сакам цел живот
Со љубов каква што мажот ја има кон мајка си
А Канада — со љубов каква што мажот ја има кон сопругата.
Затоа те сакам, Бабо Македонијо
Од детството до сега, кога сум маж
Зашто овој Канаѓанец е твој внук
По вистина и по дух.