Во Грандишта три млади моми
Камилица береа.
Слушнаа громови
Пред сонцето да зајде.
На сртот на Елео молсна,
Во Сребрено загрме,
Во Зеленич дожд врнеше,
А Гурло не можеше да го собере.
Дождот засили,
Камењата почнаа да се тркалаат,
Поројот надојде и збесна,
Ги поплави сите ниви.
Се искачија на една падина,
Обидувајќи се да се спасат,
Но планината се урна врз нив
И не можеа да побегнат.
„Поштеди ме, Грандишта,
Имам маж што ме сака—
Верно ме сака;
Кутриот ќе ме оплакува.“
„Поштеди ме и мене, те молам,
Ќе дојдат да ме бараат.
Имам сестра и брат—
Тие ќе ме оплакуваат.“
И третата исто извика,
Кога виде како планината се урива:
„Имам мајка сосема сама—
Таа ќе ме оплакува.“
А планината одговори
Без трошка двоумење—
Ги камшикуваше со тежок дожд
Без ронка милост.
Мажот тагува една година,
Братот и сестрата три години—
Но мајка ти
Ќе те оплакува довека.