Четворица пријатели од селото,
Се сретнаа во „Маргарета“,
И си направија сопствен дом,
Каде што понекогаш живееја десетмина.
За појадок, ни кажуваа,
Требало да се јадат корнфлекс.
Отидовме и купивме,
Уверени дека убаво ќе се најадеме.
Донесовме дома огромна кутија,
Покриена со многу букви;
Имаше дури и мали црвени дамки —
Изгледаа како јагоди.
Сипавме многу млеко,
Чекајќи да набабрат;
Ги удавивме до самиот врв,
Но никако да омекнат.
Ставивме млеко да врие,
Можеби требаше да биде топло;
Го заборавивме на шпоретот,
И проклетото претече.
Газдарицата дотрча викајќи:
„Што направивте, момчиња?“
„Вриеме млеко — не викајте!
За корнфлексот е!“
Газдарицата пукна од смеење
Кога виде „Котекс“ во чиниите.
Следниот ден се вративме
Со купови мали кутии —
Ги најдовме многу евтини,
Но беа храна за мачиња.
Така продолжи животот
Неколку години;
Сите заедно славевме,
А тагите ни исчезнуваа.
Поминаа девет години
Пред да соберам три илјади парички.
Повторно копнеевме по убавото село
Со многуте долини.
Кога се вратив во селото
На почетокот од јуни,
Сонцето тивко заоѓаше
Додека одев кон куќата на вујко ми.
Сите деца дотрчаа:
„Мора да ѝ кажеме на мајка му —
Космас се врати од туѓина!
Сигурно ќе нѐ почести!“
Имаа три крави —
Малата се викаше Маријана,
Другата GREEN GIANT,
А третата PRINCESS DIANA.
Зедов светилка и се искачив
Во горните соби;
Од реката доаѓаа звуци како од џунгла —
Ноќни птици и жаби се довикуваа.
Се обидов да заспијам,
Но сон не ми доаѓаше;
Како никогаш да не сум пораснал тука,
Во оваа моја татковина.
Во пет наутро
Петлите почнаа да пеат;
Селани минуваа на коњи,
А магарињата гласно рикаа.
Го слушнав рибарот Николас:
„Свежа риба! Свежа риба!“
А некој му одговори:
„Аирлија пазарот!“
Тогаш навистина почувствував —
Пак сум се разбудил таму,
Како во одамна минатите години
Кога бев само дете.
Првото утро видов
Двор полн со кокошки,
И еден голем горделив петел
Што го викаа Гадафи.
Го нарекоа Гадафи
Затоа што беше жесток;
Кој и да минеше по патот
Безмилосно го бркаше.
Ни мене не ме сакаше —
Ми викаше „ко-ко-ко“,
Играјќи кругови околу мене
И постојано ме колваше.
А кога го заклавме,
Го ставивме да се вари во тенџере;
Го готвевме цел ден,
Но никако да омекне.
Осамна Задушница;
Црковната камбана тажно биеше.
Некој ја беше сретнал смртта,
А една мајка плачеше од болка.
Неутешно плачеше
По првородениот син Јанис,
Кој со години страдаше од рана
Што никако да зарасне.
Јанис ми беше пријател —
Го сакав како брат.
Голема ми беше тагата
Што никогаш повеќе не го видов.
Кај Свети Димитрија делеа
Поменска пченица под црни шамии;
Мажите ја примаа еден по еден
Со отворени дланки.
И јас стоев таму
Кога го донесоа телото.
Внимателно се наведнав
И зедов грст земја.
Ја држев во рацете —
Како да стануваше полесна;
Ја фрлив врз мојот пријател
Нежно да го покрие.
Зашто сигурно знаеме
Дека без душата, телото
Веќе не е ништо
Освен грст земја.
Погледнав околу себе,
Но не видов ни една душа —
Само илјадници испишани имиња.