Малата Димитрула бргу истрча.
Се лизна и падна во бунарот,
И како Геракина, и таа
Испушти силен крик.
Се слушна гласот на мајка ѝ —
Ужас ја беше обзел.
Таткото се фрли
Во длабокиот бунар да ја спаси.
Еден свештеник што минуваше дотрча,
Газејќи го празот во брзањето.
И тој сакаше да скокне внатре,
Но одеждата го задржа.
Свештеникот почна да се моли,
Гледајќи високо кон небото.
Од длабочината таткото извика:
„Оче, фрли ни јаже!“
Двапати ги проголта длабочината;
Третиот пат се искачија.
Мајката Циле ги слушна повиците
И им фрли јаже да ги спаси.
Човек без душа
Престанува да прави добро;
Кога ќе му замине последниот здив,
Престанува и да прави зло.
Соништата од детството
Сега се заборавени.
Сега гледај да преживееш,
И да оставиш нешто добро зад себе.