Од селото пристигнавме
На Блур и Маргарета.
Таму се најдовме
И живеевме по десетмина заедно.
Создадовме мала колонија,
Печалбарско гнездо во туѓина.
Семејствата доаѓаа едно по едно—
Со старците и малите деца.
Колонијата сѐ повеќе се полнеше,
Маргарета се прелеваше.
Нашето село полека се празнеше
Додека луѓето заминуваа по десетмина.
Семејствата стануваа поголеми,
И немаше место за сите.
Селските таги се ублажуваа
Кога ќе спечалевме малку пари.
И како мравките
На кои одеднаш им растат крилја,
Летнавме еден по еден
Да си изградиме свои гнезда.
Ветрот нѐ растури
На исток и на запад,
И секој од нас успеа
Да има сопствен дом.
Годините ни беа добри—
Со свадби, гозби и славења,
Со многу фестивали
И подароци од сјајно злато.
Заштедувавме малку пари
Трчајќи секој ден на работа.
Но славењата продолжуваа
Додека децата ни растеа.
Сега децата одлетаа,
Си изградија свои гнезда.
Создадоа свои домаќинства
И се отселија уште подалеку.
Силата ни омекна,
Покажувањето заврши.
Се приближува стварноста—
Нејзините знаци веќе почнаа.
Ревматизмот нѐ мачи
Кога ќе легнеме да спиеме,
И веќе тешко ни е
Да се искачиме по скалите.
Им се радуваме на внуците.
Тие ни се лек.
Иако нѐ болат коските,
Ги држиме во прегратка.
Веќе не правиме многу гозби—
Ни ора, ни фестивали.
Сега почесто се собираме
На погреби.
Печалбарското гнездо се смалува.
А таму, наведнати и скромни,
Размислуваме за целиот живот,
Гледајќи дека на крајот сите сме еднакви—
Зашто тоа е вистинската стварност.