Синоќа сонував,
и пак се најдов во селото.
Сите родители беа таму,
сите предци и роднини.
И нашите деца беа таму,
заедно со внуците.
Игравме на ридото рака под рака,
како во старите години.
Сите се прегрнавме
со солзи во очите.
Се сетивме на сѐ од порано—
на страстите од минатото.
А таму двајца браќа,
сега веќе старци,
кои со години не се виделе,
пак се расправаа за земјата.
„Како сон е“, реков
тивко во себе—
пак сите да сме заедно
во моето убаво село.
Полека, еден по еден,
луѓето ми исчезнаа од погледот,
но таму сѐ уште останаа
сите ниви.
Мило ми беше што се разбудив овде,
но тажно што не бев таму—
само во сон може
сите да бидеме заедно.