Предавање — претставено за Историското друштво во Торонто на 27 јануари 2013 година
И покрај тоа што македонскиот народ се крена во 1903 година за да се бори за својата слобода и да создаде независна македонска држава, само десет години подоцна, Македонија беше брутално нападната, окупирана и поделена од нејзините соседи Грција, Србија и Бугарија — поделба потврдена од европските Големи сили на 10 август 1913 година со Букурешкиот мировен договор.
Зошто се случи ова? Кои беа факторите што доведоа до тоа? И кој сакаше ова да се случи?
Во минатото сум држел предавања каде што разгледувавме настани и како тие се одвиваа. Денес, на ова предавање, покрај разгледувањето на тоа „како“ се одвиваа настаните, ќе погледнеме и „зошто“ се одвиваа, „кој“ стоеше зад нив и „кои“ беа нивните цели. Ќе разгледаме голем број настани по хронолошки редослед, имајќи предвид како сето ова се вклопува во пошироката слика. Ова што ќе го кажам денес, за некои ќе биде ново, необично и веројатно никогаш порано неслушнато.
Сега да ја погледнеме „темата“ на ова предавање — зборот „окупација“. Што значи тој и како се применува на Македонија.
Според Оксфордскиот речник на современиот англиски јазик, окупација во оваа смисла значи: „Окупираност од страна на вооружените сили на друга земја...“ Па, вооружените сили кои им припаѓаа на Грција, Србија и Бугарија навистина ја нападнаа и окупираа Македонија во октомври 1912 година и оттогаш се таму. Односно, сѐ до 1991 година кога српската армија го напушти српски окупираниот дел од Македонија и тој дел стана независна Република Македонија. За жал, деловите од Македонија доделени на Грција, Бугарија и Албанија се сѐ уште окупирани до денешен ден.
Но, она што „навистина“ се случи во Македонија и на македонскиот народ во последните 100 години беше повеќе од обична „окупација“. Беше повеќе од тоа само армии да влезат во еден регион и да го присвојат. Тоа беше намерно извршен чин за насилно грабање македонски земји и за уништување на македонскиот идентитет и култура. Тоа беше намерен чин кој, според Оксфордскиот речник, може да се протолкува како: „Геноцид!“ Да, геноцид, намерно извршен врз македонската култура и врз македонската нација.
Ако е ова тешко да се поверува или тешко да се прифати дека Грција, Србија и Бугарија намерно извршија геноцидни дејствија врз македонската култура и врз македонскиот народ, тогаш запрашајте се го следново;
Дали Македонците постоеја во Македонија кога таа беше брутално нападната, окупирана и поделена во 1912 и 1913 година од Грција, Србија и Бугарија?
ДА, постоеја! Како го знаеме тоа? Меѓу другото, од историските докази оставени зад нас!
Да! Сите знаеме дека Македонците постоеле во 1912, 1913 година. Всушност, целиот свет знаел дека Македонците постојат дури и пред тоа, бидејќи читале за нив во своите весници. Целиот свет читаше за Илинденското востание во 1903 година и за тоа како македонскиот народ се бореше да се ослободи од отоманското угнетување! Денес имаме стотици исечоци од весници од тоа време, од практично секој главен весник во светот, кои без сомнеж докажуваат дека Македонците постоеле во 1903 година, само една деценија пред Македонија да биде брутално нападната, окупирана и поделена од Грција, Србија и Бугарија.
За жал, денес и Грција и Бугарија тврдат дека Македонците не постојат? Ако е тоа точно, тогаш што се случи со нив? Каде заминаа сите тие? Дали сите исчезнаа? Дали сите беа асимилирани?
Знаејќи дека Македонците навистина постоеле во 1903 година, врз основа на сите тие извештаи во весниците, тогаш зошто Големите сили им дозволија на Грција, Србија и Бугарија да ја нападнат, окупираат и поделат Македонија и да го потиснат постоењето на македонската култура? Зарем тоа само по себе не е геноцид?
И така, што направија Грција, Србија и Бугарија со Македонците што ги наследија во 1913 година? Па, од она што го покажа историјата, тие асимилираа дел, протераа дел и убија дел, во десетици илјади и во стотици илјади при секоја можност! Историјата е полна со такви примери.
А како ги нарекуваме дејствата како насилно менување на имињата на луѓето, забраната луѓето да го зборуваат својот мајчин јазик, кој за некои беше единствениот јазик што го зборуваа? Како да ги дефинираме ваквите дејства? Зарем тие не се културен геноцид?
И да не ги заборавиме суровите казни поврзани со спроведувањето на овие закони, особено законот за забрана на употребата на македонскиот јазик!
Дали знаевте дека додека синовите на Македонците во Грција се бореа со Италијанците на албанскиот фронт за време на Втората светска војна и се жртвуваа за да ја зачуваат целосноста на Грција и да ги заштитат Грците, нивните татковци беа испраќани во затвор од страна на Грците, на грчките острови, затоа што зборуваа македонски дома?! Како се осмелуваме да го наречеме тоа?!
Сега запрашајте се го следново: „Кои можни причини би ги имале Грција, Србија и Бугарија да извршат културен геноцид врз македонскиот народ? Зошто едноставно не можеа да го остават македонскиот народ на мир?“
Па, за да разбереме зошто го направија тоа, треба да се вратиме назад во времето и да ги погледнеме настаните што доведоа до тоа.
Во одреден момент во 19 век, откако настаната национализмот и откако обичните луѓе почнаа да бидат лојални на нациите, се роди идејата за современи хомогени земји со трајни и цврсти граници.
Иако национализмот беше популарен и усвоен од многу земји, многу ретко се случуваше една земја да биде хомогена, што значи дека сите луѓе во нејзините граници ќе ѝ припаѓаат на една нација. Во практична смисла, секогаш ќе имаше луѓе кои им припаѓаат на други нации; или она што денес го нарекуваме „мацинства“.
Во тие денови НЕ беше пожелно да се имаат малцинства во својата земја и имаше силни обиди од страна на властите да го хомогенизираат населението преку асимилирање на малцинствата во мнозинството. Се веруваше дека ако сите луѓе што живеат во границите на една земја и припаѓаат на иста нација, нема да има разлики меѓу луѓето кои би ги поделиле и тоа би ја направило земјата посилна.
Ова сепак имаше и спротивен ефект. Со други зборови, доколку сите луѓе во една земја, во рамките на една група граници, ги разложиме на нивните „етнички компоненти“ и им дозволиме да постојат како такви, таа земја ќе стане слаба и на крајот ќе се распадне. Југославија беше добар пример за ова. Кога Југославија првпат беше создадена, на луѓето им беше кажано дека сите се „Словени“ и затоа браќа и сестри „братство и единство“. Но како што земјата созреваше и луѓето откриваа кои се навистина, Југославија еволуираше најпрво во Кралство на Србите, Хрватите и Словенците, потоа во Федеративна Југославија со шест републики и на крајот во седум независни држави: Словенија, Хрватска, Србија, Босна и Херцеговина, Македонија, Косово и Црна Гора.
Така, филозофијата од 19 век диктираше дека е подобро да се има една земја, една нација и еден народ, бидејќи на тој начин земјата ќе биде силна. Затоа владите и властите се стремеа да ги асимилираат малцинствата во мнозинството и да создадат една хомогена нација во секоја земја. За жал, ова беше направено под сурови околности, без да се води сметка за уништувањето на културите.
Кај некои земји, како Грција и Бугарија, оваа практика продолжи до денешен ден, бидејќи тие сѐ уште веруваат дека нивните земји ќе ослабат и ќе се распаднат, како Југославија, доколку ги признаат сите етнички заедници што живеат во нивните граници.
И така, како сето ова се вклопува со Македонија и со нејзината 100-годишна окупација? Па, да ја погледнеме историјата на регионот и да видиме што се случило што довело до ова.
Како што знаеме, Балканскиот Регион повеќе од 2.000 години, од времето на Филип II, беше единствена, голема целина без граници, окупирана од неколку последователни империи, при што Отоманската Империја беше последната што го окупираше. Потоа, во текот на 19 век, тој беше разбиен и претворен во неколку помали современи земји.
Големите сили од 19 век беа добро свесни дека Отоманската Империја, во споредба со нив, слабее и на крајот ќе се сруши. Но, иако тој дел од регионот, како голем простор, го штитеше Задот од источни инвазии, тие сепак не сакаа тој да постои како единствена политичка единица, бидејќи чувствуваа дека секогаш ќе биде закана за нив. Затоа претпочитаа да го видат разбиен. Но, доколку Отоманската Империја се распаднеше, што ќе се случеше со нејзините парчиња? Ова во суштина го роди она што подоцна стана познато како „Источно прашање“. Со други зборови: „Какви земји ќе ја заменат Отоманската Империја?“
Отоманската Империја беше многу слаба и која било од Големите сили можеше да ѝ нанесе смртоносен ударац. Но, бидејќи сите Големи сили, освен Русија, имаа инвестиции во неа, никој сам не се осмелуваше да ја допре, бидејќи знаеја дека другите ќе возвратат. Затоа, за да избегнат судир меѓу себе, Големите сили се воздржуваа од директно мешање во отоманските работи. Меѓутоа, на долг рок ги користеа своите застапници, Грција, Србија и Бугарија, да ја завршат нивната валкана работа.
Во еден момент во средината на 1870-тите години, Русија ја изгуби трпеливоста со бавниот темпо на отоманското пропаѓање и реши да ја нападне. Но, како што се очекуваше, другите Големи сили интервенираа и, на понижувачки начин, ја исфрлија Русија од Балканот. Така, иако Русија излезе како победник, сите нејзини жртви беа залудни.
Некои аналитичари веруваат дека ова понижување создаде непријателства меѓу Русија и другите Сили кои траеја низ Првата и Втората светска војна и последователно ја разгореа Студената војна.
Но, она што многу луѓе не го знаат е дека оваа Руско-турска војна не ја водеа исклучиво Русите сами. Имаше и Македонци и други балкански луѓе кои учествуваа во неа.
Многу од македонските бегалци кои побегнаа од Отоманската Империја, од различни причини, вклучително и за да избегнат прогон поради нивното учество во востанијата, на крајот, преку Австро-Унгарија, го најдоа својот пат до Русија. Русија во тоа време создаде зона на колонии на своите јужни европски граници каде што ги населуваше сите бегалци и иселеници кои бегаа од отоманското угнетување. Токму овие колонии ѝ ги обезбедија на Русија нејзините најдобри борци. Колониите формираа свои македонски баталјони предводени од македонски команданти и овие луѓе беа најжестоките борци на Русија бидејќи веруваа дека се борат за сопствената татковина.
Додека се бореа против Наполеон, Западните сили, особено Велика Британија и Франција, но и Прусија и Австро-Унгарија, станаа свесни за огромната руска воена моќ. За време на Мировната конференција во Љубљана веднаш по поразот на Наполеон, Западните сили станаа свесни за стремежите на Русија да има пристап до топлите мориња.
Тие исто така идентификуваа две „средства“ преку кои Русија ќе ги оствари своите стремежи: Панславизмот и Православието. Панславизмот ќе ѝ овозможеше на Русија пристап до морските пристаништа од јужниот Балтик и од пристаништата во Трст и Далмација до Солун во Македонија. Додека пак Православието ќе ѝ помогнеше на Русија да ја вклучи и Грција во своите планови.
Западните сили, особено Велика Британија, но и Франција, реагираа веднаш. За да ја спречат употребата на Православието, тие ја конституираа Грција под сопствено покровителство. Поради овие причини, Западните сили исто така ѝ помогнаа на Отоманската Империја да ги потисне српските, бугарските и македонските ослободителни движења.
Во 1860-тите години Западните сили директно им помогнаа на Отоманците со цел да ја спречат Русија да добие пристап до Црното Море — Западните сили се вклучија во Кримската војна.
Во 1878 година тие го спречија ослободувањето на Бугарија и нејзиниот пристап до Егејското Море. Големите сили исто така поставија германски владетел за да ја повлечат Бугарија подалеку од Русија. Истото сценарио се одигра и во 1903 година и во 1912/13 година: да се спречи ослободувањето на Македонија кое автоматски ќе ѝ овозможеше на Русија пристап до северниот брег на Егејското Море, вклучително и Солун. Ова е затоа што Македонците беа многу важен дел од руската армија и преку ослободувањето на Македонија Русија ќе најдеше силен сојузник во Македонија.
Ова сценарио се повторуваше одново и одново. По Првата светска војна, Трст ѝ беше даден на Италија за да се спречи Југославија да му го стави на располагање на Русија. Истото се повтори и по Втората светска војна. И во сите споменати случаи Русија ги дозволуваше таквите акции за сопствени интереси, изневерувајќи ги своите сојузници одново и одново.
Една работа за која тогашните Големи сили се согласија беше дека не сакаат Отоманската Империја да биде заменета со една единствена голема држава. Една единствена голема држава би била потенцијално опасна за нив во иднина. Затоа сите се согласија дека Отоманската Империја мора да се распадне на помали компоненти. Тие исто така се согласија дека овие компоненти ќе мора да бидат поларизирани за да се мразат меѓусебно и да нема шанси некогаш да се обединат. Исто така требаше да бидат со еднаква големина за да ниту една компонента нема способност да доминира или да ги голтне другите доколку избие војна меѓу нив.
Единственото нешто околу кое Големите сили не можеа да се договорат беше кој ќе има влијание врз која од овие компоненти. Ова е затоа што самите Големи сили беа во компетиција меѓусебно за доминација врз регионот.
Како што Отоманската Империја започна да се руши на своите рабови, Големите сили помагаа на секој можен начин, вклучително и помагајќи им на помалите нации да се воспостават и дефинираат.
Еве еден пример за тоа како Големите сили влијаеја врз овие нови земји и ги претворија во свои застапници.
Британците, под раководство на Канинг, создадоа политика за да го спречат руското напредување, не со директно спротивставување, туку со ослободување и создавање национални држави од составните делови на Отоманската Империја. Врз таквите држави потоа можеше да се смета дека ќе се спротивстават на руското навлегување во нивната независност. Создавањето на Кралството Грција беше непосреден резултат на политиката на Канинг.
До почетокот на 20 век, Србија, Грција и Бугарија веќе беа суверени земји со наводно „хомогено“ население кои бараа начин да ги прошират своите територии.
До почетокот на 20 век, сѐ што остана од Отоманската Империја во Европа беше внатрешното јадро кое се состоеше главно од Тракија, Македонија и Албанија.
Бидејќи Македонија беше најголемата и главна компонента на европскиот дел од Отоманската Империја, прашањето во мислите на сите беше: „Што ќе се случи со Македонија и со македонскиот народ“ откако Отоманската Империја целосно ќе се сруши? Ова го роди она што денес го нарекуваме „Македонско прашање“.
Но, како што сега откриваме, на дипломатско ниво и во салите на тајноста, на „Македонското прашање“ веќе му беше одговорено. Големите сили и тогашните кралски семејства веќе беа одлучиле дека нема да има Македонија и дека македонските територии ќе им бидат доделени на грчките, српските и бугарските кралства кои сакаа да ги прошират своите територии.
Така, во одреден момент по Руско-турската војна, која заврши во 1878 година, европските Големи сили, првенствено Британија и Франција, донесоа одлука да не ѝ помогнат на Македонија да стане независна држава и дека македонската територија ќе биде поделена и доделена на Грција, Србија и Бугарија. Но поделбата ќе мораше да се изврши по „национални линии“. Запомнете, Големите сили веруваа во силата на хомогените нации, особено кај нивните застапници!
И така, оние три безопасни зборови „по национални линии“ му донесоа голема мака на македонскиот народ која трае до денешен ден и сѐ уште трае во Грција и Бугарија.
Големите сили сакаа мали, со еднаква големина и хомогени држави од пепелта на повеќејазичната, мултиетничката, повеќерелигиската и мултикултурната Отоманска Империја, а овие нови балкански држави ќе го направеа токму тоа — ќе создадеа хомогеност по секоја цена, дури и ако мораа да ја уништат целата древна македонска култура.
Како што знаеме денес, тогашните Грци, Срби и Бугари знаеја дека во Македонија не живееле „етнички“ Грци, Срби или Бугари. Како би можеле, кога грчкиот, српскиот и бугарскиот идентитет не се формираа низ својот природен тек. Како би можело да има кога овие идентитети им беа наметнати на овие балкански луѓе практично преку ноќ од страна на Големите сили. Еден ден овие луѓе беа христијани и граѓани на 500 години стара Отоманска Империја. Следниот ден им беше кажано дека се Грци, Срби и Бугари. Сепак, овие луѓе, преку образование и интензивна пропаганда, брзо се прилагодија на нивните нови идентитети.
Во Македонија, меѓутоа, Македонците веќе знаеја дека се Македонци и деца на Александар Велики, како што се нарекуваа самите во многу прилики. Така што измамувањето на Македонците да поверуваат дека се Грци, Срби и Бугари, сите во isto време, немаше да биде лесна задача. Но тоа не ги спречи нашите соседи да се обидат!
Грција, Србија и Бугарија најпрво се обидоа да искористат пропаганда за да ги убедат Македонците дека се Грци, Срби и Бугари. Кога тоа не успеа, се обидоа да отворат цркви и да ги класифицираат луѓето според црковната припадност. Кога ни тоа не успеа, се обидоа да отворат училишта и да ги воспитуваат младите да бидат добри Грци, Срби и Бугари. Кога и тоа не успеа, испратија вооружени банди да ги преплашат Македонците да станат Грци, Срби и Бугари.
Во одреден момент, трите земји, Грција, Србија и Бугарија, одлучија дека најдобриот критериум за класифицирање на Македонците како Грци, Срби и Бугари ќе биде според нивната црковна припадност.
При крајот на 19 век, на Грција, Србија и Бугарија им беше дозволено да основаат свои „национални“ цркви во Македонија. Македонците исто така се обидоа да основаат македонска црква, но тоа не им беше дозволено од отоманските власти, главно поради протестите од другите цркви кои не сакаа да се основа македонска црква.
Во тие денови, под отоманско владеење, црквата беше врховниот авторитет над нацијата, слично како што се владите денес.
И бидејќи немаше македонска црква, македонските христијани можеа да ѝ припаѓаат само на грчката, српската или бугарската црква. Затоа, ако некој ѝ припаѓаше на една од овие цркви, се претпоставуваше дека му припаѓа на „националниот“ идентитет поврзан со таа црква.
Така, според проценката на нашите соседи, „немањето признаена македонска црква значеше дека не постои македонски идентитет“. Оваа идеја беше уредно спакувана од Грција, Србија и Бугарија и продадена на целиот свет. Денес имаме откриено бројни пописни извештаи објавени од Грција, Србија и Бугарија кои велат дека „НЕМАЛО“ Македонци кои живееле во Македонија пред, за време и по 1903 година! Сега знаеме зошто. Затоа што овие пописни извештаи се засноваа врз црковна припадност, а не врз етничка припадност!
Природно, овие „доделени идентитети“ на Македонците беа менливи и луѓето преоѓаа од една во друга црква. Ова исто така се одрази во неброените пописни статистички извештаи објавени во тие денови од Грција, Србија и Бугарија. Луѓето ја менуваа „црковната припадност“ од различни причини, во зависност од тоа која црква им нудеше подобри поволности, која црква им нудеше повеќе придобивки, која црква им нудеше подобро образование на нивните деца и подоцна, која црква вршеше поголем притисок или упатуваше посилни закани за нивните животи.
До почетокот на 20 век, македонскиот народ чувствуваше дека му е доста. Му беше доста од Отоманците кои го оданочуваа до гладување за да можат да ги платат своите долгови кон западноевропските банки. И му беше доста од мешањето на соседите во неговите работи. Затоа, одлучи дека е време да направи нешто. Одлучи да планира востание!
Меѓутоа, соседите на Македонија не престануваа сѐ додека не ја добијат Македонија за себе, како што им беше ветено од Големите сили, и направија сѐ што беше во нивна моќ за да го постигнат тоа. Тие стигнаа дотаму што го саботираа македонското востание што се планираше.
Поради временските ограничувања на ова предавање, ќе ви претставам само еден пример за тоа како еден од соседите на Македонија се мешаше во македонските планови за Илинденското востание.
Не беше тајна дека по Санстефанскиот договор во 1878 година, Бугарија ја сакаше цела Македонија за себе и бараше начини да ја добие. За да го постигне тоа, Бугарија ја создаде Надворешната или врховистичката, или како што ја нарекуваме, Врховистичка македонска револуционерна организација, со цел да ја ослободи Македонија од Отоманците и да ја припои кон Бугарија. Беше наречена надворешна бидејќи нејзиното седиште беше во Софија, Бугарија.
Овие цели сепак мораа да бидат скриени од јавноста поради неколку причини. Прво, на Бугарија не ѝ беше дозволено политички или воено да се меша во отоманските работи, и второ, огромното мнозинство од македонскиот народ сакаше слободна и независна Македонија и не би ја поддржало идејата за Македонија да биде припоена од Бугарија.
Но, подобриот поглед на активностите на оваа Врховистичка организација открива дека таа е создадена не за да ѝ помогне, туку за да ја ослабне вистинската или Внатрешната македонска револуционерна организација преку мешање во нејзините работи и преку збунување и разделување на македонскиот народ.
Бугарија знаеше дека падот на Отоманската Империја е неизбежен и веруваше дека доколку прва ја окупира Македонија, пред Грција или Србија, ќе ја има поддршката од Русија и подобра позиција за преговори за поголемо парче од македонската територија. За жал, во тоа време Бугарија не беше воено доволно силна за сама да ја нападне и порази Отоманската Империја. Но таа пресмета дека доколку дојде до судир меѓу македонскиот народ и отоманските власти, тоа ќе ја ослабне Отоманската Империја. А во исто време, доколку македонскиот народ не успее да се ослободи самиот, тогаш ова ќе отвори можности за Бугарија да навали, да ја нападне и порази ослабената Отоманска Империја, да ја окупира Македонија и да се преправа дека тоа е направено за да се спаси македонскиот народ од отоманската одмазда и жестокост.
Но, за ова да успее, македонскиот народ ќе мораше да не успее во својот обид да се ослободи самиот.
За да се осигура дека тоа ќе се случи, Бугарија мораше, прво, да го подбуцне македонскиот народ да започне востание и, второ, да се осигура дека ослободувањето ќе биде неуспешно.
Неуспешниот обид за ослободување ќе предизвикаше одмазда од Отоманската Империја и тоа ќе ѝ дадеше причина на Бугарија воено да ја нападне Македонија без премногу последици или жестока одмазда од Големите сили.
Но, како можеше Бугарија да се осигура дека востанието ќе биде неуспешно? Преку принудување на македонскиот народ на востание пред да биде подготвен!
А зошто македонското раководство би се согласило да учествува во востание пред народот да биде подготвен?
Па, никој не рече дека ќе биде лесно. Затоа Бугарија даде многу ветувања;
1. Му вети помош на македонското раководство. Бугарија ја увери Внатрешната македонска револуционерна организација дека ќе ѝ испорача пушки и во моментот кога ќе започне востанието, вети дека ќе ѝ нареди на бугарската армија да ја нападне Отоманската Империја. Бугарија навистина испорача пушки, но не успеа да испорача муниција. Така што пушките беа речиси бескорисни.
2. Вети дека нема да се меша во внатрешните работи. Но, без знаење на Македонците, Бугарите се осигураа Македонците да останат слаби. Секој пат кога Бугарите чувствуваа дека Македонците стануваат силни, на некој мал начин ќе ги предадоа на Отоманците.
3. Го изнуди раното Востание. Кога Бугарите не можеа да ги убедат македонските лидери доброволно да го започнат востанието, ги зедоа работите во свои раце. Бугарите направија Отоманците да ги уапсат врвните лидери на Внатрешната македонска револуционерна организација и потоа ги испратија своите Врховистички лидери да ги заменат.
Бугарите, а некои велат дури и самиот бугарски крал, им дадоа на отоманските власти список со сите имиња на централните лидери на Внатрешната македонска револуционерна организација и во февруари 1903 година, речиси сите беа собрани, уапсени и затворени. Само неколкумина успеаја да ги избегнат властите. Гоце Делчев беше меѓу ретките кои не беа фатени.
Штом беа извршени апсењата, членови на Врховистичката организација беа испратени од Бугарија за да ги заменат затворените македонски лидери. Врховистите се состанаа во Солун и самите одлучија да го започнат востанието. Веста за востанието создаде голема збунетост меѓу неподготвеното регионално раководство. Беше свикан втор состанок за да се разгледаат деталите од состанокот во Солун. Вториот состанок требаше да се одржи во Смиљево на 3 мај 1903 година.
Гоце Делчев беше против започнување на предвремено востание бидејќи, како врховен командант на македонските сили, беше добро свесен за фактот дека Македонците не се подготвени да започнат востание и да победат. Кога Делчев дозна за состанокот во Солун, беше бесен и сакаше лично да побрза во Смиљево и да ги убеди делегатите дека би било самоубиствено да се започне востание во овој момент кога повеќето од регионите не се подготвени.
На својот пат кон Смиљево, Делчев беше нападнат во заседа во Баница и убиен!
Дали ова беше случајност? Целата отоманска армија го бараше Делчев со месеци и не можеше да го најде. Дозволете ми да го кажам ова: тој успеваше да ги избегне отоманските власти уште откако се приклучи на Внатрешната македонска револуционерна организација и исто така успеа да ги избегне кога сите други беа фатени. И така, како тоа одеднаш не беше најден, туку убиен? Можам да ви го кажам ова: историјата покажа дека не беше случајност што Делчев беше убиен на патот кон Смиљево. Тој беше убиен затоа што се подготвуваше да спречи одржување на востанието во 1903 година.
Така што да се запрашаме самите: „Зарем Делчев не беше патриотски Македонец? Зарем Делчев не сакаше Македонија да се ослободи?“ Ако беше и ако сакаше, тогаш зошто би сакал да го спречи одржувањето на востанието? Освен, се разбира, ако веруваше дека предвременото востание нема да успее и ќе ја уништи шансата на македонскиот народ да се ослободи сам?! Делчев беше паметен човек и точно знаеше што се случува и токму затоа беше убиен!
Состанокот во Смиљево се одржа без Делчев и иако 80% од реонските началници известија дека нивните реони НЕ се подготвени за рано востание, востанието сепак се одржа. И како што знаеме, тоа не само што беше катастрофа, туку и засекогаш го промени текот на историјата на македонскиот народ!
И на крајот, сите бугарски ветувања се покажаа како лажни. Што се однесува до нападот на Бугарија врз Македонија откако востанието пропадна; на Бугарија ѝ беше речено од Русија да „стои настрана“, бидејќи ако ја нападнеше Македонија во овој момент, не само што ќе ја изгубеше Македонија, туку можеше да ја изгуби и сопствената територија.
Всушност, Големите сили им наредија на сите соседи на Македонија да останат надвор од Македонија за време на Востанието и само да посматраат додека отоманската армија го тепаше македонскиот народ до смрт. Големите сили исто така останаа надвор и гледаа од далечина, од нивните бродови во Егејското Море, додека македонските села гореа како свеќи во темнината на ноќта.
Големите сили беа добро свесни дека македонскиот народ се кренал за да се бори за својата слобода и да создаде македонска држава, но одлучија да не му помогнат, да не се вмешаат. Доколку Македонците успееја во својата борба, можеби денес ќе имаше обединета македонска држава и Македонија немаше да биде поделена. Но неуспехот да добијат независност ги убеди Големите сили дека македонскиот народ не вреди да се спасува. Така, благодарение на бугарското мешање, македонскиот народ не само што ја изгуби својата шанса за независност и создавање сопствена земја, туку во исто време стана плен за Грција, Србија и Бугарија.
Сега веќе не беше прашање „дали“, туку „кога“ Македонија ќе биде нападната, окупирана и поделена од нејзините соседи. Веднаш по неуспешното македонско востание, сите три земји ги интензивираа своите подготовки за војна и во 1912 година сите три заеднички ја нападнаа Македонија, во она што денес се нарекува Прва балканска војна, и ги протераа Отоманците. Кога трите земји не можеа да се договорат како да ја поделат Македонија, тие се бореа меѓусебно за повеќе територија. Кога Руманија се вмеша, Големите сили стапија и му ставија крај на борењето со Букурешкиот мировен договор од 1913 година.
Од она што го знаеме досега, се чини дека во Букурешкиот мировен договор од 1913 година немаше никакви заштитни мерки или одредби во врска со правата на македонскиот народ кои дојдоа заедно со земјите. Со други зборови, Букурешкиот договор од 1913 година не вели ништо за луѓето што живеат на македонските земји доделени на Грција, Србија и Бугарија. Беше препуштено на тројцата окупатори да ја одлучат нивната судбина.
Пред да завршам со овој пример, дозволете ми да го кажам следново:
Сите сме горди на идејата дека Македонците, нашите прадедовци, ја создадоа првата Република во Европа, но дали, за момент, размислуваме што значи тоа? Нашите прадедовци се обидоа да создадат Република во време кога секоја земја во Европа, вклучително и Големите сили, беа кралства. Ако разберете што значи тоа, ќе разберете дека создавањето Република во средината на најмоќните кралства во светот беше како влегување во мечкина дупка со врзани очи; како обид да се донесе комунизмот во моќна капиталистичка држава! Тоа НЕ беше работа што требаше да се направи во тие денови!
Каков впечаток мислите дека нашите прадедовци оставија во мислите на Големите сили кога одлучија да создадат Република во средината на сите тие кралства? Размислете за тоа! И дали тие навистина мислеа дека Големите сили ќе им помогнат? каква грешка!
Уште веднаш откако Грција, Србија и Бугарија ја зацврстија својата власт врз македонската територија, преку нивните воени окупаторски сили, му кажаа на народот дека само Грци живеат во грчки окупираниот дел; Срби живеат во српски окупираниот дел и Бугари живеат во бугарски окупираниот дел од Македонија. На секој кој не се согласуваше со тоа му беше речено „да земе сѐ што може да носи и да замине“.
Потоа Грците тврдеа дека луѓето заминале доброволно, но многу луѓе интервјуирани подоцна сведочеа дека биле протерани со сила од различни причини, вклучително и поради припадност кон Бугарската црква или борба во Илинденското востание.
Грците исто така протераа многу Македонци затоа што беа муслимани. Иако овие луѓе инсистираа дека се Македонци, а не Турци, сепак беа протерани.
По Првата светска војна во 1919 година, со Версајскиот мировен договор, европските Големи сили ги ратификуваа принципите од Букурешкиот договор од 1913 година и на тројцата окупатори Грција, Србија и Бугарија во основа им беше дадено правото да прават што сакаат со нивниот дел од Македонија и со луѓето што ги наследија со него. И така направија.
Со Нејската конвенција, потпишана на 27 ноември 1919 година меѓу Грција и Бугарија, грчките власти собраа 80.000 Македонци, главно затоа што беа поврзани со Бугарската црква, и ги протераа во Бугарија. Додека Бугарија истера околу 25.000 Македонци затоа што беа поврзани со Грчката црква.
Потоа дојде Лозанскиот мировен договор потпишан во јули 1923 година по завршувањето на Грчко-турската војна. Овој договор бараше задолжителна размена на населението меѓу Грција и Турција. Преку овој договор Грција насилно протера 354.000 етнички Македонци затоа што беа муслимани по вероисповед и увезе 1,1 милиони христијански турски колонисти од Мала Азија, од кои 660.000 ги насели во Македонија. Ова всушност ја промени демографијата на Македонија за првпат во историјата на Македонија.
Сега се чини дека официјалната грчка политика е овие колонисти да ги нарекува „автохтони Македонци“, додека на вистинските Македонци им ги скратува нивните права и идентитет. Грчката пропаганда сега тврди дека население од 2,5 милиони „чисти Македонци“ живее во „грчка Македонија“; ова го вклучува и нивниот поранешен премиер Караманлис кој всушност е колонист од Мала Азија.
Потоа дојде бришењето на сѐ што укажуваше на македонско постоење. И Грција и Србија развија политики за менување на имињата на луѓето за да звучат повеќе грчки и српски. Грците донесоа закони кои ги преименуваа сите имиња на македонските луѓе, топоними и имиња на места и ги направија да звучат грчки. Грците исто така ги запалија сите македонски Библии напишани на старата македонска азбука на Кирил и Методиј и насликаа грчки букви преку македонското кирилско писмо на црковните икони и други реликвии. Грците исто така ги сквернавеа македонските гробишта со отстранување и уништување на надгробните споменици и нивно преорање. Тие буквално ги уништија сите докази за македонското постоење.
Тие исто така го нападнаа македонскиот јазик, единственото живо нешто што преостана како доказ за македонското постоење. Најсуровите мерки преземени против македонскиот јазик беа за време на диктатурата на Метаксас, откако Метаксас дојде на власт на 4 август 1936 година. Во тоа време грчкиот режим силно се спротивставуваше на употребата на македонскиот јазик и сурово ги казнуваше и затвораше оние што го зборуваа во јавност или во приватни рамки.
Грчкиот режим ја покажа својата вистинска суровост кон македонскиот народ кога испрати многу Македонци во затвор во грчките островски затворски логори само затоа што го зборуваа нивниот мајчин јазик; единствениот јазик што го знаеја.
Сите три земји; Грција, Србија и Бугарија се мешаа во македонските работи во текот на Втората светска војна и за време на целата Грчка граѓанска војна; премногу инциденти за да се споменат сите тука. Можеби ќе разговарам за тие на друго предавање.
Но конечната навреда против македонскиот народ дојде кога Грција, во 1980-тите години, го донесе законот за репатријација кој им овозможи само на „Грците по род“ да се вратат во нивното родно место!
А кои се точно овие Грци по род? Тука повторно Грција искористи „двосмислен израз“ и неколку правни маневри за во основа да исклучи кога сака. Но сите знаеме дека оваа двосмисленост беше создадена за да се отстранат Македонците.
Дозволете ми да објаснам.
Откако се случија сите размени на населението, за кои споменав претходно, Грција му објави на светот дека „сега само Грци живеат во Грција“. Во доцните 1920-ти Грција објави демографски статистички податоци во кои тврдеше дека 98% чисти Грци и 2% муслимански Грци живеат во Грција. Ова не беше шега! Така, според овие статистички податоци, во основа секој кој живееше во Грција, на пример по 1930 година, беше чист Грк. Тоа значи дека секој кој ја напушти Грција за време на Грчката граѓанска војна во 1949 година беше исто така Грк. Па зошто тогаш на Грција ѝ требаше закон за репатријација „само на Грците по род“ ако сите во Грција беа Грци на прво место? И кои беа овие „други“ луѓе кои не беа Грци по род и кои Грција не ги сакаше назад?
Тврдејќи дека има „98% чисти Грци и 2% муслимански Грци“ кои живеат во Грција, грчките власти ја заташкаа идејата за какви било „други“ етнички заедници кои живеат во Грција. На површината ова изгледаше како 100% Грци да живеат во Грција. Нормален човек ова би го протолкувал како Грција да е 100% хомогена бидејќи целото грчко население беше „етнички“ грчко. И токму така Грција сакаше луѓето да мислат!
Но гледајќи во нивната изјава малку подлабоко, човек би го забележал зборот „муслимански“ кој всушност имплицира „верска припадност“. Зборот „чист“ е малку чуден, но не и ако го замениме со „православен“. Православието може да се гледа како чиста религија.
Зборот „Грк“ е малку збунувачки бидејќи во тоа време немаше такво нешто како „етнички“ Грк. Всушност немаше етнички или национален грчки идентитет пред создавањето на грчката држава во 1829 година. Така што во тој момент во времето идејата некој да биде „Грк“ можеше да значи повеќе работи. Грчки државјанин можеше да биде Грк. Лице кое го зборува таканаречениот грчки јазик можеше да се смета за Грк. Лице кое живее во границите на Грција можеше да се нарекува Грк. Лице со име што звучи грчки можеше да биде Грк. И така натаму.
Тврдејќи дека има „98% чисти Грци и 2% муслимански Грци“ кои живеат во Грција, грчките власти во суштина мислеа дека „98% од населението што живее во сегашните граници на Грција се православни христијани, а 2% се муслимани“, што не кажува апсолутно ништо за „етничкиот состав“ на населението во Грција. Со други зборови, Грција не го кажува тоа, но сака вие да мислите дека 100% „етнички Грци“ живеат во Грција. Така што статистичките податоци што ги објави Грција во доцните 1920-ти ја одразуваа „верската припадност“ на земјата, а НЕ нејзиниот етнички состав!
Тука можете да видите како Грција користи двосмисленост за во основа да вклучи и исклучи кога сака. Правно, тука Грција може да тврди дека едно лице не може да биде Грк ако нема грчко име или ако тврди дека е родено во село кое нема грчко име! Така, сите оние што ги вратија своите грчки имиња назад во нивните македонски имиња додека беа надвор од Грција не беа дозволени да се вратат. Со други зборови, не можете да имате македонско име ако сте родени во Грција.
Како дојдов до овој заклучок, се прашувате?
Па, кога не знаев ништо за сето ова, љубопитен за тоа како Грција дојде до тоа да има 100% чисти Грци, решив да го истражам тоа. Мојата прва задача беше да верификувам дека навистина 98% чисти Грци и 2% муслимански Грци живеат во Грција.
Сега мора да признаам дека не ги познавам сите во Грција, но ги познавам сите од моето село кое од 1913 година е дел од Грција. Па доколку моето село е дел од Грција, тогаш луѓето што живеат во него треба да ѝ припаѓаат на една од „официјалните“ грчки категории „чисти Грци“ или „муслимански Грци“.
Но, за мое изненадување, не можев да најдам ниту еден „етнички Грк“ во моето село. Од сите луѓе што ги прашав дали се „Грци“, ниту еден не рече дека е! Оние кои рекоа дека се Грци, се испостави дека имаат македонски родители или баби и дедовци, така што всушност тие не беа „етнички“ Грци.
Не, ова не може да е точно! Мене експлицитно ме учеа за ова на училиште и знам дека институциите, владите, црквите, свештениците итн. не лажат отворено кога можат да бидат предизвикани! Затоа мислев дека тоа мора да е некаков трик!
Потоа го проширив моето истражување и почнав да прашувам други луѓе, од други села, да ги идентификуваат Грците во нивното село. Ова го направив со многу села и со многу луѓе што ги познавам. Но на крајот не успеав да најдам ниеден етнички Грк кој живее каде било во грчки окупираната Македонија! Најдов турски колонисти од Мала Азија, Власи, Албанци, многу Македонци... Но ниту еден етнички Грк! Никој не можеше да докаже дека е „етнички“ Грк!
Па, кои се овие „неуловливи“ етнички Грци и каде можат да се најдат?
Сега станав навистина љубопитен и почнав да барам „етнички“ Грци јужно од планината Олимп и таму исто така не можев да најдам ниту еден етнички Грк со историја што се протега подалеку од постоењето на современата грчка држава.
Не бев само јас. Во моето истражување најдов над 200 автори, сите од нив западњаци, кои чувствуваа дека Грција и Грците се ново создавање кое никогаш порано не постоело.
Ќе ви прочитам цитат од еден од тие автори кој ја сака Грција, но ја сака вистината уште повеќе:
„Уште понатаму, надвор од Војната за независност, кога современата национална држава Грција настанува за првпат, целиот концепт на Грција како географска целина започнува да се замаглува пред нашите очи, бидејќи толку многу и различни беа нејзините форми и значења. Но ако географијата не може да ни понуди стабилна идеја за Грција, што може? Секако не расата; бидејќи што и да беа Грците некогаш, ...., тие тешко дека можат да имаат каква било крвна врска со Грците од полуостровот денес, Србите и Бугарите, Римјаните, Франците и Венецијанците, Турците, Албанците,..., во една инвазија по друга ја направија современата Грција изразито мешана раса. Ниту политиката; бидејќи и покрај таа истрајна западна легенда за Грција како родно место и природна куќа на демократијата, политичкото досие на Грците е едно од посебна нестабилност и збунетост во кое, низ историјата, поларитетот на анархијата модерираше слободата многу ретко се појавуваше. Ниту религијата; бидејќи додека Византија беше христијанска, древна Хелада беше паганска.“ Дејвид Холден (David Holden), „Грција без колони“ (Greece without Columns).
Кога открив дека „буквално“ нема „етнички Грци“ да се најдат каде било, станав љубопитен како Грција може да биде населена со 100% Грци, а ниту еден од нив да не е етнички Грк.
Но, мислам дека тука ќе запрам и ќе ја оставам оваа тема за друго предавање.
Од она што го открив во моето истражување, терминот „Грк“ е толку двосмислен што секој што живее во Грција може да биде „Грк“ по географија, по политичка припадност, по црковна припадност или може да биде Грк по тоа што има име што звучи грчки или едноставно со тоа што е грчки државјанин.
Сум им пристапил на луѓе со овие информации во рака кои цврсто веруваат дека се Грци и кога сѐ беше кажано и направено, ги прашав: „Ако не бевте Грци по етничка припадност, тогаш што ве прави Грци?“ Речиси без исклучок, сите рекоа: „Тие беа Грци затоа што се чувствуваа како Грци, го зборуваа грчкиот јазик и беа многу горди што се Грци.“ Со други зборови, дури и гордоста може да направи Грци од Власи, Албанци, Турци па дури и Македонци!
Но ова не ги спречи овие лажни Грци да се мешаат во македонските работи и да тврдат дека Македонците не постојат и ние „автохтоните Македонци“ не можеме да бидеме Македонци бидејќи Македонците се Грци. Грчкото мешање во македонските работи не е ограничено само во рамките на Грција. Грците исто така се мешаат во македонските работи насекаде во светот.
Изумителот на таканаречениот „Спор за името“ е уште еден пример за тоа како Грција го искористи своето влијание не само за да го измами целиот свет за тоа што се случува, туку и за да му го одвлече вниманието на македонскиот народ од неговите вистински предизвици; фактот дека Македонија е окупирана од Грција и дека македонскиот народ нема права и се мачи без крај!
Таканаречениот „спор за името“ е совршен пример каде надворешното мешање не само што ја преокупира целата македонска нација со бесмислен и каприциозен проблем, туку и ја постави Македонија во губитничка ситуација. Бидејќи Грците, со измислувањето на таканаречениот „спор за името“, се поставија во позиција каде што „решението на овој проблем“ целосно зависи од нив, нема „победничко“ излезено сценарио од оваа каша за Македонија. Македонија несвесно ја стави својата нога во оваа стапица и сега е соочена со три можни сценарија.
1. Доброволно да го промени сопственото име за да излезе од овој проблем и да биде прифатена во меѓународните организации. Ова сценарио, доколку се преземе, буквално засекогаш ќе му стави крај на македонскиот идентитет и трајно ќе го затвори македонското прашање. Со други зборови, ако Македонците го променат сопственото име, тие ќе ја запечатат сопствената судбина.
2. Да остане во нејаснотија и да остане грчки заложник засекогаш. Грција е внатре, во топлата атмосфера на нашиот дом, додека ние се задржуваме и протестираме надвор на студот, па зошто Грција би се грижела ако овој „проблем“ трае засекогаш? Грција ја има горната рака. Грција ги поседува нашите земји и ја контролира нашата судбина, па зошто Грција би барала решение што би можело да промени сето тоа. Грција би сакала да види како овој проблем продолжува нерешен засекогаш, бидејќи тоа е во интерес на Грција. Нема стимул за Грција да го реши овој проблем.
Дури и ако спорот за името се реши, Грција ќе измисли и ќе воведе нов проблем за да нѐ држи зафатени трчајќи во круг.
Но не можеме целосно да ја обвиниме Грција за заштита на нејзините интереси. Се чини дека Грција ни поставува стапици, а ние, без размислување, ги ставаме нозете во нив.
Ако не се согласувате со мене, тогаш кажете ми: „Што правиме преговарајќи за името на сопствената земја со нашиот најголем непријател?“ Размислете за тоа!
Или
3. Повторување на сценариото од 1912, 1913 година. Македонија би можела да биде принудена од Големите сили да го промени своето име за да се усогласи со желбите на Грција. Ако одбие, може да биде нападната. Тоа речиси се случи пред околу една деценија. Сега, не само што ги имаме Грците и Бугарите, ги имаме и Албанците кои се борат за парче од Македонија. Сѐ што Големите сили треба да кажат е или променете го вашето име или соочете се со последиците. Се уморивме од тоа што го влечете овој проблем! Ова сценарио ќе ги реши „на сите“ проблемите, освен нашите сопствени!
Прифаќајќи да преговараме за сопственото име со нашиот најголем непријател, се ставивме во стапица од која ќе биде многу тешко да се избега без страшни последици.
Единствениот излез од овој проблем е доколку целиот свет не се согласи со Грција и вложи напор да ни помогне. Но, кои се шансите тоа да се случи кога знаеме дека земји како Франција не само што ја создадоа Грција, туку и ги санкционираа нејзините активности против нас, вклучително и размените на населението и потпишувањето на Букурешкиот договор од 1913 година. Сѐ додека Грција ја има поддршката од една Голема сила, таа никогаш нема да попушти!
Сите три земји; Грција, Србија и Бугарија се мешаа во македонските работи; но најмногу од сите Грција и Бугарија. Во минатото, секоја од нив создаваше лажни македонски организации во дијаспората за да ја пласира својата антимакедонска пропаганда; не само за да му лаже на светот за Македонија, туку и за да го држи македонскиот народ разделен.
Секоја од нив се инфилтрираше во македонските организации и институции и ги сврте против македонската кауза. Му понудија на Македонците бесплатно образование, пасоши, државјанство и финансиска и друга помош со нивните бизниси за да ги спречат да ѝ помагаат на македонската кауза.
Сето ова беше направено и сѐ уште се прави за да се подели македонскиот народ и да се држи слаб.
За среќа, еден дел од Македонија е слободен. Но, за жал, уште три дела не се. Најголемиот дел од Македонија е сѐ уште окупиран.
И така, што може да се направи за да се промени ситуацијата?
Првото нешто што треба да направиме е да ги разбереме сопствените слабости и како сме манипулирани!
Како што стоиме денес, ние сме разделен народ: не само поради Гркоманите, Бугароманите, Србоманите, Албаноманите и што уште не, туку и поради самите нас; вистинските Македонци.
Како нација, допрва треба да научиме кои сме навистина. Не знаеме кои сме затоа што другите, нашите непријатели, нѐ дефинирале. Тие ни кажуваат кои сме и пишуваат наша лажна историја за нас. Истите луѓе кои до вчера нѐ нарекуваа Грци, Срби и Бугари, денес велат дека сме „Словени“, дека сме дошле од некаде на друго место и дека не можеме да бидеме Македонци. И има некои од нас таму надвор кои им веруваат, кои веруваат дека сме дошле од некаде. Дома имам тритомна книга за македонската историја напишана на македонски јазик и објавена пред неколку години од реномиран издавач која тврди дека нашата историја започнала во 6 век од н.е. кога сме пристигнале во Македонија. Со други зборови, пред тоа нема македонска историја!
Дали некој во целиот наш фолклор некогаш споменал дека сме дошле во Македонија од некаде на друго место? Каде е доказот дека сме дошле од друго место? Нашата вистинска историја, меѓутоа, раскажува поинаква приказна. Нашата вистинска историја е полна со знаци кои укажуваат на тоа дека сме автохтони во Македонија. Поточно, ние сме производ на сите луѓе, автохтоните Македонци и сите оние луѓе кои стапиле на македонска почва и оставиле свој белег во Македонија уште од топењето на последното ледено доба.
Ние сме Македонци затоа што ние, нашите татковци и мајки, нашите баби и дедовци и многу генерации мажи и жени пред нив, кои беа родени во Македонија, беа Македонци бидејќи земјата на која се родивме, пораснавме и умревме се викаше Македонија! Не ни требаат нашите непријатели да нѐ дефинираат и да ни кажуваат кои сме и кои не сме! Ние СМЕ Македонци затоа што токму тоа сме!
За жал, многумина од нас имаат тенденција да им веруваат на лагите на нашите непријатели. А во исто време ретко ги преиспитуваме лагите што нашите непријатели ни ги кажуваат за самите себе.
Како нација, бевме манипулирани од Големите сили и од нивните застапници Грција, Србија и Бугарија повеќе од еден век, а сепак до ден-денес се чини дека не сме свесни за тоа.
Ние сме луѓе кои ја бараат вистината, невини, мирољубиви и љубезни луѓе; особини што нѐ дефинираат како народ. За жал, истите овие особини се толкуваат како „слабости“ од страна на нашите непријатели и од светот. Мирољубиво се жалевме за нашиот недостаток на права во Грција, Бугарија и Албанија и нашите крици се чини дека поминаа незабележани. Но, не успеавме да ја промениме нашата стратегија! Зошто?
Меѓутоа, во моментот кога Албанците во Македонија го мавнаа своето оружје, сите затрчаа да видат што сакаат. Во една пригода тие дури беа спасени од уништување од страна на македонската армија. Беа спасени не од нивните сојузници, туку од нивните сопствени непријатели; ни помалку ни повеќе туку македонски Претседател.
Замислете, врховниот командант на македонската армија го спасува својот непријател. Каде во светот сме слушнале Претседател на земја да го спасува својот непријател од нападот на сопствената армија? Само во Македонија!
Ова е еквивалентно на Џорџ В. Буш да ѝ нареди на својата армија да отстапи додека тој обезбедува автобуси за спасување на терористите кои ги нападнаа Кулите во Њујорк, и тоа без да ги разоружи. Мислам дека ова е најголемата историска грешка што сме ја направиле како Македонци до денес!
Замислете што направи овој чин со моралот на македонската армија! Полошо од тоа, замислете ги истите овие хулигани, кои вчера кренаа оружје против македонската армија и против македонскиот народ, денес се политичарите кои ја водат земјата и армиските команданти кои ги предводат нашите сили, дури и војниците кои се бореа против нив само до вчера. Замислете! Ова се случува само во Македонија!
Ова се непростливи грешки!
Им веруваме на „зборовите“ на другите бидејќи звучат патриотски и ние, во многу пригоди, им дозволивме на луѓето однадвор да нѐ „манипулираат“ и да ја искористат нашата добрина и патриотизам против нас, а доколку можам да додадам, многупати без наше знаење.
Нашата историја е полна со такви примери! Но нашата историја, вистинската историја за тоа што навистина ни се случи, допрва треба да се разбере од нашиот народ.
Ние сме „трагачи по вистината“, а сепак се плашиме од вистината. Се плашиме да се исправиме и да ја кажеме вистината дури и за најлошите работи што ни се направени.
Кажете ми, дали денес нема ниту еден Македонец кој не знае што ни направи Грција?
Кажете ми, дали денес нема ниту еден Македонец кој не знае дека Грција нема никаков авторитет врз Република Македонија?
И така, зошто преговараме за сопственото име со Грција? Дали има некој таму надвор кој навистина разбира како изгледа ова од перспективата на другите луѓе?
Дали нема ниту еден Македонец во македонската влада кој не знае дека се случи Илинденското востание и дека тоа беше борба за слобода и за создавање македонска држава? Затоа, зошто ѝ дозволуваме на Грција и Бугарија јавно да велат дека не постоиме?
Дали денес нема ниеден Македонец на власт кој не знае како Македонија беше нападната, окупирана и поделена во 1912, 1913 година и како Македонија стана грчка, српска и бугарска?
Ако има такви луѓе таму надвор, тогаш кажете ми зошто ниту еден од нив не се спротивстави на Грција и на светот и не кажа „нешто“ во тој контекст?
Алтернативно, да ја погледнеме „вистинската“ историја на Грција. Има стотици и стотици автори и историчари кои пишувале за вистинската историја на Грција; за современите Грци кои воопшто не се Грци: кои во реалноста се неодамнешни словенски, албански и влашки доселеници кои дошле во регионот во текот на 6, 11 и 13 век од н.е. Ова е „вистинската“ историја на Грција! Атина пред само 200 години беше албанско село со 5.000 луѓе. Погледнете ја денес, таа е повеќемилионска метропола населена со чисти Грци, потомци на древните Грци. каква фарса!
Зошто не им се спротивставивме на овие „шарлатани“ и не ги ставивме на нивното место? Што чекаме? Од што се плашиме?
Во последните 3 или 4 децении гледав како играме одбрана и погрешуваме одново и одново. Зарем не ни паднало на памет дека не можеме да победиме, ниту еден единствен натпревар, доколку продолжиме да играме одбрана?
Ако сме толку големи трагачи по вистината, зошто ниту еден Македонец на власт не ја кажа вистината каде што е најважно? Што чекаме? Зошто не го нападнавме грчкиот идентитет на начинот на кој тие го нападнаа нашиот? Ние сме ВИСТИНСКИ Македонци, а тие не се ни Грци!
Пред околу пет години напишав е-пошта до еден истакнат историчар кој пишуваше за балканската историја и го прашав зошто не пишувал за нас Македонците!
Добив одговор кој за мене беше изненадувачки! Тој рече: „Зошто најпрво не напишете ‘нешто’ за самите себе, а потоа јас ќе напишам за вас! Каде се претпоставува дека ќе ги најдам информациите за да напишам за вас?“
Мојата поента: Ако ние не им се спротивставиме на Грција и Бугарија, кој очекуваме дека ќе го направи тоа?
Е па, пријатели мои, ова можам да ви го кажам со сигурност, „НИКОЈ“ нема да направи ништо за нас ако ние самите не сме подготвени да го направиме тоа за себе. Всушност, никој нема да направи ништо за нас сѐ додека ние самите не почнеме да правиме работи за себе!
И така, како Македонци, што точно сакаме од Грција, Бугарија и Албанија? Дали навистина знаеме и дали можеме да се согласиме за тоа што е тоа што го сакаме? Кога беше последниот пат кога седнавме заедно како Македонци за да одлучиме што е тоа што го сакаме и што ќе биде прифатливо за нас?
Во рок од неколку години откако Израел стана земја, израелската влада ги покани сите израелски организации, асоцијации, интелектуалци итн. и поединечно ги интервјуираше за да дознае што сакаат од Израел. Врз основа на нивните одговори, Израел ги постави своите цели и успешно ги тужеше Германија и другите земји кои потоа му платија отштета на израелскиот народ за штетите. Што направивме ние до ден-денес за да се подготвиме за нашата иднина?
Ако утре Грција нѐ повика на состанок и нѐ праша што е тоа што го сакаме од Грција, дали ќе бидеме подготвени да ги искажеме нашите потреби?
Оваа година, 2013 година, одбележува 100 години од поделбата на Македонија. Ако Балканските војни од 1912, 1913 година го навестија ослободувањето на Македонија, тогаш Букурешкиот мировен договор од 1913 година, со датум од 10 август 1913 година, ја означи нејзината трагична поделба меѓу Грција, Србија (поранешна Југославија) и Бугарија. Кога беше потпишан Букурешкиот договор од 1913 година, Македонија опфаќаше површина од 66.474 км2, од кои 25.713 км2 (денешна Република Македонија) со приближно 1,6 милиони македонски луѓе, ѝ беа доделени на Србија (поранешна Југославија). На Грција ѝ беше доделен јужниот дел од Македонија кој се состоеше од 33.953 км2, нешто повеќе од половина од Македонија, со приближно 300.000 македонски луѓе. Североисточниот дел од Македонија кој опфаќаше 6.808 км2, со приближно 200.000 македонски луѓе, ѝ беше доделен на Бугарија.
Ако Балканските војни му донесоа на Македонија слобода од Отоманската Империја, тогаш Букурешкиот мировен договор од 1913 година донесе поделба, денационализација, незапамтена асимилација и изгнанство за илјадници луѓе од нивните прадедовски домови и огништа. Затоа, нека 2013 година биде година за поништување на нелегалниот Букурешки договор од 1913 година и реализирање на сите наши соништа со обединување на сите Македонци во една етничка Македонија.