AGENDA - Part 12

Мојот коментар после вашиот коментар. Прво, мојата дискусија не беше сврзана со Бога, второ секој човек кои прави добрини сака да се спомне неговото име ако тој е жив или пак за умрениот го споменувате во црква, таја лудска слабост ја имаат поголемиот дел од живите луѓе со исклучок од Вас. Тоа го правите секоја недела,прво го споменувате дарителот и за кој тој подарок е даден. Исто така кажувате за дарителите на црквата, тој човек подарил 5 или 10 долари за црквата а за поголемите дарители, сите ги нарекувате градители на оваа наша црква и со ракоплескање. Но, не најдовте потреба да ги спомнете оние луѓе, вашите претци и претпоставени и колеги кои овосможија Вие, да служите во таја црква. Мислам дека подарокот на тие луѓе кои ја градеја оваа црква беше и е многу поголем од оној кој Вие сакате да го спомните. Во овој случај отец Донев, зашто не на оние кои се уште живи?, или сакате да кажете дека нивниот подарок денес не е важен а тоа е изграбата на црквата. Јас како најмлад, повторувам како најмлад во таа управа, сум горд што бев еден мал дел од тој историски потфат за нашата заедница во Торонто и Канада без разлика колку Вие сакате да го омаложувате. Келку што јас разбирам, дека овој празник е посветен на тие луѓе кои го овозможија тој ден 50 години од изградбата на црквата. 50 годишнината не е чисто религиозни празник .Имајки во предвид дека Вие Отец Донев си зедовте за право да не наречете неверници во еден наш предходен состанок на црковната општина а од друга страна во вашиот одговор рековте дека Госпот знае и вие не треба да барате некакво признание. Во последните 50 години не побарав од никого некакво признание но, секојпат кога ќе влезам во црква со главата крената високо. Знаеќи дека и ако беше мал, придонесув за оваа црква. Да не говориме за мојте заслуги према Светиот Архиерејски Синод на Македонската Православна Црква.Празникот беше за оние за кои Вие не спомнавте апсолутно ништо, зашто? Затоа јас ве предупредив и реков да не погрешите, и не наречете повторно неверници. Јас не кажав ништо лошо лично за Вас, а Вие отец Донев не обвинивте што ние не постапивме како што е написано во Библијата. Ве прашувам Отец Донев, зашто Вие не го оставивте овој случај на Бога , Бог гледа кој е прав и кој е крив?А имаше потреба да барате од мене објаснување. Што јас сум рекол на членското собрание за Вас? А Вие со голема доза на омраза према мене во вашиот допис?.Верувај дека мојата совест не ми дозволува да се обраќам кон Вас како наш свештеник, како што би се обратил н.п. Телето и на некои ко него.Но овој пат, ме натеравте Вие.

Секојпат сум го бранел угледот и авторитетот на нашите свештеници без исклучок, и Вашиот. Што е уште по цинично од ваша страна е кога пишувате: "Ако си бил на богослужба во било која православна црква... Сакам да знаете дека сум член на Св.

Климент Охридски од 1962 год. Платено чланарина и за 1962 год. кој ме прави технички, првиот и единствен член на Св. Климент Охридски од 1962 година, провери и ќе видите.

Во 1957 година имав можност да одберам само меѓу две цркви и тоа Грчката или Бугарската да се венчаме но, тоа време не одев во црква, причините се многу.

Така што јас се приклучив во нашите Македонски Организации и по тоа се зафатив со изградбата на нашата Македонска православна црква Св. Климент Охридски. Со ова сакам да ве уверам дека знам само една црква и тоа е Македонската Православна Црква Св. Климент Охридски во Торонто. Во последните 50 год.

многу пати сум бил во црква, да не говориме за првите години кога одржувавме црковна служба во залите на Thorncliffe Plaza, кога одев секоја недела да го поставам привремениот алтар со сите икони за поп Стојановски да одржи служба а по службата да го отстраниме истиот и тоа секоја недела . Затоа поп Донев не ги примам вашите инсинуации. Ме зачудува дека го спомнавте Телето Мориховитис, дека он казал дека јас не го спомнав на Peter Elias и со тоа сум погрешил. Не поп Донев ,не сум погрешил. Прашањето е: Па зошто да го спомнам на Петер Илијас?

Петер Елијас беше деклариран како комунист и немаше место во нашата црква. Он не бил никојпат член на црковната општина или пак дашол нешто за изградбата на црквата како што и Телето не даде ништо за изградбата на црквата. Но, ги имаше многу други комунисти како што беше н. п. Спиро Василев (Bassil) кој беше еден од иницијаторите за изградба на црквата и подари повеќе од секој нас и тоа $9000.00 под името добар Македонец (Good Macedonian) Јас него не го спомнав?

Ако јас погрешив , погрешив што него спомнав на Спиро Василев и многу други, многу, многу по заслужни од Peter Elias како Мајк Талин, Паул и Зорка Базел и многу други. Петер Елијас би го оставил последен во мојата листа. Зашто Телето не го спомна на Спиро Василев? Јас ги спомнав само членовите на Board of Directors.

Тогашната управа во која членував, решивме да ја градиме црквата самите ние. Ги избравме членовите на градежната комисија како што беа Peter Stoyanoff , Elia George и некој други кои го кооптираа таканаречениот градежен работник Петер Елијас. Ве молам, што може и што знае Телето да ме поправи мене? Апсолутно ништо! Но мораше да каже нешто против мене и тоа бидете уверени не беше заради да Ве поткрепе Вас. Само да каже нешто против мене но, си ја покажа неговата глупост, а Вие поп Донев ја користите како голема критика против мене.

И ако некој во тој момент ми говореше кога Телето говореше слушнав нешто но, не све и од тоа што слушнав не сакав да му дам некое значење на Телето дека тој на вистина кажал нешто што јас би требало да се бранам, апсолутно ништо и тоа глупаво.

Very Reverend Ilija Donev, the very fact that you chose to contact me through impersonal email makes me question the real motivation and intentions behind your correspondence to me. Consider this. If your reasons for communicating with me were truly pure and selfless, you would have approached me in person, face to face, man to man, priest to parishioner. Or at the very least, you could have picked up the phone. But you chose to email me. Pop Donev, actions always speak louder than words. Of this I am certain.

Незнам дали одговорив на сите прашања поп Донев, но бидете уверен дека јас ве сакам многу повеќе и ве поштувам од колку луѓе како Телето. Но во овој случај не можам да се согласам со Вас. Се извинувам ако погрешив!

Ваш верник, Џан Гивенс.

March 3, 2016 Поторно Отец Илија Донев Одговора:

2nd e-mail from Prota Ilija Donev to John Givens

********** John Givens From: Prota Ilija Donev [ilijadonev@gmail.com] Sent: Wednesday, March 09, 2016 1:56 PM To: Givens John Subject: Re:

Iskreno ti kazuvam deka ne go procitav tvojot odgovor tuku samo frliv eden begol pogled…

No, ona sto ti go napisav predhodno najodgovorno tvrdam deka e taka i zatoa ti navedov mesta od Svoeto Pismo – BIBLIJATA kako potkrepa da visis deka ne zboruvam odpamet tuku potkrepeno so Biblijata.

Jas seuste na toa SEKOJ ONOJ KOJ RABOTI ISKTENO OD SRCE ZA TATKOVINATA ZA NACIJATA NE BARA POFALBI OD LUGJETO.

Onoj, pak, STO RABOTI I POMAGA ZA VERATA I CRKVATA PRIZNANIE OCEKUVA OD BOGA. Oti, Gospod gi znae nasite dela no, i nasite pomisli.

Ti veils deka Biblijata ne si ja cital i nemas namera sega na 82 godini da ja citas. Bilijata e ZBOR BOZJI i Pravoslavnata Crkva, seto svoe ucenje za verata i Boga, go zema i crpi od Biblijata. Pa, ako ti jas ignoriras Biblijata, kako najsveta nasa kniga, togas zosto placese sto ne te spomnale na banketot po povod 50-godisnio jubilej od osvetuvanjeto na nasata crkva!!!???? So ignoriranjeto na Biblijata ti samiot go potvrduvas ona sto ti go iskomentira protiv mene na Sobranieto.

Za Hrista, za verata i za Boga nikogas ne e docna… seuste imas vreme.. POCNI da se zapoznavas so verata.

So pozdrav HRISTOS POMEGJU NAS….

-- Rev. Ilija Donev ilijadonev@gmail.com fr.donev@stclementofohrid.com

(416) 898 – 0496 Facebook: Ilija Donev

********** Pop Donev, Thank you for your email. I want you to know that unlike you, I did read it in its entirety. It’s both sad and disturbing but not at all surprising, that you Pop Donev, a priest, a man of God, would not take the time to read the heartfelt response to the email correspondence that YOU yourself initiated.

Is it because you’re afraid to admit that perhaps you’ve made a mistake or two?

Pop Donev, you are only human, right? We are all only human, right?

Gratitude is a fundamental emotion that makes us all human. I hope that in the future, you will acquire some.

*** Conclusion As I said many times throughout my book, my aim was to tell my side of the story, the way I experienced it, in the three decades or so, after I arrived in Canada, in 1955. I have done this. One of my objectives was to answer to the charges laid against me by unscrupulous individuals who put their own egos and personal interests ahead of the organizations they were elected to serve, and ahead of the Macedonian community in general. That too I have done.

My experience here, as I described it, was not unique. Many Macedonians were placed in similar situations where they became targets, simply because they struggled to preserve their culture, human rights as Macedonians, and fought for the rights of the Macedonian people.

As I said before, our enemies are not sleeping; they are working hard to protect their own interests. Much of what has happened to me and other Macedonians in my position and much of what is happening to us as Macedonians, to this day, is not new.

As a nation of people, we had been occupied for over 600 years by the Ottomans.

Then, during the second decade of the 20th century, our neighbours, the Greeks, Serbians and Bulgarians invaded, occupied and partitioned our country and took it for themselves.

Ever since then we have become their victims, victims of forced assimilation, forced expulsions, jailing, torture and even death. We were forbidden to speak our Macedonian language, denied our identity as Macedonians and stripped of our most basic human rights. We were educated, whatever little basic education we were given, in foreign languages and taught, not about ourselves, but about the glories of our occupiers and oppressors. We were demeaned as a Macedonian people and told that we were worthless and that we did not exist.

These were the conditions under which our identities were forged. The only reason that some of us even survived and had the courage to call ourselves Macedonians was because of our strong will, determination combined with our rich culture and oral tradition, which we kept alive and passed on, from generation to generation. It is not difficult for anyone to see why we are, “a divided people”.

All in all, I am proud of what we have accomplished, both at home, and in the diaspora. We now have an independent country, the Republic of Macedonia, where every Macedonian is welcome and can call it home. Outside of Greece and Bulgaria, the world, for the most part, has accepted us for who we are and we are doing our best to enhance our existence as Macedonians, wherever we may live.

Despite the rough road I traveled in my lifetime, I am proud of what I have accomplished, particularly during my involvement in the United Macedonians Organization and in the St. Clement of Ohrid Macedonian Orthodox Church. Aside from my few enemies, I made a lot of friends over the years, with whom I helped shape the Macedonian community, not only in North America, but worldwide.

You will find scans of authentic letters and photographs throughout this book (not available in the e-book but can be obtained directly from the author), which I have included, not only to enhance, support and illustrate my story but also to preserve these memories for their historic value.

I have also included letters and speeches from Macedonians and friends of the Macedonians, such as Georgio Nurigiani, Haralampie Polenakovich, Hristo Andonovski and others, which I am sure the reader will find interesting.

As I said, much of what happened to me and much of what is happening to us Macedonians, to this day, is not new. Despite attempts by our enemies to destroy our identity and culture, we are still here. So far they have failed because of our vigilance and as such we cannot afford to let our guard down or to assume that our enemies are sleeping or have given up. We must continue our struggle until we prevail…

SUPPORTING DOCUMENTATION Letters, documents and other source materials referenced in this e-book can be found in the author’s personal archives.