AGENDA - Part 03

Тешко е да се каже дали имаше победници, но имаше губитници. Во сите овие превирања, ние се боревме едни против други. Конкуренцијата е секогаш добра, но кога ќе сфатиш дека твојот пријател денес, утре е твој непријател, тоа не е здраво да се каже во најмала рака. Главниот губитник во сето тоа беше нашата црковна општина. Спротивната страна беа луѓето кои го потикнаа судскиот процес кој резултираше со оштета на црковната општина со над $12,500.00. Во почетокот на судскиот процес пропагандата ( која ја ширеше опозицијата) беше дека цела оваа афера е наменета само против "Незаконски избраната управа" кога во реалноста, тие го тужеа целото членство на Св. Климент Охриски, црковната општина, а преку црковната општина, Св. Архиерејски Синод на М.П.Ц. во Скопје. Тие тврдеа дека црковните правила не се во согласност со корпорациските акти на Онтарио и затоа изборите одржани на 30 Ноември, 1980год. биле ништовни и неважечки и дека немало валидни избори на директори.

Да погледнеме кои се членовите на црковните правила што се тврдеше дека не се во согласност со корпорациските правила на Онтарио? Тоа беа: 13, 28, 34, 36, 61, 62 и 63. Член 13, од црковниот подзаконски акт пишува: "Ниеден член не може да гласа преку свој полномошник на било кое собрание" Во судската постапка се вели: "Забраната на член 13 од подзаконските акти на црквата против пракси го прави тој состанокот ништовен и неважечки". Ако погледнеме на првиот подзаконски акт наречен "General By Laws" на црковната општина Св. Климент Охридски, напишан од Бил Андрјус, член 33 , под насловот "Praxies" одредува дека: No member shall be entitle to vote by prоxy at any meeting of the members of the corporation". Што е спротивен на неговото тврдење во судската постапка.

Согласно член 28 од црковниот подзаконски акт: "Собранието избира управен одбор од 13-19 членови". Во корпорацискиот акт се наведува: "Одборот на директори на корпорацијата се состои од фиксен број на директори не помалку од три".

Согласно член 36 став 2: "Вонредно собрание се свикува по барање на најмалку една третина од членството, како и по барање на Св. Архиерејски Синод на Македонската Православна Црква, во рок од 21 ден по приемот на такво барање`".

Што е спорно? Спорот е лоциран во втората половина на оваа реченица " Како и по барањето на Св. Архиереиски Синод на Македонската Православна Црква во Скопје". Ова е и суштинската и вистинската цел на судската постапка. Најдобро го објаснува самиот Пандовски кога вели: "Знам дека подзаконските акти на Онтарио корпорејшн не можат да бидат потчинети и дека членот 61 е во спротивност со корпорацискиот акт на Онтарио". Јас објаснив што бараше Пандовски од судот кога рече дека една Онтарио корпорација не може да биде потчинета. Повторно прашувам, што е проблемот според тврдењето на госп. Пандовски? Македонската Православна Црква во Скопје и ништо друго!

Согласно член 63, "За тоа што не е предвидено или објаснето во овие правила, да се бара објаснение во Уставот на Македонската православна црква". Повторно, што е во прашање? Македонската црква? Зошто?

Единственото нешто што тие го пропуштија, беше член 4 од подзаконскиот акт.

Тоа би ги исполнило нивните барања и целосно ќе го елиминираа Св. Архиерејски Синод на М. П. Ц. во Скопје од животот на Св. Климент Охридски во Торонто.

Она што е иронично е тоа што барањата за промена на подзаконските акти дојдоа речиси 14 години подоцна од денот кога овие правила беа донесени од страна на членското собрание. Дури и денес, во 2015 година Св. Климент не ги промени своите правила. Овој факт, сам по себе е добар показател дека без оглед на нивните судски барања, правилата ја служат црковната општина Св. Климент Охридски. Секогаш има потреба за подобрување на црковните правила со цел да се зајакне и подобри управувањето на црковната општина.

На прелиминарните сослушувања во "Suprеme Court of Ontario", судот ги отфрли како неосновани сите обвинувања на релација "незаконски избрана управа".

Ако ја погледнеме судската постапка ќе видиме дека целта беше посериозна. Се јавува старата болест уште од 1965 год. Кукавички се одеше, се пропагираше "невалидни избори", но главната цел беше раскинување на нашите врски со нашата црква во Македонија. Целта беше главата на Св. Архиерејски Синод во Скопје.

Сакам да верувам дека слепотијата за власт на повеќето од инволвираните и поткрепителите на судскиот процес не им дозволи да увидат дека судскиот процес беше исклучиво против јурисдикцијата на Св. Синод на Македонската Православна црква во Скопје. Главните губитници беа оние кои го натераа госп. Бил Андрјус да покрене судска постапка во негово име. За помалите и заблудени души судот беше (за некои) Зошто тие а не ние? Завидливост, љубомора, како што се вели "Неговата љубомора е и неговата слепотија". Беа готови да ги жртвуват нашите врски со нашата црква во Македонија само да дојдат на власт, навистина големи "патриоти".

Самиот Андрјус не се грижеше за тоа дали или не ќе стане претседател.

Притисокот на луѓето како Пандовски, Мориховитис, Стериовски, Стојановски и се разбира Гаџович и останатите го натера на таа погубна акција. Кога стана јасно дека нема некоја очигледна причина да го тужат само новоизбраниот одбор, тие одлучија да ја тужат општината. Кукавички се одеше, се пропагираше за невалидни избори, но главната цел беше раскинување на нашите врски со нашата црква во Македонија.

Пред да започнеме со членското собрание на 5 Април 1981 г. преговаравме (по барање на Бил Андрјус) за прекинување на неговата судска постапка против членството на црквата Св. Климент Охридски. Преговорите се одржуваа зад затворени врати. Еден од најистакнатите и несреќни луѓе со настаните, беше "комичарот" Владо Стериовски. Во тек на преговорите, некој се јави на вратата и тропаше без прекин. На вратата стоеше "комичарот" Владо Стериовски кој настојуваше да му говори на Бил Андрјус. Откако продолжи да настојува да му говори на г. Андрјус, стоејќи на вратата, не ми дозволи да ја затворам вратата. Го повикав г. Андрјус да дојде и да разговара со Стериовски. Владо Стериовски го предупреди Андрјус дека "прави голема грешка". Одговорот на г. Андрјус беше дека тоа е негово решение и ќе оди до крај со тоа. Од кога договорот беше потпишан, сите ние учесници на состанокот тргнавме да го започнеме со членското собрание во големата сала, кога Васил Пандовски се конфронтираше на Андрјус.

Неговото прашање беше: "Што ќе биде сега со нас? Што треба ние да правиме сега? Одговорот на г. Андрјус беше: Вие сега правете што сакатe, вие сега сте на свое.

Овие беа луѓето кои беа најголемите губитници во сето ова, непријатни и непотребни превирања што се случија во нашата општина.

Уште поголема комична епизода се случи во 1997 г. по изборот на Јован Кузев за претседател. Истата група на луѓе се обидуваше да го отстрани легално избраниот претседател на црковната општина во соработка со некои од членовите на неговата управа. Авантуристите решиле да ги окупираат црковните простории и ги смениле сите клучеви на вратите на црковната зграда. Комичарот Владо Стериовски се заклучил во канцеларијата на црквата со некои други истомисленици.

Кога претседателот беше информиран за настанот од неговите луѓе, Кузев отрчал кон црквата да виде што станува. Но, кога стигнал во црквата се обидел да влезе, но неговите клучови претходно беа заменати со нови. Така што претседателот не можеше да влезе. Знаејќи го госп. Кузев кој е темпераментен човек, а и стресот што му го донесе оваа цела афера, претседателот направи голема грешка. На место да ја повика на полицијата и да почека да пристигне, мислејќи дека нема друга алтернатива, решил да го скрши стаклото на задната врата. По отворање на вратата беше повикана полицијата. Кога пристигна полицијата ја најде вратата со скршено стакло. Полицијата прашала кој го скрши стаклото на вратата?

Сите прсти беа вперени во претседателот. Полицијата го приведува претседателот и го става во затвор.

Претседателот Кузев имаше своја компанија за стакло така што за Кузев не значеше ништо да го скрши и да го смени стаклото на вратата, но за полицијата значеше присилно влегување. Наместо оние како Стериовски и другите како него кои ги окупирале нелегално црковните простории да одат во затвор, претседателот се најде во затвор.

Овие беа луѓето кои по секоја цена сакаа да управуваат, ако не можеа да победат на избори применуваа сила. Благодарение на членството на црковната општина кое ги отфрли нивните смешни и глупави потези. Така што авантуристите не можеа да победат, на крајот пак останаа губитници.

Во цела оваа авантура мораше да се вклучи неговото блаженство госп. госп.

Михаил, да го употреби неговиот авторитет по оваа авантура. Ете неколку извадоци од неговото писмо упатено до нашите свештеници, отец Босеовски и отец Миовски кои беа вклучени како што пишува негово блаженство по оваа проблематика.

Се обидуваа легално избраниот претседател да го отстранат од претседателството на црковната општина. Овие се неколку извадоци од неговото писмо:

"Го примивме Вашето писмо во кое ги образложувате вашите ставови и постапки во врска со судирите и недоразбирањата меѓу некои од членовите на црковната управа.

Дури имаме информации дека сте одржувале тајни состаноци со неколку души од црковната управа и сте се спротиставиле на редовно избраниот претседател и многу поголемиот број членови на црковната управа. До нас допреа и информации дека за ова знае и црковната управа и дека бараат ваше отстранување од црквата.

По добивањето на ова наше писмо, очекуваме, подполно да го измените вашиот став и да се ставите на услуга и на располагање на законски избраната цековна управа. Ве задолжуваме веднаш, најобјективно да не запознаете со вашите досегашни ангажирања и да постапувате според нашите укажувања. Народот го дал својот глас и чека дадената доверба да даде добри плодови.

Свикување вонредно членско собрание, како што сега го направиле тоа некои од вас, не е дозволено и е противзаконско" Потпишано: Архиепископ на Македонија негово блаженство Михаил.

Јуни 3, 1997.

Тоа беше гледиштето и ставот на неговото блаженство околу авантурите на некои членови на црковната општина Св. Климент Охридски во Торонто.

Relations between the Church Administration and the Organization United Macedonians of Canada in 1981-1982 Each newly elected church administration at St. Clement of Ohrid had its own work plan. The need for improvements of the church premises and the church halls were necessary at that time. Some examples were, increasing the amperage (the electrical power) of the church, the need for installation of air conditioning for the church and halls, the need to open new fire exit doors for the halls in order to increase the capacity of guests and the need to improve the interior of the main hall by installing wooden panels on the walls. For that purpose, we hired a company to do the work. During that time, the United Macedonians organization was holding all its activities in the church halls. Before the start of the work, the United Macedonians celebrated its cultural days in the main hall. For that occasion they had installed a sign and the emblem of the organization on the top of the opening of the stage. The banner read: "I am proud to be Macedonian". These types of slogans were installed during previous celebrations but they were always taken down after the celebrations were over because the halls were rented to all other members of the ethnic community in Toronto as it was to the United Macedonians. Although the United Macedonians did not ask for permission, the sign was undisturbed for a long time and without any problems. The board of directors of the church knew that it was a provocation when the so-called "leaders" of the organization began to demand that the sign stay for the celebrations of the duration of the caravan of nationalities in Toronto.

One of the improvements was to install a new wooden frame around the opening of the stage where the "big Macedonians" had installed their sign and emblem of the organization. The workers, in order to install the new frame on the stage, had to remove their sign and emblem. This gave rise to the opportunity for the leadership of the United Macedonians to write a letter to the executive board of the church, in protest to the removal of the sign and the emblem of their organization. The letter said that the sign and the emblem of the organization had been installed by the organization and therefore was accepted by the Macedonian immigrants who attended church services at the Macedonian Orthodox Church St. Clement of Ohrid. Therefore they could not be removed without the prior authorization of the organization. These were very serious orders by the "leaders" of the United Macedonians of Canada directed towards the executive board of the church.

The "great leaders" of the United Macedonians at that time had forgotten that the members of the board of directors at the church were some of the leaders of the United Macedonians, many years before them. The question was, why did the leadership of the United Macedonians not remove the emblem and their sign on time, after the conclusion of their event. That was how they promoted the idea that the church was their branch of the United Macedonians and that gave them the authority to dictate to the church board, forgetting again, that in the church board were some of the very old workers of the United Macedonians. In their third paragraph of the letter they wrote: "As a conclusion to our discussions we have decided and in our opinion it is the only viable decision and it is in favour of our Macedonian immigrants and that is, to return the emblem and the banner before the beginning of Caravan '81 in the same manner and form or depending on our mutual agreement. Any other decision will negate our Macedonian principles and it is in collusion with our religious beliefs and it is against the principles of our Macedonian Orthodox Church." I believe with this statement, they went too far and that at the same time, showed their stupidity. In my opinion, they were not fit to lead the organization. I wonder what kind of a collision with the religious beliefs and what kind of Macedonian principles they were talking about? This was nothing more than empty rhetoric.

This kind of interference by the leadership of the United Macedonians, in the work of the board of directors of the church, was unacceptable and had to be stopped. This was because it wasn't in the interest of the organization or for the church congregation. They continued with, "Our organization at the same time is an organization of all Macedonians, it cannot afford to tolerate this kind of act regardless from where and when they come." I say facetiously, this was a very convincing statement by the leaders of the United Macedonians of Canada, and had us, both the board of directors and myself, very much worried. All this provocation came after the cancelation of the court case against the board of directors and the St. Clement of Ohrid Church congregation, in June of 1981.

The outcome of the court case was in favour of St. Clement of Ohrid Church's congregation and its board of directors. Again I say facetiously, it was time for the leadership of the United Macedonians, if there was any, to realize that the church had its own duties and priorities. Therefore, the organization should have worked within its domain and realized that they could not dictate to any board of directors of the church congregation. They took their complaints by writing a letter to His Eminence Bishop Kiril. This time against our priests.

"Your Eminence!

On the 23rd of January 1982 at the church hall the United Macedonians held its traditional Goce Delchev night, celebrating the birthday of our great leader Goce Delchev. The United Macedonians organization invited our priests from Toronto and Hamilton to be present at this great occasion. To our disappointment they did not find free time to attend. More than 400 Macedonians had no choice but to start dinner without a prayer. They were left deeply offended by our priests. United Macedonians as leaders of the Macedonian immigrants in Toronto are deeply hurt and revolted by our brothers.

As Macedonians we are equal before God and our orthodox church, those rights no one can take away. We ask you to examine this case and in the future if this happens again it will serve only the enemies of the Macedonian church.

With fraternal greetings from the board of the United Macedonians.

S. Pandovski." For more information please read the response by our church administration to his Excellency Bishop Kiril dated April 8, 1982.

On April 6, 1982 the United Macedonians Organization wrote a letter to the board of directors:

Mr. President:

As you know that the United Macedonians organization will mark the days of the Macedonian Culture in Toronto on May 22, 1982, for this event the organization is inviting you and your board to take massive participation in order for this manifestation to be more successful. At the same time we will like if it is possible also to take part the folklore group Makedonka. With the participation of Makedonka we will be able to present to the Canadian public our beautiful songs and folklore and the colourful Macedonian costumes. We hope you will fulfill our requests for what we are thankful in advance. In the name of the United Macedonians, Dragan Dzholganovski.

Again, as on previous occasions, in their invitations the priests were not mentioned or invited. The executive board of the church reacted angrily; if the priests were not invited then the church congregation also was not invited. After our reaction, the United Macedonians Organization sent another letter to the board, dated April 11, 1982 in which they apologize for their mistakes and for their willful omission.

The letter read:

"Dear Brothers:

In the last letter to the executive board of the church congregation St. Clement it was omitted to mention our priests but that does not mean that they were not invited. We apologize for our omission, and with this letter we will like once again to invite the board together with the priests and all the auxiliary sections of St. Clement of Ohrid church to take part in the festivities, the cultural days".

Secretary Dragan Dzholganovski.

Now, how could anybody be so angry and disappointed at the priests when they were not even mentioned in their invitations to the board of directors? What was the purpose of attacking the priests of our church and then apologize for it? That was the leadership of the United Macedonians at the time.

Interference of the United Macedonians of Canada, Toronto Branch, in church affairs.

With the withdrawal of the court case, by Mr. Bill Andrews, there was much discord amongst his supporters who were very disappointed with Mr. Andrews' decision to drop the court case, and they continued with their allegations and provocations against the church's board of directors for the year 1981/1982. In the board of directors were some of the well-known members of the congregation, including Dr. Alexander Georgievski, Dr.

Dragi Denkovski, Nikola Karanfilovski, Pete Kondoff, John Tsarvengos, Stase Ralevski and of course myself and others, who were not easily intimidated. The new board of directors had its work plan. The first project the board had decided on was to install air conditioning for the main hall and the church. The project cost the congregation over $63,680.00. The second project was to install a public address system in the main hall.

The third project was to redecorate the main hall with wall paneling and this project cost the congregation a certain amount of money. The fourth project was the balcony in the main hall, at which time only had a roof. The board of directors had no room to hold its meetings and the Sunday school was located in the basement. The board of directors decided to complete the balcony by dividing the space into classrooms and a boardroom.

The first vice-president, Nikola Karanfilovski, took it upon himself, free of charge, to do the job, and with the help of other members of the board, we succeeded in moving the Sunday school into the new classrooms and have a boardroom for meetings. In the boardroom, we opened the first library on our premises. The fifth project was the hydro room. With the increase of our business, the power supply was not sufficient, therefore we were compelled to increase the amperage from the existing 600 amps to 800 amps.

This was done in order to meet the demands of our operations, which required heavier equipment to be installed. Thanks to Risto Dimitrovski who supplied us with the necessary switch gear and for the help I received from Risto Nikolovski, I successfully performed the job to the satisfaction of the East York Hydro and thereby, fulfilled the needs of our church premises. The sixth project had to do with the restrictions of the hall's seating capacity. The East York Fire Department restricted the main hall to no more than 600 guests. The downstairs hall, located under the main hall, was designated as a gym in the original plans and was seldom used but it was necessary to rent out for more income. The main reason for the restrictions was lack of insufficient fire exits in case of fire. The board of directors hired a contractor to open new fire exits on the NE side of the halls which enabled us to increase, substantially, the guest capacity of the large hall and to be able to rent out, at the same time, the smaller hall. These were some of the improvements that come to mind that the board of directors accomplished in the two years, 1981/1982. As I have mentioned previously, the first vice-president was dry walling the boardroom, and at the same time I was working on the public address system in the main hall. The main control unit of the public address system was located in the boardroom, under lock and key, in order to be safe and available when needed. The main cable or microphone hook-ups were located on the stage. Most of the time, the head table was on the north side of the hall. In order to avoid the long cables crossing the width of the hall, I took it upon myself to install direct lines from the control centre. In order to reach the head table, I had to go through the balcony wall, down to the basement, and across the downstairs hall and finally, up the wall in the main hall. All this time, I was carrying a 30 foot ladder, from one spot to the other and continuously climbing up and down the ladder. Needless to say, it was tiring work and, at the same time, I had to be careful with the ladder because of my bad back. I decided to stop work for a short time in order to go upstairs to the balcony and check on the progress being made by Nick Karanfilovski's dry walling of the boardroom. At that time, the United Macedonians of Canada used the unfinished balcony for their publications but, because of the work being done, the editorial board was asked to move to the basement into one of the rooms available to them. The people in the United Macedonians, under the presidency of no one else but of course, Branko Stojcevski, did not appreciate going to the basement.

At the election meeting of November 30, 1979, in the name of the candidates running on my list, we promised to the membership that one of our priorities was to finish the balcony, where we would build classrooms for the Sunday school in order to move the children upstairs to a nicer environment. This did not sit well with the president of the United Macedonians of Canada, Branko Stojcevski. As I remember, I was still standing with only one foot on the balcony floor and the other foot on the first step of the stairs, and also leaning on the railing, when the editorial board and the president of the United Macedonians of Canada came in through the backdoor. Without wasting any time, the president of the United Macedonians started talking about the request for the editorial board to move downstairs and shouted at me, "Who are you to tell the board to move, after all the church belongs to the United Macedonians." At that time, I was very tired and did not look for arguments. My glasses were covered with dust from moving the ceiling tiles. I removed my glasses in order to be able to see, when, unexpectedly, the president of the United Macedonians jumped towards me and grabbed me by my neck, threatening to push me down the stairs. As I remember, the editorial board members such as Vasko Pancarovski, George Plukovski and others, stepped between Stojcevski and myself, trying to restrain the president of the United Macedonians of Canada and the fight did not escalate any further. I wasn't going to participate in a physical fight with him. It was not my nature to fight with anyone. In the meantime, someone called the police and Branko was thrown off the church premises. At the same time, I asked the editorial board to leave the premises and they complied. The provocations against the board of directors escalated and with that, the need for the board of directors to tell the so-called "leaders" of the United Macedonians of Canada that their claim to the church, as their own, must stop, and with it, any interference in the church affairs by the United Macedonians of Canada. Intimidation and physical force cannot be tolerated against any member of the board on the church premises, regardless of who it might be. It is necessary to mention that the secretary of the church, Stase Ralevski, was attacked and stabbed in front of the church. These were some of the many confrontations with the "leaders" of the United Macedonians of Canada who were trying to challenge the authority of the board of directors. Who was running the church business, the elected representatives of the church congregation or the new ""leaders", as the likes of Branko Stojcevski, his followers and others?

After the physical attack by the president of the United Macedonians Toronto Branch, Canada, the board of directors sent letters in protest, asking the organization to take sanctions against the president for his unprovoked attack but the United Macedonians of Canada did not react to the demands from the church board and continued with its rhetoric and accusations against the church's board of directors. Here is one of the letters the board of directors sent to the organization, United Macedonians Toronto Branch, Canada;

"We, the board of directors of the Macedonian Orthodox Church Saint Clement of Ohrid in Toronto, at our special meeting which took place on the 11th of August 1981, have examined the problem of the physical attack on the president of our church, Saint Clement of Ohrid, by your president, Branko Stojcevski, on

9¢¢ ТРИО JO JUST) ures yong)

хорошо UBTUOPAIBIA AY} JO PIO] JATINIIXI JY) ‘SN PUB WAY} UIIMII] SOOUIIIPIP reorydosoriyd Jo pury wos Jou pue dwn Jey} је BpeUR)) JO SUBIUOPIIBIAl PAIIU() A)

JO „олорва|, 2Ш Jo Auprdnis 2Ш pue зоџопоахош 2 sem 3] “sastwaid yoinyd ay} 2ЈРОРЛ 0] POSE Sem BpeUR)) JO SUBIUOPIIBIA] PAIIU() AY} AYM SUOSBII UTBW AY} IdM 25011, ,OLIBIUQ) ‘0JuU0IO], ‘7861 ‘ST Af “juapisaid SUQALD) UYOf ‘PLY JO JUWI[) JUIeS YoIny) хороштОо UBTUOPIIBIA AY, 10]

:5951Ш10Ја цџолпуиз ay} uo s3unadw poy ој 282Ј1ТАТЈА ay} 150| sey uoneziue3io YJ, (с "Гец (21149 2Ш Je juasaid aq 03 do170d 2Ш 10] sjudwdFurIIR ABW PUR JWI} Jo peaye juowddigde no 13d se Aed nok JI “олец Aew nok 16 An uo [fey 241, (4 ‘sostwaxd yoanyo 2Ш uo ‘zRG1 ‘Amr јо Шос ay} uo Aured [181009 S31 ploy 03 $A3IALId S31 3180] sey uoneziue3io 21, (¢ “JoINy AY) UI 52012 U[[eJ 21 JO epiyeued pue A31my pjoy isnw 152111 ysued ano ‘7861 ‘1 1sndny ‘Aepung uQ (g "Зитр|оц 218 NOA SUONBIG[ID 2 ur Jed aye) 0) Зитоз j0u SI paeoq yaInyd ay J, (| ‘(paqqess) painful sem ‘IYSA[BY SeUR)Y “IA ‘YdInyd AY) JO ЌтејоЈ295 AY) dw} Џош Je JUdAQ juesed[dun ay) Surpie3al SUOISIOAP SUIMO[[0F 2Ш (под ‘7861 ‘PET Af uo pray ‘Sunodw ped A[erdads 511 15 51012211р JO pIeoq yaInyd ay J, ‘epeur)) “оро ‘Yourlg OIUOIO J, SUBIUOPIORIA раат SY) 0} JUSS 12119) AY) SI 10H “BpeUR)) JO SUBIUOPIOBIA рашп oY) JO Ќтејај225 9) AQ 122/40 јерзаш 5 JIM POPUNOM PUB PIYOBIIR SBM ‘TSAI[RY 2501.

“goInyod 2Ш JO AIBJOIIIS ATINIIXA AY} ‘78GT Ка Ш "1961 UIQ] ISn3ny sem jey].

“изртвоја se uo SurAiied 51 13|)5л90Л(01С oyuelg se UOJ SB S9OUBISWNIIID AUB JdpUnN UONRZIUL3IO 241 YIM (91810d0-00) ЗЛО

0) Зитоз 100 AJB IM ‘pIe0q Цц21142 JAY) SY "uoneziuedio ay) Jo Aouapisaid ay) woiy pooedar за 01 SI ISAD[031S озјџеле| ‘0juoio J, ur 9jdoad ueruopadey 2Ш Jo АП аш SB [[9M Sk ‘UONBZIUB3IO AY} PUB YOINYD AY} JO ISAIdUI 21 ur 5111 Jey) uorurdo AY} JO зло 9M ‘U011Bd0A01d AUB INOYIIM SISTWALA YoInyd ay) Uo ‘SUIALL) UYOf IN ‘quapisaxd ayy payoene AqjedrsAyd ‘1ysaad[01S озјџеле| ‘yuaprsaid InoA asneddy,,

:uoneue[dxd YJ,

,uoneziuedio oy) yum sunerddood dois [im pieoq yaInyd dy} 3SIMIdYI0 ‘quaprsard se paoe[dar за ој SI AY pue “тула2Гојс озјиеле| ‘yudprsaid 211 Jsurede uonoe Areur[diosip азјеј оз рг1оалтр SI “0JU0IO 1, JO SUBTUOPIIBIA PAIU[) ‘UONBZIULSIO AY} теш PAPIOAP SAR IM “1861 POT Isndny uo sastwaxd yoinyd ayy Планот за работа на црковната управа и Обединети Македонци Со повлекувањето тужбата од страна на Бил Андрјус, имаше многу несогласувања меѓу неговите приврзаници, кои беа многу разочарани од госп.

Андрјус по неговата одлука да се откаже од судскиот процес. Тие продолжија со своите наводи и провокации против одборот на директори на црквата за 1981/1982 год. Во црковната управа тоа време членуваа видни личности како Др. Александер Георгиевски, Др. Драги Денковски, Никола Каранфиловски, Стасе Ралевски, Петер Кондофф, Џан Царвенгос и други кои не беше така лесно да ги заплашиш.

Новата управа на директори имаше добро изработeн план за работа:

• Првиот проект на одборот беше да се инсталира климатизација за големата сала и црквата. Проектот на црковната општина чинеше повеќе од 63 илјади долари.

• Вториот проект беше да се инсталира озвучување во големата сала.

• Третиот проект беше да се украси големата сала со дрвени плочи за кои црковната општина плати поголема сума на пари.

• Четвртиот проект беше доградба на балконот во главната сала. Во тоа време имаше само покрив. Управата немаше просторија во која би ги одржувала своите состаноци, а неделното училиште беше сместено во подрумот.

Управата одлучи да го догради балконот со делење на просториите на училници и соба за состаноци. Првиот Заменик Претседател, Никола Каранфиловски, ја зеде врз себе одговорноста да ја преземе работата, (без надомест) и со помош на другите членови на одборот, успеавме да го преместиме неделното училиште во нови училници и се здобивме со нова просторија за заседавање со нашите состаноци. Со завршувањето на овие простории, на балконот ја отворивме и првата библиотека во нашите црковни простории.

• Петтиот проект се однесуваше на електрична енергија. Со зголемувањето на обемот на работа, напојувањето со електрична енергија не беше доволно.

Од постојните 600 Ампера имаше потреба најмалку од 800 Ампера. Ова беше направено со цел да се задоволат барањата на нашите задачи и обврски. Благодарение на Ристо Димитровски кој не снабди со потребната опрема и помошта што ја добив од Ристо Николовски, јас успешно ја завршив оваа работа на задоволство на Еаст Yорк Хидро и со тоа ги задоволивме потребите на нашите црковни простории со електрична енергија.

• Шестиот проект што моравме да го направиме беше поврзан со ограничувањето на капацитетот на салата. Пожарната администрација на Еаст Јорк ја ограничи големата сала, на не повеќе од 600 гости.

Истовремено малата сала која се наоѓа под големата сала, во оригиналниот план беше назначена како спортска сала и за тоа беше ретко користена, но беше потребно да се оспособи за да можеме да ја даваме под наем за поголеми приходи кои беа неопходни. Главната причина за ограничувањата беше недостатокот на излезни врати во случај на пожар. Црковната управа ангажираше изведувач за да се отворат нови излезни врати за двете сали кои ни овозможија значително да се зголеми капацитетот на големата сала и да можеме да ја користиме и помалата сала за поголеми приходи.

Тие беа некои од проектите што успеавме да ги завршиме во нашиот мандат во 1981/1982. Како што спомнав претходно, Потпретседателот Никола Каранфиловски беше во завршна фаза на заседалната просторија. Во исто време јас работев на озвучувањето на големата сала.