ДОЖИВОТНА ЈАМКА 125

ДОЖИВОТНА ЈАМКА 125

- Ти барем виде дека истите таблети му ги дадов и на Чичко ти. A сакаш да ти покажам дека однивимам икај мене вчанта. Ијас cu rv jam. Ние што сме поосетливи и што си ставаме повеќе на ср-це, мораме да се претпазиме. Зашто, гледај нешто дури не се скр- ши. После ништо не ти помага. Послушај ме, ќе ми бидеш благода- рен. - Лекаротго прегрна пријателски.

Раде, откако вети декаќеги пие лековите, се поздрави и исти-от болничар тргна да го испрати до излезот на болничката зграда.

Во дворот, лево од зградата, во тоа време се шетаа повеќе од десе-тина луѓе, само мажи. Раде слушна дека некои од нив зборуваа пре-терано гласно, како да се надвикуваат со некого, други како да си потпеваат, трети некако чудно се смеат. Го забави чекорот и без да знае зошто, се загледа во некои од нив. Гокму во тој момент еден од тие луѓе како да се упати кон него. На Раде не му се веруваше. Кол-ку повеќе се приближуваше човекот, Раде се повеќе се убедуваше дека е Милан. Невозможно. Зарем само на лоши места ќе се среќа-ваат? Гозабрза чекорот. Ho, слушна дека Миланговика по име. Би било најголем кукавичлак да побегне. Срамно. Гогаш еден од бол-ничарите кои очигледно ги придружуваа болните додека беа во дворот, му се приближи на Милан и My го препречи патот.

- Знаешдекатаму не смееш! - му рече грубо иго свлечка кон другите.

Раде се бореше дали ia тргне натаму, да ro поздрави барем, да му стави до знаење дека го видел, но не се реши. А и сигурно прави-лата не дозволуваат. Во тој момент слушна глас кој беше повеќе плач отколку зборови: „,Поздравија Душица. Кажи и дека ја сакам.

Дека сум боленза неа. Не сум болен... Не сум... Ја сакам.“ По тоа како исчезнуваше гласот, Раде сфати дека Милан на-сила го внесоа внатре во болницата. Се поздрави со чуварот и изле- зе. Во близина на болницата имаше мало паркче со клупи. Без да размислува далиго гледа иго слуша некој, Раде седна на една ОД НИВ и заплака на глас... Потоа се упати пешки низ мноштвото луѓе на

126 Драгица Најческа големиот град.

Ете каде бил Милан. Тука му била адресата што не ја знаеше Душица, што не знаеше каде да го бара и како да го најде. Но, овој пат Раде се реши веднаш да И каже, можеби не на Душица, но на Ве-ра уште денеска. За Душица и за Милан сфати дека нема веќе на- деж.

Одеше на дождот без да мисли на тоа колку ќе прокисне и пак покојзнае кој патгласно си зборуваше - ијас сумеден од гроба- рите. Гробар на сопствената сестра. Зошто тогаш не и кажав?! А вака што, ќе ја носам на совеста дури сум жив. Да се врати да го пра-ша лекарот за Милана? Што е со него? Дали не може тој, Раде, не-што да му помогне? Да не нема пари 3a лекување. Или - да не ro др-жат тука дека нема каде да оди. Нема ни стан, ни семејство. А кога ќе праша лекарот - што тие тој Милан, од каде го знаеш, дали зна-еш дека е тој голооточанин, информбировец?! Знам, ќе му речам.

A од каде го знам - ми беше другар, и њубов на сестра ми. A знаеш ли дека Ke ce компромитирашити, иќе го компромитираш ичичко тиако се ставиш со него иако покажеш HE грижа, туку и CAMO инте-ресирање за него? Знам, - Ke му речам, но треба да знаеш и TH, дра-ги докторе, дека јас сум болен и поради тоа што не му помогнав, KO-га животот му беше во прашање, и судбината негова, и на сестра ми. Јас го изневерив. Се направив дека не го познавам. Зошто го сторив Toa?! Еве поради сите овие последици што сега миги предо- чуваш. Од страв за себе, за моите, па и 3a сестра ми. Е, затоа сега не сум човек на место, сестра ми е на умирање, а јасимам желба да ум-рам пред неа. А знаеш, докторе, на Милан можеби сега му е најдоб-ро, ако не е при нормална свест, ако се му е сеедно... Зошто тогаш даги пијам лекарствата?!

Раде од болницата се упати право кај Вера на работа. Кога го виде Вера, откакотропна ија отвори вратата на нејзината канцела-рија, се исплаши од неговиот изглед. Му свика: